Ktoś kiedyś powiedział, ze drzewa to poezja napisana przez przyrodę na niebie, którą my ścinamy aby zrobić z niej papier i "zaczernić" go naszą arogancją i ignorancją.
Wystarczy pójść do najbliższego lasu, położyć się na ziemi, mając nad sobą korony drzew - aby przekonać się o celności tej poetyckiej metafory.
Jednakże gdy trochę uważniej przyjrzymy się listowiu nad naszymi głowami - możemy dostrzec pewien charakterystyczny rys. Otóż w przypadku wielu drzew ( w Polsce sosna i dąb na przykład) daje się zauważyć kilkudziesięciocentymetrowa wolną przestrzeń pomiędzy ich koronami/gałęziami. Fenomen ów tym bardziej wzmacnia odczucie czystej poezji drzew - jednakże z punktu widzenia naukowego, jest on nadal zagadką. Są hipotezy, że owa fenomen jak wyżej jest skutkiem ocierania się o siebie gałęzi podczas wietrznej pogody bądź też sposobem na zapewnienie minimum światła penetrującego poniżej poziomu korony. Są też tacy naukowcy, którzy twierdzą, iż jest to rodzaj "wynegocjowanego" - wymianą gazowa - kompromisu między drzewami, którym zależy na zachowaniu swojej "osobistej przestrzeni".

www.facebook.com/brutindia/videos/455690941624713/