Czy jeśli coś pasjonuje, to należy to porzucić, aby zająć się także innymi dziedzinami lub odwrotnie - gdy coś przestało pasjonować, to czy warto przy tym trwać, specjalizować się?

Zainteresowanie, zaciekawianie, pasja, zakochanie się w czymś - to według mnie nasza podstawa, która decyduje czy zgłębiać bądź porzucać. Być może jest to raczej temat dotyczący tego, czy radość życia jest ważna, bo jeśli nie jest ona istotna, wtedy pewnie lepiej zajmować się tym, na czym więcej zarobimy

Czy lepiej wiedzieć wszystko o niczym, czy nic o wszystkim?

>Czy lepiej wiedzieć wszystko o niczym, czy nic o wszystkim?

Filozof

To jest rzeczywiście duży kłopot i można się obawiać, że będzie coraz wiekszy. Specjalizacja daje dokładny i rzetelny wgląd. Uniwersalność - szeroki ogląd. Z doświadczenia wiem, że one się nawzajem wspierają. Tyle, że coraz trudniej nadążyć, za olbrzymią ilością faktów. Wydaje się, niestety, że czasy, kiedy można było posiadać tytuł "doktora wszechnauk" (ROZKOSZNE!) minęły bezpowrotnie.

Krótko - procodawcom zależy raczej na głupiej, a sprawnej maszynce jednozadaniowej. Ludziom myślącym na zrozumieniu świata w całości. Konflikt nieunikniony.

Niestety, jak mówią Anglicy, nie można mieć ciastka i zjeść ciastka - trzeba jakoś łatać. Jak - nie wiem. Chyba - jak sie da.

Pozdrowienia.

IQ955 - Marek Czeszek

P.S.1. Jak widać nawet ja, z moim imponującym IQ nie mogę sobie z tym poradzić
P.S.2 Coraz sprawniejsze techniki informacyjne i spsoby nauczania trochę poprawiają sytuację, ale tylko trochę.

Mały dodatek:

Są dwie co najmniej trzy książki Lema roztrząsające te właśnie sprawy:

1. Golem XIV - wariant z hiperkomputerem,
2. Wizja lokalana - wariant z inteligentnym środowiskiem,
3. Summa technologiae - rozdział :Bomba megabitowa".

Wszystkie trzy, to niezwykle ciekawe eksperymenty myślowe - warto tam zajrzeć, choć samego problemu to pewnie i nie rozwiąże.

Innych lektur zresztą też pod dostatkiem...

Pozdrowienia.

IQ955. (Marek Czeszek)

> Tyle, że coraz trudniej nadążyć, za olbrzymią ilością faktów.

Właśnie - olbrzymia ilość faktów. Człowiek gubi się w labiryncie nauki współczesnej. I czy chce, czy nie, to wydaje mi się, iż jest skazany na specjalizację (może niekoniecznie w jednej dziedzinie, ale choćby i w kilku, to wśród ogromu wiedzy, jaką ludzkość posiadła, będzie to jedynie wąska specjalizacja).

I choć w naturze człowieka leży fakt, iż chciałby wiedzieć wszystko, to zabraknie mu życia aby tę wiedzę posiąść. Zwłaszcza że życie człowieka nie składa się z samej tylko nauki. Przecież jeszcze praca, rodzina, znajomi, dzieci itp.

No cóż... pozostaje nam zawsze radość z życia... Że możemy lepiej poznać jakąś część tego świata...

W każdej dziedzinie wiedzy (czy sztuki) jest zawarty cały swiat: każda jest trudna, stawia nas przed różnorakimi wyzwaniami. Konstruktor tworzy dla ludzi, więc co nieco o nich wiedzieć musi...

Nie da się jednej tylko rzeczy robić dobrze, zaniedbując resztę - prędzej czy później nastąpi katastrofa. Ale i nie da się wszystkiego robic choć znośnie: więc?

Jedno mamy niewątpliwie życie, choć zdarzają się i na tych łamach zdania odrębne od powyższego. A co do reszty - próbować, myślę, trzeba wszystkiego: coś jednak wybierając.

---

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej
(Nie-boska komedia}