Ziemia.

Wisi pośród ruchomej, gwieździstej kotary,
pędzi wirując wokół słońca ognistego.
Jej skaliste, szacowne, prawiekowe bary
przytrzymują korzenie winogronowego
krzewu, który jak dotąd owoców nie daje
dojrzałych i godnych do noszenia korony
wybawienia wszystkiego co na świecie żyje.
A przecież taki los nam został przeznaczony!
Z jej wnętrza ciągniemy życiodajne soki
do wzrastania ku niebu nieogarnialnemu.
Jesteśmy owocami i czynimy skoki
w objęcia wieczności, jedynego domu,
gdzie mieszka tajemnica ludzkiego spełnienia;
która nie nazywa się rozpłynięciem, śmiercią,
lecz gwiazdą zaranną, panią rozpoznania,
sztuką obcowania z sercem i mądrością.
Ziemio jesteś słowem z taką wielką treścią,
że, nie pomieszczą jej w sobie wszystkie księgi.
Patrzymy zdumiewając się twą wspaniałością.
którą kryjesz po wszystkich horyzontów kręgi.
Gaja nieziemska-wyzwanie i dziedzictwo nasze,
w pieczę oddane przed wszystkimi wiekami
Po to aby wzrastały małe ludzkie dusze.
kiedyż będziemy wreszcie władcami godnymi
tworzyć jej piękno, urok oraz majestaty,
budować pokój zamiast wojennego miecza?
Lecz przechodzenie nasze sprawia wciąż niestety,
że syzyfowa praca stale się roztacza.