Rady niepoprawnego optymisty
Panom Arłukowiczowi i Palikotowi poświęcam.
Pełen wiary w ich społeczne ambicje.

Pasożyty i żywiciele.

Poziomy życia: potrzeby, zarobki i podatki dochodowe rodziny.

Demokracja i wolny rynek. Moim zdaniem najlepsze połączenie sfery polityki i gospodarki. Społeczeństwo akceptuje ten „związek” konstytucyjnym plebiscytem powszechnym. Konstytucja zapewnia równość praw i obowiązków pojedynczego i różnorodnego człowieka oraz różnorodnych grup ludzkich. Państwo, jako demokratycznie wybierany rząd i samorząd, jest organizatorem i gwarantem porządku prawnego w obu sferach, ale powinno mieć wyraźnie określone granice uprawnień do ingerowania w nie.
Podstawową wartością cywilizowanego świata powinien być człowiek. Z tej powin-ności wynika podstawowy obowiązek państwa czyli dążenie do zapewnienia mu możliwie najlepszych warunków życia. Przede wszystkim jednak przeciwdziałanie nędzy i żebractwu poprzez zapewnianie najbiedniejszym minimum egzystencji a biednym minimum socjalnego. Z banalnej prawdy, że największym zagrożeniem człowieka jest niestety człowiek wynika obowiązek rozsądnego wyboru tych, którzy potem decydują o nas samych. Wrażliwość społeczna, skromność, życzliwość i prawość to cechy dla dobra wszystkich. To cechy tej etyki, której powinniśmy oczekiwać od wybieranych przedstawicieli na wszystkich szczeb-lach władzy.
Takiej etyki powinniśmy uczyć w szkołach zamiast religii. Uczyć wiary w ludzi.
Wolny rynek kontrolowany przez prawdziwie demokratycznie wybraną władzę ma pomagać w jej dążeniu do zapewnienia coraz lepszych warunków życia ludzi. Będzie to możliwe bez konfliktów społecznych dopiero wtedy, gdy władza będzie wybierana i weryfikowana przez ludzi. Czas skończyć z socjalistyczną fikcją wyborów partyjnych. Dziś liderzy partyjni wybierają „naszych” reprezentantów i siebie samych. My możemy co najwyżej zdecydować
o mniejszym zbiorowym źle.
Jestem pewien, że w zmienionej na okręgi jedno mandatowe ordynacji wyborczej nie unikniemy pomyłek, ale osobnicy nieudolni, pazerni, często skompromitowani a nawet karani nie odważą się kandydować, bez szansy na powodzenie, do organów przedstawicielskich. Niech ludzie nobilitują organizację rekomendujące kandydatów. Niech na organizacje rekomendujące spada hańba nikczemności ich jednorazowych faworytów bo nikt z nas nie wybaczy szkodliwych społecznie błędów a tym bardziej oszustw.
Jestem przekonany, że mamy wielu rzetelnych, ludzi we wszystkich obecnych gre-miach partyjnych, którzy zostaliby zaakceptowani jako kandydaci. Wybrani w nowej demo-kratycznej ordynacji wyborczej zaprezentowaliby własny pogląd na problemy państwa i mi-mo braku możliwości zaspokojenia wszystkich potrzeb umieli znaleźć realne możliwości zaspokojenia najpilniejszych dla dobra najsłabszych i najczęściej najbiedniejszych.
Obecny system wyborczy służy wyłącznie panoszącym się pochlebcom i klakierom
w zdecydowanej większości naszych obozów politycznych. Ludzie ci gotowi są uczestniczyć w każdej podłości dla utrzymania się nie tylko u władzy, ale i przy władzy jeśli wiąże się to
z profitem dla siebie. Tacy osobnicy nie mogą pracować dla innych nie związanych z ich kliką?
Brakuje mi partii, w której nazwie znalazłoby się słowo człowiek dlatego wierząc
w szczerość intencji Pana Palikota proponuję zmianę nazwy tworzonej przez niego partii
i nazwanie jej: Człowiek dobrem najwyższym. Jej skrót Będzie nadzieją na przyszłość.
Z obserwacji Polaków wynika, że mało jest przypadków lojalności bezinteresownej czy fanatycznej natomiast aż roi się od lojalności opłacanej, najczęściej z kasy nas wszystkich. Pazerni to najbardziej szkodliwi pasożyci. Pazerność cecha charakteru tych – co kochają ludzkość nie kochając człowieka. Miłość do ludzkości jest zawsze sowicie opłacana przez miliony zwykłych, niedostrzeganych ludzi. Beneficjenci tej miłości są w większości nieetycz-ni bo po zaspokojeniu potrzeb, bogactwa a nawet luksusu nie poświęcą dobrowolnie nadmiaru na rzecz tych co przysporzyli im luksusu. Każde bogactwo to przede wszystkim zaniżona wartości pracy i trudu innych.
Przed wymienieniem zbiorowych pasożytów, bowiem żywicielami jesteśmy niemal wszyscy, proponuję do dyskusji moją drabinę poziomów zamożności i ich minimalne docho-dy. Gospodarka prywatna, którą w pełni akceptuję, umożliwia i słusznie bogacenie się ludziom. Państwo powinno jednak dbać o to by bogactwo wynikało wyłącznie z wiedzy, zdolności i pracowitości jednostek i grup.
Przykład „afery hazardowej” pokazuje w jak niecny sposób starają się bogacić zarad-ni inaczej. Jakże podli są osobnicy mieniący się władzą, którzy opływając w luksusie „usiłu-ją” zmniejszyć dobro społeczne a zwiększyć dochody, zapewne nie bezinteresownie, bogatym i pazernym kolesiom. Jak nikczemnym trzeba być aby w obliczu istniejącego kryzysu pracy pomagać zatrudnić członka rodziny bogacza na eksponowanym i wysokopłatnym stanowisku państwowym. Czas ustanowić prawo, które zagrodzi dzieciom bogaczy drogę do stanowisk
w administracji. Wystarczająco zamożni rodzice powinni kierować swe dzieci do pracy
w sektorze pomocy społecznej jako wolontariuszy płacąc im pensje z własnych dochodów brutto. To jedyny sposób by dzieci bogaczy poznały smak biedy z autopsji. Może obudzi to
w nich wrażliwość i spowoduje, że w biednych dostrzegą również ludzi.
Spodziewam się, że większość naszego społeczeństwa akceptuje naturalne dążenie większości do wspinania się po drabinie zamożności. Akceptując tą wspinaczkę musimy jednak ustalić sposoby pomocy dla tych, którym natura poskąpiła zdolności a często chęci do pracy. Jako ułomni, którym ewolucja wykształciła dłonie z łatwością zagarniania, powinniś-my jednak umieć rozwierać nieco palce aby zostało trochę dla tych co niżej. Eliminować zaś osobników, którzy pozornie rozwierają palce mając pomiędzy nimi ukryte błony.

