Chciałabym napisać o pewnej rzeczy, którą zauważyłam przy okazji medialnego wydarzenia, jakim było zabicie Osamy Bin Ladena, a rzuca się w oczy także teraz, kiedy w newsach dominuje temat tragedii na wyspie Utoya.

Gdyby tak można było wystosować taką prośbę do mediów... Kiedy następnym razem jakiś chory, wypełniony nienawiścią człowiek popełni jedno lub więcej morderstw, wysadzi bombę, lub spowoduje jakiekolwiek inne poważne szkody, - a niestety zdarzy się to zapewne jeszcze wiele, wiele razy - czy moglibyśmy NIE poznawać jego pełnego życiorysu i nie oglądać jego zdjęć z dzieciństwa? Po co nam one? Nie interesuje mnie, że takiego człowieka w dzieciństwie nie kochała mama, a panie w przedszkolu kazały jeść szpinak. Nie zamierzam się doszukiwać usprawiedliwień jego czynu w przeszłości, choćby nie wiem jak była ciężka i traumatyczna, jeżeli ofiarami tego czynu są niewinne osoby. Jeżeli robimy z mordercy przypadkowych ludzi celebrytę na dzień lub dwa i zaznajamiamy szeroką publiczność z jego osobą, jeżeli w wysokonakładowych gazetach pojawiają się wywiady z psychologami, którzy odkrywają przed nami zawiłości jego powykręcanej duszy, to wynagradzamy w ten sposób jego postępowanie. Gość zostaje nagle umieszczony w naszej zbiorowej świadomości, a na to miejsce zasługiwałby bardziej choćby zwycięzca konkursu jedzenia hot-dogów lub podskakiwania do rytmu, bo przynajmniej zdobył jakąś nową umiejętność i ją udoskonalił na tyle, żeby wygrać swój śmieszny konkurs. To moim zdaniem powinniśmy nagradzać naszą uwagą, bo w czasach, kiedy każdy ma konto na FB i wrzucił na nie 20 fotografii własnej twarzy, plus jeszcze 10 swojego pieska, bo pragnie być zauważony, ten rodzaj uwagi znaczy wiele.