Gdyby te uznawane za wzorcowe zachowania, rzeczywiście takimi były, być może palenie, picie itp. uznać należałoby za dziwne zjawisko. Weźmy np. pracę, odpowiedzialność to ponoć utrzymanie pracy, gdyż pozwala zarobić na życie, ale w którym miejscu pracy tak naprawdę możemy zachowywać się swobodnie, np. widząc kłamstwo, podkopywanie dołków, naciąganie klientów, sporządzanie umów z haczykiem, poniżające traktowanie przez przełożonych, ile razy zaprotestujemy tak, jakbyśmy zaprotestowali względem człowieka, od którego nasz los nie zależy? Każdego dnia setki tysięcy ludzi, z jakiś powodów jest zmuszona do obłudnych zachowań, aby utrzymać pracę, aby być odpowiedzialnymi, praktycznie przyjmują ten fakt jak chleb powszedni, jako normę.

Nie jesteśmy w sytuacji, kiedy w pracy, w domu, w szkole czujemy się swobodni, wolni, kiedy możemy reagować wprost zgodnie z tym co czujemy, tak naprawdę dopiero wyjście do klubu, na piwko, dymek, seks pozwala naszym umysłom złapać nieco wytchnienia od szalonego, brzydkiego dnia.

Zgadza się, że działalność zgodna z zainteresowaniami odsuwa stres, ale dlaczego takie działania mają być jedynie naszym hobby? Dlacego nasz cały dzień nie polega na poruszaniu się tam, gdzie są interesujące dla nas rzeczy? Nikt też nie powinien się przecież martwić, że nie zainteresuje nas zdobycie pokarmu - zainteresuje z całą pewnością. Ilu ludzi tak naprawdę robi to, co kocha robić, ilu nie musi udawać kogoś innego niż jest w rzeczywistości, ilu się uśmiecha bo wypada, lub nie uśmiecha, bo wypada?

Społeczeństwo, szkoły przygotowują człowieka na potrzeby rynku jaki tworzą, nie obchodzą ich ludzkie zainteresowania - są niepraktyczne. Potrzebujemy tylu a tylu informatyków, tylu a tylu stolarzy, lekarzy, hydraulików a więc tworzymy odpowiednią ilość miejsc w tym zakresie, a jeśle nie tworzymy, to mówi się o fatalnie ułożonym szkolnictwie. A przecież powinno być oczywiste, że takie podejście, wyznaczenie zawczasu ram stworzy sytuację, w której zdecydowana większość ludzi musi zająć się nauką, zawodem, który w ogóle ich nie zainteresuje, który uczyni z takiego człowieka element większej maszynerii.

Istnieje więc ucieczka, bo tak nie można po prostu żyć, nie można połowę dnia zajmować się czymś co męczy, dręczy, nudzi, nie można już na początku pracy marzyć o fajrancie.

Problem leży w tych "dobrych", a nie złych rzeczach, tak myślę.