Oto moja lista największych pasożytów społecznych obciążających budżet:

1. Kościół katolicki – najbogatszy z dochodami poza kontrolą państwa i kierowany
z zewnątrz;
2. Partie polityczne – pseudo demokratyczne strukturalnie działające często wbrew
interesom państwa;
3. Sejm – zbyt liczny i za szczodrze opłacani posłowie. Utrzymywany immunitet dla zapewnienia bezkarności przy braku uczciwości.
4. Senat – niepotrzebny.
5. Związki zawodowe – zachłanne, zaangażowane politycznie z niekontrolowanymi dochodami liderów;
6. Związki „sportowe” – z największym PZPN uzależnionym częściowo z zewnątrz.
7. Administracja rządowa i samorządowa z niekontrolowanym rozrostem i płacami.
8. Spółki skarbu państwa – zalegalizowane źródło kumoterstwa i bogacenia się dzia-
łaczy partyjnych.
9. Emeryci „nadzwyczajni” – mundurowi, polityczni i wcześni.
10. Fundusze emerytalne – przymusowe, ewidentnie szkodliwe, wyrabiające zyski na stratach skarbu
państwa. Obsługiwane przez wysoko opłacanych pośredników.


Uzasadnienie i szacunki.

1. Wyliczyć i opublikować roczną wartość danin dla kościołów ostatniego pięciolecia. Kościół katolicki poprzez
swoich kapłanów, wzorców do naśladowania, powinien się ograniczać do wpajania wyznawcom 10
przykazań, bowiem twierdząc, że społeczeństwo polskie to 90% katolików, nie reaguje na powszechne
ignorowanie tych przykazań. Głosząc, że najważniejsze jest dobro niebieskie demonstruje jawnie
pierwszeństwo własnego dobra ziemskiego. Wprowadzić zasadę finansowania swoich kościołów
obowiązkiem deklarowania przez wyznawców odsetka dochodu brutto na jego rzecz. Nakazać rejestrowanie
dochodów i sporządzanie rocznych bilansów jednostek rozliczeniowych wszystkich kościołów.
Znieść „bezprawie” świadczenia opłacanych usług, z których muszą korzystać innowiercy lub niewierzący np.
cmentarze. Zakończyć finansowanie z budżetu jakiejkolwiek działalności wyznaniowej a dalsze jej przypadki
traktować jako nadużycie i surowo karać. W związku z tym wycofać nauczanie religii w państwowych
placówkach oświatowych. Zlikwidować wszelkie kapelanie, bowiem jest wystarczająca liczba kościołów aby
wierzący funkcjonariusze państwa, wojska, policji i innych służb mogli w nich zaspokajać swoje potrzeby
duchowe. Zakazać wszelkiej działalności gospodarczej. Wyrażając wyłącznie zgodę na działalność
charytatywną, ale bez udziału sektora państwowego. Umożliwić pomoc sektora prywatnego na działalność
charytatywną kościołów wyłącznie z dochodów netto.

