To pewne opinie, jedne z wielu w informacyjnym szumie epoki. na ile miarodajne? Zapewne nie bardzo - wszak wszelkie cele ludzkości spisano w Księdze Guinessa, a czego nie ma to się dopisze.

Jest różnica między sądami rzeczowymi a sądami spolaryzowanymi i wyrażającymi stanowisko w sporze: to co cytujesz niewątpliwie należy do tej drugiej kategorii. Nie wolno szydzić z wiary w stworzenie świata w dni siedem - czemu kpić z innych równie sensownych przekonań? Jedne i drugie szkodzą.

A że tak sie akurat głosi (mam na mysli sprawę wychowania w parze homoseksualnej - to przecież nie sąd powszechny czy obowiązujący kogokolwiek), to skutek upowszechnienia prawa do głoszenia własnych sadów : dziś to dobro tego rodzaju co proszek do prania, zatem każdy ma choć pozorny wybór. Póki co, wynika z tego niewiele - choc owo zagubienie hierarchiczności wszystkiego tworzy rzecz jasna znaczne zagrożenia: zauważę jednak, że kościół katolicki ze swej strony kreuje obraz świata nie hierarchicznego bynajmniej (czyli z hierarchią wartości) a absolutystycznego, gdzie o przypadkach jednostkowych wolno przesądzać na poziomie normy powszechnej, bez zainteresowania dla szczegółów co bywaja na miarę ludzkiego losu.

Osobiscie stawiam dobro dziecka wyżej nad czyjekolwiek szczęscie rodzicielskie osiągnięte wbrew przeszkodom natury psychicznej: dziecko to nie taran którym bedziemy walić w takie czy inne fobie, w społeczeństwie rzeczywistym należy mu sie prawo nie bycia napiętnowanym w jakikolwiek sposób; dla dorosłych to rzecz jasna wolna wola i wolny wybór. Trudno jednak opierać się owym żądaniom homoseksualistów i homoentuzjastów, nie opierając się zarazem żądaniom innej bardziej licznej grupy: mam na mysli żądania zgody na to, aby dziecko było od urodzenia sierotą, obiektem umotywowanej niechęci własnej matki, kaleką - byleby tylko sie narodziło.

Co mówisz o Bogu? Ślisko tu od krwi ludzkiej.
(Nieboska komedia}

Ciekawy artykuł i ciekawe teorie, ale zgadzam się z moim przedmówcą. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Innymi słowy mamy tendencję do wyszukiwania i prezentowania takich opinii, które będą wspierały nasz światopogląd. Swego czasu popularne były artykuły na temat wyższości wychowywania dziecka przez jedno z rodziców. Z początku, na fali feminizmu, przeważały teorie, głównie feministycznie nastawionych środowisk, że wychowanie dziecka tylko przez matkę jest dużo lepsze niż przez obojga rodziców no i tym bardziej tylko przez ojca. Zmusiło to osoby poważnie zajmujące się tematem do rozpoczęcia badań, który rodzaj wychowania jest lepszy? No i już wstępnie okazało się, że zdania są mocno podzielone, z tym, że przeważa opinia, że najlepsze jest wychowanie przez pełną rodzinę heteroseksualną, potem przez tylko ojca, który lepiej przygotowuje dziecko do samodzielnego życia w społeczeństwie indywidualistów niż matka. Z tym też można oczywiście polemizować. Prawda jest pewnie gdzieś po środku. Za dużo pomija się milczeniem prezentując takie "jednostronne teorie", ale też nie o rzetelną dyskusję tu chodzi, a raczej o przekonanie opinii publicznej do przychylniejszego spojrzenia na rodziny, w tym wypadku homoseksualne. Podobnie jednak jak w przypadku feministycznego podejścia do wychowania może to spowodować, że psycholodzy, psychiatrzy i socjolodzy poważniej przyjrzą się zjawisku wychowania dzieci przez homoseksualne rodziny i być może dadzą jakieś obiektywne odpowiedzi. Tego typu artykuły są dla mnie ciekawe z tego względu, że pogłębiają moją wiedzę: z pewnego punktu widzenia takie wychowanie może być faktycznie lepsze, ale z innego już nie. Zbrojni zatem w racjonalne narzędzia sami musimy rozstrzygnąć, która z takich teorii, nie do końca prawdziwych, jest dla nas lepsza, przynajmniej tak długo jak długo ktoś nie odkryje przed nami co się kryje pod spodem