Ego
Stres.. czym jest? Każdy „stres to reakcja obronna na bodziec”. Dziwią mnie więc stwierdzenia: „odporność na stres”, czy „słaby charakter”, gdyż w rzeczywistości ktoś, kto uważa, że znalazł sposób na stres, uważa, że znalazł reakcję obronną na reakcję obronną, a to już czysta paranoja.
Istnieje takie powiedzenie (które sam wymyśliłem): „Malum est talis potens qualis eius causa timor”, czyli „Zło jest tak potężne, jak strach przed jego skutkami”. Co ono oznacza? Oznacza tylko tyle, że nie warto uznawać nadrzędności systemu związanego z naszym ego, a który to system powstaje jako reakcja na stres.
W sumie nie jest to takie proste. Rodzimy się i wszystko dla nas jest stresem, gdyż dociera do nas mnóstwo bodźców, z którymi uczymy się sobie radzić. Traktujemy kolejną potyczkę jako krok w grze, zadaniu i izolując dane.. czy szukane, rozstawiamy pionki. To chyba normalne, ale po co niby to robimy? Po to, by wyodrębnić kolejny fragment systemu opisującego nasze ego.. nasze ja. Ten system to właśnie reakcja obronna na stres. „Malum est..” oznacza, że nie warto uznawać nadrzędności tego systemu nad nas samych, czyli nad nasze ego. Oznacza to, wbrew powszechnie propagowanym poglądom, że nie warto (a nawet nie można) mieć dystansu do samego siebie, a należy mieć dystans do rzeczy, które nas opisują, opisują nasze ego.
Ja to ego. Nawet pełnia księżyca, na którą popatrzę za parę dni to już moje ego, gdyż zaistnieje w mojej świadomości, jako część tego co mnie opisuje. Ego to całokształt i żadna zbieranina, ani złośliwy punkt w świadomości. Choć trudno uznać to za prawdę, nie należy przyrównywać systemu tego, co je opisuje, do jakichś konkretnych bytów, czy jakości, ale do systemu „abstrakcyjnych powiązań”. Trudno być sobą i siebie negować i choć atrakcyjnie brzmi „umiejętność śmiania się z samego siebie”, to warto się zastanowić, czy negując samego siebie, czasem nie zmierzamy ku nienawidzeniu właśnie siebie samego.
Co więc opisuje nasze ego? Tylko dwie rzeczy: strach i potrzeby. Stresujemy się, gdyż boimy się, lub nasze potrzeby nie są zaspokojone. Buddyści chcieliby więc powiedzieć, że potrzeby są nieistotne. Gdzieś dzwon bije, ale to chyba jeszcze nie ten kościół. Otóż nieistotna jest nadrzędność systemu abstrakcyjnych powiązań opisujących nasze ego.. nieistotna jest nadrzędność tego co opisuje nasze ego.. nieistotna jest nadrzędność reakcji na strach i potrzeby..
Nieistotna jest nadrzędność systemu, który zwykliśmy uważać za nasz twardy grunt, system wartości, kręgosłup moralny, itp., gdyż w starciu z rzeczywistością, która nie jest zamkniętą dziedziną (jak w grze, lub zadaniu), jego sztywność (im bardziej uznajemy go za nadrzędny, tym jest on „sztywniejszy” powoduje, że „trzaska z hukiem”: im sztywniejszy kręgosłup, tym huk głośniejszy. Dlaczego? Nigdy nie przewidzimy wszystkich ewentualności i wyjątków, a życie w świadomości, iż powinniśmy budować całą bazę, cały ten system wiedzy o „prawidłowych reakcjach” powoduje, że zaczynamy myśleć jak komputery, z których dawno już uszło życie, gdyż zaczynamy doszukiwać się znaczeń we wszystkim wokoło, tak, by „sprostać zadaniu” i „wyjść obronną ręką”. Przestajemy wiedzieć kim jesteśmy my i to jest niebezpieczeństwo dystansu do samych siebie. W sumie nawet błędnie to opisałem – nie można wiedzieć kim się jest – albo się jest, albo się nie jest, a my po prostu przestajemy być sobą na rzecz czegoś sztucznego, tego właśnie sztucznego systemu, opisującego nas samych. Przestaję liczyć się „ja”, a zaczyna liczyć się „Gdybym zrobił to, to by...”.
Co zrobić, gdy jesteśmy w kropce? Najprościej jest powiedzieć: „zapomnieć o nadrzędności zasad”. W sumie warto zapomnieć o jakichkolwiek zasadach, bo to, że ich non-topper nie rozpamiętujemy, nie oznacza, że znikną. Wręcz przeciwnie.. nasze „ja” (ego) stanie się na powrót nadrzędnym, stresem przestanie być wszystko, a kręgosłup nie tylko będzie twardy, ale i elastyczny, a przede wszystkim: ozdrowieją w nim nerwy!
Dedykowane Brandy Rayanie Norwood
Remigiusz Fajfer