2. Wyliczyć i opublikować roczne kwoty dotacji partiom w ostatnim pięcioleciu. Partie polityczne, podobnie jak
kościoły, muszą być finansowane przez swoich członków i sympatyków. Umożliwić sektorowi prywatnemu
wspomagać partie w sposób jawny i wyłącznie z dochodu netto. Wprowadzić zakaz jakiejkolwiek działalności
gospodarczej. Udowodnione przypadki korupcji, niezależnie od jej skali, karać zdelegalizowaniem partii i
rozwiązaniem jej klubu parlamentarnego. Zakazać partiom reprezentowanym w parlamencie organizowania
demonstracji polityczno-protestacyjnych publicznych, przeciwko konkurentom, umożliwiając demonstracje
polityczno-propagandowe w celu zwiększenia własnej popularności. Miejscem ścierania się poglądów dla
tych partii powinien być wyłącznie sejm, którego obrady powinny być w całości jawne i transmitowane w
specjalnym kanale telewizyjnym by ułatwić wyborcom ocenę meritum argumentów w sporach na tematy
społeczne jako najważniejsze a dopiero potem na polityczne i inne z personalnymi włącznie. Partie
nieparlamentarne powinny mieć prawo demonstracji zarówno sprzeciwu jak i poparcia działaniom państwa.
Karać sądownie partie za pisane i głoszone publicznie hasła obraźliwe lub uwłaczające demokratycznie
wybranemu reprezentantowi państwa – prezydentowi.

3. Wyliczyć i opublikować roczne koszty działalności sejmu i posłów za ostatnie pięciolecie. Obecna liczebność
sejmu nie wynika z potrzeby merytorycznej debaty nad sprawami Polski i Polaków ale wynika z potrzeby
dysponowania wysokopłatnymi synekurami dla lojalnych klakierów partyjnych. Rozpacz ogarnia jak się widzi
w czasie transmisji niektórych „reprezentantów narodu” wybranych przez liderów partyjnych, którzy nie tylko
nie potrafią sformułować własnej myśli ale myśli jako takiej. Postuluję by ograniczyć liczbę posłów do 300
prawdziwie zatroskanych sprawami ogółu. Zamiast obecnej gromady zatroskanych sprawami własnej partii
i często osobistymi. Powinno się ograniczyć liczbę posłów, niespełnionych prawników, zwiększając liczbę
polityków a jednocześnie wrażliwych społeczników. Sejm powinien stanowić niezbędne i dobre prawo
pozostawiając jego redakcję doświadczonym prawnikom i polonistom. To w sposób istotny ograniczy
kosztowne społecznie a często materialnie zmiany i poprawki. Niechaj za redakcję i zgodność z konstytucją
odpowiadają nie tylko formalnie ale i materialnie dobrze opłacani fachowcy.

4. Wyliczyć i opublikować roczne koszty senatu i senatorów za ostatnie pięciolecie. Słusznym jest czerpanie
wzorców z wiedzy i doświadczenia, w połączeniu z kulturą, seniorów społeczeństwa. Myślę, że kulturalni
i wykształceni seniorzy a takich jest większość nie zamkną swojej skarbnicy jeśli korzystanie z niej będzie
ich społecznym darem. Seniorzy z dorobkiem myśli i doświadczeń najczęściej nie mają potrzeby dorabiania
na dostatnie życie. W dobie łatwości komunikacyjnej myśli za pomocą Internetu nawet niesprawni ruchowo
myśliciele mogą uczestniczyć w gremiach twórczych i opiniodawczych. Opłacanie z budżetu siedzących tam
niekompetentnych kombatantów walki z komuną jest moim zdaniem nieetyczne i powinno być zlikwidowane.
Najwłaściwszym sposobem honorowania „kombatantów” jest medal za zasługi w tej walce.

