Czy cel uświęca środki? Wiecie, że zdanie to przypisywane Niccolò Machiavellemu nie jest tak naprawdę jego? Prawda jest taka, że zostało napisane przez Napoleona Bonaparte na ostatniej stronie Księcia, dzieła napisanego przez tego słynnego włoskiego pisarza. Dzieł które pokazuje, jak zostać księciem i pozostać nim, analizując przykłady z historii starożytnej historii Włoch.
Makiawelizm psychologii społecznej jest strategią zachowań społecznych, w której manipulacja wchodzi w grę dla własnej korzyści i ogólnie, przeciwko interesom innych.
Ludzie makiaweliczni mają skłonność do ignorowania norm moralnych (dotyczących dobra i zła) i działania dla własnej korzyści kosztem innych. Nie są niemoralni w tym sensie, że manipulowaliby i zdradzali innych przez cały czas i niepotrzebnie, ale są gotowi selektywnie odejść od norm moralnych, gdy pojawia się okazja do zysku. Mają elastyczną zdolność do przechodzenia od współpracy do manipulacji, gdy pojawiają się możliwości zysku. Osoba makiaweliczna zaprzyjaźni się z ludźmi, którzy mają dobry wizerunek publiczny, aby wspiąć się społecznie przez związek. Dostosuje również swoje zachowanie do występujących odmian: może szybko przeciąć połączenie, jeśli "przyjaciel" nie cieszy się już dobrą reputacją (panie Rydzyk, miej się pan na baczności)
Ostatnio makiawelizm był badany jako stanowiący, wraz z narcyzmem i psychopatią, czarną triadę osobowości. Ta ostatnia koncepcja ma na celu opisanie społecznie szkodliwych osobowości (określanych również jako awersyjne lub toksyczne). Naukowcy zasugerowali, że cechy triady są niewystarczające do opisania tych osobowości i zaproponowali tetradę, która obejmuje sadyzm.
"Czarna tetrada" odnosi się do grupy czterech cech osobowości: makiawelizmu, narcyzmu i psychopatii (razem znanych jako "czarna triada") oraz sadyzmu.
Cechy te są określane jako "czarne lub ciemne" ze względu na ich "złe" cechy: egoizm i tendencję do wykorzystywania innych bez empatii.