Poczytuję sobie do poduchy książkę Bernard Newmana "Rowerem przez II RP. Niezwykła podróż po kraju, którego już nie ma." Brytyjczyk odbył ją w 1934 roku i w jej trakcie wielokrotnie spotkał się z polskimi Żydami i "problemem żydowskim" w Polsce. Wypowiedział się na jego temat - między innymi - w następujący sposób:

"Wróćmy jednak do Żydów. Polska nie może wiele się spodziewać po Palestynie. Inne kierunki emigracji raczej nie wchodzą w grę. Przyszłość lwiej części polskich Żydów leży w Polsce. A więc Polacy i Żydzi muszą wypracować własne rozwiązanie. Wyjąwszy wyższe sfery narodowości te rzadko mieszają się ze sobą, a zatem nie może być mowy o asymilacji. Sugerowano już przydzielenie Żydom wybranego obszaru w Polsce ale nie spotkało się to z przyjaznym przyjęciem. Polscy Żydzi nie zajmują się rolnictwem lecz handlem. Ten problem kompletnie zbił mnie z tropu. Czułem że gdybym miał dyktatorską władzę rozwiązałbym wszelkie inne polskie kłopoty. To dziwna sytuacja - większość polskich problemów pozostaje nierozwiązana z powodu braki tolerancji, ta zaś akurat panuje w stosunkach polsko - żydowskich, a jednak na horyzoncie nie widać żadnego wyważonego rozstrzygnięcia. Można by się nad nim zacząć zastanawiać dopiero z kredytem na 500000000 funtów i odpowiednią kolonią w zapasie."

A więc Primo, Newman uważał, że zdecydowana większość Żydów polskich nie chciała się asymilować, secundo, że "problem żydowski" w Polsce był piekielnie trudnym problemem, tertio, że jedynym racjonalna próbą rozwiązywania tego problemu było zniknięcie nadmiaru populacji polskich Żydów w drodze masowej emigracji do jakiegoś innego kraju, quatro, że stosunek większościowej strony polskiej do mniejszościowej żydowskiej był w II RP tolerancyjny.