5. Zestawić, na ile to jest możliwe, dochody „liderów” wszystkich szczebli i rodzajów związków zawodowych
w ostatnim pięcioleciu.
Jestem pewien, że suma dochodów armii nierobów związkowych umożliwi- łaby odczuwalne zwiększenie najniższych wynagrodzeń za pracę. Wrażliwość spo- łączna wymaga starań o wyrównanie w górę płac najbardziej potrzebujących. Powszechna solidarność, a nie solidarność kolesi zawodowych, powinna cechować pracujących w każdym zawodzie i na każdym stanowisku służącym dobru wspól- nemu. Związki walczące o prymat zawodu zaprzeczają solidarności ludzkiej. Nie ma uzasadnienia różnicowanie wynagrodzeń dyrektora fabryki gwoździ i robotnika tejże oraz dyrektora kopalni miedzi i robotnika tejże bo obaj i ich produkty są potrzebne gospodarce. Obecne związki zawodowe to fikcja obrońców ludzi pracy. To twory na użytek zaradnych żerujących na ciele nas wszystkich. To często politycznie kierowani
agitatorzy partii wynagradzani dodatkowo synekurami w sejmie i senacie.
Prawdziwie demokratyczny rząd powinien być pierwszym gwarantem równoś- ci praw i obowiązków zarówno pracodawców jak i pracowników. Dla ochrony słab- szych a takimi będą zawsze pracownicy, Zorganizowana Inspekcja pracy i powiatowi Inspektorzy Pracy powinni być rzecznikami pracowników w egzekwowaniu zarówno higieny i bezpieczeństwa pracy jak i godziwych wynagrodzeń pracowników. Wystarczającym narzędziem obrony pracowników powinno być ustanowione prawo pracowników do wybierania w każdym zakładzie pracy społecznego delegata załogi oraz utworzenia funduszu pomocy. W przypadku sporu pracodawcy z załogą delegat
i powiatowy inspektor negocjuje ugodę. Czas poświęcony przez delegata na nego-
cjacje sporu powinien być opłacony zgodnie z płacą delegata przez pracodawcę do chwili polubownego zakończenia sporu. Należy ustalić zasadę, że strajk jako narzę- dzie wymuszenia podwyżek płac wyższych od minimalnej jest nielegalny.
Jeśli negocjacje nie zakończą sporu porozumieniem, spór powinien rozstrzygać niezawisły sąd. Gdy sąd orzeknie spór korzystnie dla pracowników, pracodawca po- kryje koszty sporu. Jeśli jednak wynik będzie korzystny dla pracodawcy pracownicy, na żądanie pracodawcy będą zwracać równowartość wypłaconych poborów delegata za czas negocjacji z funduszu pomocy.
Do czasu zakończenia sporu w wyniku orzeczenia sądu pracownicy mogą, większością głosów załogi, zdecydować o strajku protestacyjnym. Inspektor pracy powinien jednak powstrzymywać przed tą ostateczną formą protestu biorąc pod uwagę możliwość bankructwa pracodawcy i utratę pracy załogi zakładu.
Dopuszczalne powinny być również strajki solidarnościowe dowolnych załóg zakładów z analogicznym ryzykiem. Tylko taki sposób protestów będzie wyrazem prawdziwej solidarności ludzi pracy a nie, jak to ma miejsce dziś, interesów etatowych działaczy związków zawodowych.

6. Związki „sportowe”. Nazwa Sport i sportowiec powinna być stosowana wyłącznie do aktywności amatorskiej. Aktywność zarobkowa to zawód, który powinien być trakto- wany jak każdy inny i podobnie wynagradzany. Zawodowi sportowcy są dziś wszę- dzie ludźmi doskonale opłacanymi bowiem igrzyska zawodowych atletów to dla wielu najatrakcyjniejsze widowisko rozrywkowe opłacane biletem wstępu.
Atrakcyjność widowisk i wyłącznie dochody z niej wynikające muszą wystar- czać na potrzebne bohaterom zarobki i inwestycje. Bohaterowie tych widowisk często przysparzając dumy widzom o tych samych narodowych barwach. Muszą jednak odpowiadać za wywoływanie złych emocji, wśród pseudo kibiców, kończących się zamieszkami i bójkami często wykraczającymi poza areny zawodów. W czasie bójek są ranni a nawet zabici nie tylko wśród uczestników ale i zwykłych kibiców. Zdecydowana większość zawodowych atletów dobrze zarabia ciężko pracując. Nie można tego powiedzieć o polskich „atletach” zwanych piłkarzami nożnymi.
Nie neguję prawa opłacania kiepskiego widowiska przez jego miłośników. Nie mam nic przeciw temu, że kiepscy aktorzy tego widowiska, ich „opiekunowie” oraz związkowi działacze doskonale zarabiają. Chcę tylko by koszty areny, organizacji
i płac kiepskich aktorów i ich opiekunów pokrywali miłośnicy i widzowie.
Protestuję gdy państwo z budżetu, na który i ja się składam, w imię źle poję- tego prestiżu, buduje olbrzymie i kosztowne areny tych „zmagań”.
W hierarchii zaspokajania potrzeb państwo ma obowiązek dbania i rozwijania kultury fizycznej dzieci i młodzieży poprzez budowanie wielu małych obiektów spor- towych typu baseny, boiska wielozadaniowe, korty, itd. zamiast budowania obiektów dla zaspokojenia chorych ambicji „działaczy” i marginalnego odsetka społeczeństwa. Zdrowie i sprawność fizyczna dzieci i młodzieży to najskuteczniejszy sposób wyłaniania przyszłych herosów i co ważniejsze, zapobiegania wyżywaniu się młodzieży na ulicach, dworcach i ciemnych zaułkach.

