Chrzescijaństwo zapewnia, że nad każdym kto swą ziemską drogę ukończył odbedzie się sąd - niechybny, nieuchronny i sprawiedliwy. Zbawienie lub potepienie, żywot wieczny w raju lub meki wiekuiste. Miał ów pogląd swoj apogeum, potem dostrzeżono jego niepraktyczność: pojawił się czyściec, mniej lub bardziej ekspresowa pralnia dusz (milion lat męki to chwila wobec wieczności), a potem i koncepcja pustego piekła. Niemniej sama obietnica (jesli tak ją nazwać) jest fundamentem chrześcijańskiej wizji świata - wizji w gruncie rzeczy pozbawionej śladów miłosierdzia czy współczucia.
Sądzę to co sądzę o wodzach takich jak Adolf Hilter czy Józef Stalin - jednak w moim ateistycznym braku chrześcijańskiej miłości bliźniego wstrętną jest mi myśl, aby ich (nawet ich!) skazać na męki wieczne; może to zreszta kwestia wyobraźni, podpowiadającej czym jest nieskończoność, z której nie da się odejść nawet w niebyt. Juz chociażby z tego powodu zdolna do takich pomysłów moralnośc jest mi najzupełniej obca - i musi być: albowiem nie czyń drugemu, co tobie niemiłe.
Chrześcijanin nie może być tak naprawdę człowiekiem cichym, pokornym i wątpiacym - stawka bowiem jest zbyt wielka. Nie stanie przed Sędzią ze słowami: "Panie, nie mogłem mieć pewności - i Ty jej nie miej; moje życie było niebytem, niech się nim stanie do końca" - nie, jakaś wiecznośc jest obligatoryjna. Jaka? Niewiele słychać o chrześcijanach porzucających wiarę na łożu śmierci - zatem może statystycznie jest to fifty-fifty, ale ja moge liczyć na wyrok korzystny - cóź, więzienia są pełne we własnym pojęciu niewinnych.
Jest zatem pewna niezbyt jasna nadzieja, że los i pamięć nie rozwieją sie jak siwy dym - życie jedynie jawi się całe grą o stawke większą niż... życie.