Wesołych poświętach !
Z okazji różnego rodzaju świąt przychodzi mi do głowy pomysł zerwania
z wszelkimi tradycjami. Zresztą od bardzo dawna nie lubię wszelkich obrzędów.
Będąc dzieckiem lubiłem święta wielkanocne i bożonarodzeniowe bo to ferie
świąteczne były i prezenty się dostawało. Później był to już tylko obowiązek
wobec tradycji i zwyczajów rodzinnych, coraz bardziej uciążliwy z uwagi na
wywoływany stress i coraz większe obciążenie pracą i różnymi obowiązkami.

Tradycja trzymała mnie mocno w objęciach i trzyma do dzisiaj mimo moich wysiłków wyrwania się z jej uścisków. Dzisiaj odrzuciłem wprawdzie niektóre zachowania,
ale pamiętam jak parę dziesiątków lat temu kupowałem żywego karpia na Wigilię, trzymałem go w wannie w wodzie żeby nie zdechł i podkarmiałem go moczonym chlebem, żeby głodu nie zaznał. Potem jeszcze musiałem go utłuć rytualnie pałką w łeb, a na koniec z niesmakiem zjadać (nie lubię karpia z uwagi na mulisty smak), słuchając przy tym zachwytów innych członków rodziny: „Ach jaki pyszny ten karp”. Dlaczego mamy jeść tego zamulonego karpia w święta skoro jest tyle smaczniejszych ryb ?

Ciemne strony różnych tradycji można długo wyliczać, są to przede wszystkim: stres związany z przygotowaniami i jego skutki, wydatki okolicznościowe często niepotrzebne lub nadmierne, wypadki drogowe związane ze wzmożonym ruchem drogowym, choroby związane z postem i obżarstwem. Sylwester, strzelanie ogni i petard także obfituje w wypadki.

Czy musimy spotykać się z rodziną przy suto zastawionym stole ? Czy nie lepsze byłyby spotkania na wycieczkach, na majówkach w plenerze, na terenach agroturystyki, we wczasowiskach poza sezonem wakacyjnym na łonie natury?
Czy wysyłanie kart świątecznych nie przypomina już mechanicznej czynności spełnienia obowiązku tym bardziej, że jest tyle możliwości komunikacji na codzień ?

Tradycja to nie tylko święta i obrzędy związane z religią, to także święta narodowe, imprezy „ku czci” i „kupamięci” zabierające wielu ludziom czas, który mógłby być przeznaczony na pracę koncepcyjną, twórczą, wychowawczą. Odnoszę wrażene, że się tego ostatnio namnożyło. Wprawdzie kilka rocznic odesłano do lamusa historii, ale zaraz pojawiły się nowe i mam wrażenie, że ich liczba sie powiększyła. Ba, pojawiły się już miesięcznice, ciekawe kiedy zaczniemy obchodzić tygodnice.

W PRL pamiętam, zakorzenił się zwyczaj obchodzenia urodzin szefa w zakładzie pracy.
Potem zniesmaczeni tym niektórzy szefowie brali w tym czasie delegacje i wyjeżdżali w Polskę. Zresztą czyjeś urodziny jako okazja do popijawy i obżarstwa żyje i cieszy się dobrą kondycją. Albo dzień kobiet, pamiętam jak jeden prezes wręczał kobietom kwiatek i rajstopy, musiał pocałować przy tym ok. dwieście damskich rąk.

Po świętach jest zawsze przed świętami, ale na szczęście jest już po Wielkanocy z całym swoim zestawem tradycyjnych obrządków. Znów konsumowaliśmy gotowane na twardo i malowane jaja. O wiele bardziej wolę jajecznicę na boczku, ale podobno nie uchodzi. Już od dawna planuję wyjazd do miejscowości wczasowej na czas świąt, jak dotąd bez powodzenia. Moja żona ma tradycyjne podejście do tradycji.

Co jest takiego w tradycji, że nawet ludzie których uważamy za inteligentnych, racjonalnych, hołdują tradycji, ba traktują ją jako wartość samą w sobie.
Korzenie, kultura, tożsamość mają tę wartość podtrzymywać.
Może powinno być tak, że w społeczeństwach wysoko rozwiniętych miejsce tradycji jest w specjalnych skansenach i muzeach etnograficznych. Ale co robić z noworodzącymi się tradycjami ? Zakazać? Walczyć z nimi ?
Przy okazji wyrażam współczucie dla Prezydenta RP i jego małżonki, bo jak ostatni czas pokazje to jego praca w 90% polega na braniu udziału w różnego rodzaju tradycyjnych obchodach i uroczystościach. To ponad siły ludzkie.
Czy naprawdę tradycja jest wartością i czy warto ją podtrzymywać i dlaczego ?
Co tym sądzicie ? I jak to znosicie ?