7. Opublikować roczną sumę wydatków na całą administrację rządową i samorządową za ostatnie 5 lat i ustalić coroczną publikację tych kosztów.
Wprowadzić roczny limit funduszu płac w każdej jednostce organizacyjnej obu administracji. Ustalić stały wzrost wynagrodzeń skorygowanych wskaźnikiem inflacji a następnie wskaźnikiem wzrostu płacy minimalnej skorygowanej o inflację.
Kategorycznie zakazać premiowania pracowników administracji. Dobra i rze-
telna oraz godziwie wynagradzana praca w administracji to podstawowy obowiązek pracownika i zwierzchnika a jeśli czuję się niedowartościowany niech przechodzi do sektora prywatnego. Zastępy młodych i wykształconych ludzi czekają, w kraju
i zagranicą, na zwolnione miejsca pracy.
Zlikwidować pseudo demokratyczne, opłacane gremia samorządowe. Radni wszystkich szczebli powinni, jeśli to jest konieczne, doradzać społecznie. Za udział
w „obradach” powinny być wypłacane zwroty utraconych zarobków w macierzystym zakładzie pracy. Dzisiejsze opłacane rady to synekury dla lokalnych i nie tylko działaczy partyjnych. Opłacani radni to narzędzie pasożytnicze zaradnych.

8. Spółki skarbu państwa. Zestawić i opublikować istniejące, oraz listy płac personelu. Sporządzić roczne efekty działalności. Prezesi, zarządy i rady nadzorcze zarabiają krocie, znacznie więcej niż urzędujący prezydent, premier i rząd. Sądzę, że część wynagrodzeń trafia do partii jako fundusz dyspozycyjny liderów. Spółki powinny zniknąć z bytu gospodarczego.
Jeśli państwo korzystnie społecznie i dochodowo radzi sobie z jakąś sferą produkcji lub usług powinno je zachować tylko w postaci państwowej jednostki gospodarczej. Powinno również zachować we władaniu dziedziny strategiczne militarne każde i zaspokajające społeczne potrzeby jak energetyka, wodociągi i kana- lizacja oraz ochrona środowiska.
Nie powinniśmy protestować przeciwko prywatyzacji służby zdrowia i pro- dukcji leków, szkolnictwa od przedszkola do uczelni pod warunkiem, kontroli państwa nad zyskami i ustaleniem ich górnej granicy na poziomie np. 20%. Równolegle z tymi prywatnymi sferami usług powinny być zachowane państwowe pod warunkiem osią- gania wyższych lub porównywalnych wyników dydaktycznych i dodatnich lub zero- wych finansowych.

