Gdzieś rzuciła mi sie w oczy czyjaś myśl złota - pozostająca w opozycji Platforma Obywatelska przeciwstawia SLD swoje solidarnościowe pochodzenie i solidarnościowy etos: rozumujmy tak dalej, PiS bedzie wniebowzięty choć Platformy nie lubi.

W Ełku uczniowski kabaret odważył się podnieść rękę na św. Ojca Dyrektora, nazwanego przewrotnie Ojcem Ryzykiem: jest afera - według sondy Onetu 90% respondentów nie widzi w tym rzeczy karalnej, ale kuratorium "się interesuje". Dobrze że dyrektor broni uczniów, ale i z oświaty usunie sie "komuchów", byle prędko.

Komentarze internautów sa w znakomitej wiekszości po stronie uczniów - ciekawy jest jednak ton komentarzy przeciwnych. To pytania - czy parodiuje się "prezia" Kwaśniewskiego i - przede wszystkim - czy parodiuje sie Żydów, na więcej nie starcza konceptu.

Tak zwany etos "Solidarności" to dziś zdechła, śmierdząca ryba, mocno już od zepsucia zbrunatniała, stare polskie beztlenowce nadają jej ów specyficzny kolor i zapach. Budzi zadumę pytanie - na ile ci, którzy wszelkie esbeckie materiały dopisują do listy ksiąg objawionych w ogóle rozumieją nadzieję tamtych lat, ilu z nich jest głupcami a ilu choragiewkami na wietrze. Ale są i gracze - jeśli już wtedy głosili swoje dzisiejsze poglądy, trudno właściwie mieć pretensje do byłego reżimu, że byli za nie szykanowani.

Dla mnie odrębność polityczna PO i SLD czy SdPL polega na normalnej polaryzacji sceny politycznej na prawicę i lewicę, niczym więcej: myślę, że te partie winny to w końcu zauważyć. Inaczej bedą Polską rządzić upiory, dla których jedyną zbrodnią komunizmu był ateizm - reszta? No cóż, chciałoby się mieć tyle władzy ile miała "komuna" - nie warto przeciez wymyślać nowych metod jej zdobycia i utrzymania, skoro stare sprawdzały się tak długo.

A władzę tak sprawowaną wykorzystamy rzecz jasna w zbożnym i patriotycznym celu. Zwrócę jednak uwagę na jedno: otóż demokracja nie wytycza celów, co do tych musi istnieć zgodność aby demokracja funkcjonowała - vox populi wybiera takie lub inne metody ich realizacji. Tego rodzaju celem niekwestionowanym musi byc na przykład dalsze istnienie państwa w aktualnym kształcie terytorialnym (dlatego demokracja nie udała sie w potitowskiej Jugosławii i nie uda sie w pohusajnowskim Iraku). Nie wydaje się, aby głoszący że "Polska może być biedna, byleby była katolicka" (eks-wicepremier Goryszewski) byli do owej trwałości terytorialnej i suwerenności przywiązani: wszak może być biedna Polska pod obcym władztwem, katolicka za to do szpiku kości i śpiewająca w nieskończoność "Ojczyznę wolną racz nam zwrócić Panie!"