9. Emerytury nadzwyczajne. Zestawić i opublikować sumaryczną ilość emerytów nadzwyczajnych i wartość ich emerytur. Na tej podstawie każdy będzie mógł obliczyć wielkość średniej nadzwyczajnej i jej krotność w stosunku do średniej zwyczajnej. Postuluję reformę systemu emerytalnego poprzez wprowadzenie stałej, równej dla wszystkich emerytury państwowej po zgromadzeniu również jednakowego dla wszystkich funduszu emerytalnego własnego, na rachunku w banku państwowym jakim jest i powinien pozostać Narodowy Bank Polski. Jak wiadomo kwota składki wynika ze statystycznej długości życia i statystycznego czasu emerytalnego. Oczywistym jest, że wiek emerytalny powinien być przedłużany w miarę przedłużania się życia. Jeśli jednak społeczeństwo wybierze, w powszechnym referendum, opcję nie przedłużania wieku emerytalnego musi zaakceptować zwiększanie składki. Fundusz własny, na każdym etapie gromadzenia do całkowitego włącznie, musi pozostawać własnością gromadzącego do czasu zadeklarowania przejścia na emeryturę i potwierdzenia tego pierwszą pobraną emeryturą państwową. Fundusz własny podlega zwrotowi gdy gromadzący zmienia kraj zamieszkania z zamiarem pobierania świadczeń emerytalnych w nowym kraju. NBP przekaże zgromadzone środki na wskazane konto emerytalne kraju zamieszkania. Fundusz własny staje się składnikiem masy spadkowej w przypadku przedwczesnej śmierci właściciela. Z chwilą przejścia na emeryturę fundusz własny staje się własnością funduszu emerytalnego państwowego. Wysokość emerytury państwowej powinna wystarczyć na pokrycie podstawowych potrzeb starszego człowieka, które są mniej więcej jednakowe dla wszystkich. W miarę zamożności, przezorności i wymagań określonego standardu życia
na emeryturze, każdy ma i powinien mieć prawo dobrowolnego gromadzenia dodatkowego funduszu w prywatnych towarzystwach ubezpieczeniowych, na rachunkach oszczędnościowych w dowolnych bankach lub poza nimi.
Składkę emerytalną i zdrowotną każdy powinien uiszczać dobrowolnie ale biorąc pod uwagę częstą beztroskę szczególnie ludzi młodych postuluję pośrednictwo NBP jako przyszłego dysponenta funduszy własnych jak i funduszu państwowego. Dla zapewnienia egzekwowania składki powinien być wprowadzony powszechny obowiązek wypłacania poborów na konta pracowników w NBP. Tylko tak udokumontowane koszty pracy mogą być składnikiem bilansów. Ten system zapobiegnie zatrudnianiu na czarno i zatrudnianiu emerytów zamiast odpowiednio wykwalifikowanej młodzieży, która demoralizowana jest bezrobociem. Bank będzie przekazywał część wynagrodzenia na fundusz własny jeśli zarobki to umożliwią a więc będą większe od minimum socjalnego. Pracodawcy podniosą wynagrodzenia o wartość świadczeń przekazywanych do niegospodarnego pośrednika, którym jest obecnie ZUS. Jestem przekonany, że większość pracodawców będzie chętniej podnosiło zarobki pracowników nie obciążonych haraczem na rzecz tegoż ZUS.

10. Fundusze emerytalne. Zestawić i opublikować zarobki obsługi obecnych otwartych funduszy emerytalnych. Wprowadzenie przymusu świadczeń na rzecz tych funduszy było i jest pogwałceniem prawa i wolności obywatelskich. Jako zakamuflowane spółki skarbu państwa są siedliskiem kolesi byłych rządzących. Obrońcy tych funduszy na czele z Balcerowiczem, który okrzyknięty, nie wiedzieć czemu, najwybitniejszym ekonomistą w dziejach Polski po raz kolejny umożliwił bogacenie się zaradnym nie licząc się z bezradnymi. Dziwne, że w gospodarce rynkowej, która oparta jest i powin- na być na konkurencji jako naturalnym regulatorze zysków stworzono ciemny twór osiągający zyski na obracaniu społecznymi pieniędzmi w sposób przynoszący kolo- salne zyski „właścicielom” i ich pomagierom a minimalne, jeśli w ogóle, zniewolo- nym klientom.

Oto moja drabina poziomów zamożności obywateli:

Poziom – Luksus – przyjęta kwota potrzeb wieloosobowej rodziny (wg mego wyobrażenia)
30000 zł/miesiąc i podatek dochodowy 80% od nadwyżki

1000.- koszt eksploatacji jachtu

5000.- koszt wynagrodzenia 1 członka rodziny pracującego jako
wolontariusz w obszarze pomocy socjalnej (lub wielu)

600.- koszt wychowawczy dzieci

400.- koszt składki emerytalnej współmałżonka
2000.- koszt składki emerytalnej dodatkowej

5800.- koszt 2 pomocy domowych (lub wielu)

400.- koszt składki emerytalnej
1000.- koszt oświaty i kultury
4000.- koszt transportu, eksploatacji 2 samochodów osobistych i samolotu

5000.- koszt domu o nieograniczonej powierzchni
600.- koszt opieki medycznej (składka zdrowotna +)
2000.- koszt żywności
1000.- koszt odzieży
1000.- koszt higieny i czystości
Poziom - Dobrobyt – przyjęta kwota potrzeb wieloosobowej rodziny(wg mego wyobrażenia)
11000 zł/miesiąc i podatek dochodowy 60% od nadwyżki

5000.- – koszt wynagrodzenia 1 członka rodziny pracującego
jako wolontariusz w obszarze pomocy socjalnej (lub wielu)

400.- koszt wychowawczy dzieci
400.- koszt składki emerytalnej współmałżonka
1000.- koszt składki emerytalnej dodatkowej

2900.- koszt pomocy domowej (lub wielu)

400.- koszt składki emerytalnej
500.- koszt oświaty i kultury
1000.- koszt transportu, eksploatacji 2 samochodów osobistych

2000.- koszt domu o powierzchni do 500 m²
300.- koszt opieki medycznej (składka zdrowotna +)
1000.- koszt żywności
500.- koszt odzieży
300.- koszt higieny i czystości


Poziom – Dostatek – przyjęta kwota potrzeb małżeństwa z dwojgiem dzieci
6000 zł/miesiąc i podatek dochodowy 30% od nadwyżki

200.- koszt wychowawczy dzieci

400.- koszt składki emerytalnej współmałżonka
400.- koszt składki emerytalnej dodatkowej

1450.- koszt pomocy domowej na ½ etatu

400.- koszt składki emerytalnej
200.- koszt oświaty i kultury
500.- koszt transportu, eksploatacji samochodu

1500.- koszt domu jednorodzinnego (pow. ok. 150m²
240.- koszt opieki medycznej (składka zdrowotna +)
500.- koszt żywności
300.- koszt odzieży
150.- koszt higieny i czystości


Poziom – Samowystarczalność – płaca minimalna osoby w małżeństwie z dzieckiem
2900 zł/miesiąc i podatek dochodowy 10% od nadwyżki

100.- – koszt wychowawczy dziecka

200.- koszt 50% składki emerytalnej współmałżonka

400.- koszt składki emerytalnej
90.- koszt oświaty i kultury (telewizor i komputer co5 lat)
150.- koszt komunikacji (dla 3 osób)

700.- koszt 45 m² standardowego mieszkania socjalnego 2 pokoje z kuchnią
180.- koszt opieki medycznej (składka zdrowotna dla 3 osób)
750.- koszt żywności
200.- koszt odzieży
100.- koszt higieny i czystości (dla 3 osób)

Poziom – Bieda – minimum socjalne dla jednej osoby
1450 zł/miesiąc wolne od podatku

400.- koszt składki emerytalnej
65.- koszt oświaty i kultury (telewizor co 5 lat)
75.- koszt komunikacji i telekomunikacji
(bilet miesięczny kom. miejskiej i telefon komórkowy)

350.- koszt 15 m² standardowej powierzchni (pokoju) w mieszkaniu socjalnym
60.- koszt opieki medycznej (składka zdrowotna)
360.- koszt żywności
100.- koszt odzieży, bielizny i pościeli
40.- koszt higieny i czystości

Poziom – Nędza – Minimum Egzystencji „ME” osoba bezdomna
750 zł/miesiąc wolne od podatku

350,- koszt kwatery (sublokator/dom opieki socjalnej) 220.-

60,- koszt opieki medycznej 9.-
240,- koszt żywności 194.-
40,- koszt odzieży, bielizny i pościeli 13.-
20,- koszt higieny i czystości 14.-

40,- kieszonkowe inne 23.-
Razem wg Min. Pracy 473.-

Osoby z dwu najniższych poziomów to podopieczni państwa do czasu uzyskania lub odzyskania samowystarczalności.




Dwie opcje pomocy dla ludzi żyjących na poziomie minimum egzystencji:

A. Osoba z losowego przypadku, ambitna, zdrowa z możliwością i chęcią uzyskania lub odzyskania samowystarczalności. Obowiązek państwa zatrudnienia przy pracach socjalnych z wynagrodzeniem co najmniej minimum socjalnego wolnego od podatku dochodowego. Wynagrodzenie takie pozwoli zaspokoić niezbędne potrzeby życiowe j.w. Odpłatnie pokój w mieszkaniu socjalnym.
W przypadku braku możliwości zatrudnienia zapewnienie miejsca w mieszkaniu
socjalnym, opłacanie posiłków w uzgodnionym punkcie gastronomicznym oraz
umożliwienie korzystania z pomocy schroniska w pozostałych składnikach pomocy.

B. Bezdomny z wyboru. Zapewnienie miejsca i trzech posiłków dziennie w schronisku.
Obowiązkowa rejestracja w wybranym schronisku, ale bez obowiązku korzystania z te-
go miejsca. Zamiast posiłków w schronisku dopuszczalny ryczałt żywnościowy w wy- branym punkcie gastronomicznym. Posiłki wydawane po okazaniu imiennej karty schroniska, które uiści opłatę miesięczną za żywienie swego zarejestrowanego podo- piecznego.
Bezpłatna pomoc lekarska w schronisku i leki w schronisku lub aptece zażyte pod kontrolą personelu schroniska lub farmaceuty w aptece. Odzież, bielizna i obuwie wydawane przez schronisko z darowizn lub kupowane w punktach sprzedaży taniej lub używanej odzieży i obuwia. Ręcznik, mydło, proszek do prania, szczoteczka do zębów i pasta wydawane przez schronisko, w którym zarejestrowany jest podopieczny.
Kieszonkowe w kwocie 40 zł miesięcznie.

Mieszkania socjalne.
Normą powinno być budowanie budynków z mieszkaniami socjalnymi przez inwestorów samorządowych, ale przy braku możliwości lub potrzeb, samorząd ma prawo kopna po kosztach własnych 5% mieszkań oddawanych przez inwestorów prywatnych. Mieszkania te powinny mieć standard podstawowy i parterową lokalizację. Socjalni lokatorzy powinni być, w miarę możliwości, zatrudniani przez właściciela budynku w ekipach obsługi. Odkupywanie
Mieszkań w budynkach prywatnych jest rozwiązaniem lepszym bowiem integruje losowo biednych i eliminuje strefy biedy. Administratorami mieszkań socjalnych powinni być wolontariusze z bogatych rodzin lub odpowiednio przygotowani podopieczni państwa.
Mieszkania socjalne nie mogą być przyznawane rodzinom patologicznym, dla których powinny być mieszkania dla rodzin i miejsca dla samotnych w domach opieki z personelem obsługi. Zawiadywanie domami obsługi powinno być pełnione przez wolontariuszy z boga-tych rodzin. Praca w obsłudze powinna być traktowana jako praca socjalna.
Biorąc pod uwagę fakt, że wielu naszych rodaków, absolwentów wyższych uczelni, pracuje na emigracji w prymitywnych zawodach winniśmy sobie uzmysłowić fakt, że żadna praca nie hańbi i w koniecznych przypadkach akceptować jedynie dostępną pracę socjalną.
Przykładowa praca socjalna to: administrator mieszkań socjalnych, dozorca domu, salowa
w szpitalu, goniec w biurze, opiekun parku, opiekun basenu, opiekun boiska, szatniarz w lo-kalach gastronomicznych, szkołach, teatrach, sprzątaczka w biurze lub szkole i wiele wiele innych.
Nie płaćmy zasiłków dla nieetycznych nierobów. Wynagradzajmy za pracę i nie wstydźmy się jakiejkolwiek jeśli chwilowo nie możemy znaleźć zgodnej z kwalifikacjami. Skończmy z zatrudnianiem emerytów. Wprowadźmy zwyczaj obligatoryjnego przyjmowania do pracy w zakładzie młodego absolwenta wyższej lub średniej szkoły na miejsce odchodzą-cego na emeryturę pracownika ale oczywiście nie na jego wolne stanowisko. Jeśli zwolnione stanowisko wiąże się z awansem obsadzajmy je w sposób czytelny i klarowny pracownikami z wewnątrz kadry. Awanse powinny być powszechnie zrozumiałe, merytoryczne i akcepto-walne przez większość kadry lub zatrudnionych.
Kumoterstwo zacznijmy traktować jak karalne wykroczenie. A kumoterstwo na szczytach władzy jak przestępstwo. Nie oznacza to, że członek rodziny decydenta nie może być zatrudniony na eksponowanym stanowisk w administracji jeśli posiada odpowiednie kwalifikacje i praktykę, ale niech o zatrudnieniu decyduje konkurs nadzorowany przez niezależny zespół. Zasadą powinien być zwyczaj, że zatrudnienie jednego członka bogatej rodziny musi być poprzedzone zatrudnieniem w rodzinie co najmniej jednej osoby z grupy podopiecznych państwa.

Waldemar B. Gąssowski
Niezamożny emeryt (1518,61) nie zainteresowany pracą zarobkową i karierą polityczną.
Wrażliwy społecznik gotów być społecznym i zdalnym doradcą tych wszystkich, którym zależy na człowieku. Życzę wielu takich doradców bowiem z wielu nawet idealistycznych rad mądry decydent potrafi wyłuskać realną.