Witam po długiej przerwie, i rozmyślam dalej...
Istnieje mnóstwo ogólnych teorii świata/ natury/ całości istnienia, wiele z nich stoi ze sobą w sprzeczności. A gdyby tak zebrać informacje o ludziach których uśmierciły wirusy, i przeciwstawić je informacjom na temat ludzi których wirusy niemal nie dotykają. Można by wysnuć z tych danych, co właściwie jest promowane przez naturę, jaka jest dalsza przyszłość ewolucji. Zakładam że natura nie działa przypadkowo w skali globalnej, jej działanie można uzasadnić i dzięki temu przewidzieć przyszłość.
Wydaje się że choroba atakuje losowo, a jednak bardziej tych którzy niewiele już wnoszą do systemu, a bardziej są dla niego obciążeniem. Zaprogramowane starzenie organizmu prawdopodobnie też jest częścią tego samego mechanizmu. Przy czym wkład jednego człowieka nie jest jakoś specjalnie ogromny, nie musi przeskakiwać samego siebie i wytężać się ponad wszelkie siły. Ludzie żałują utraty życia, mało w nich świadomości że funkcja którą pełnią, kiedyś musi się skończyć z powodu wypracowania innej funkcji, dającej systemowi więcej. Życie się kończy a świadomość trwa, nowemu życiu zostaje nadana nowa funkcja, startuje ona już na wyższym poziomie. Nie pamiętamy tego, ale w odległej przeszłości mogliśmy być prostszą formą życia. Lub jeszcze inaczej, jeśli wziąć pod uwagę cały czas, świadomość istnieje jakby 3 razy. Pierwszy raz jako pole rzeczywistości absolutnej, niektórzy nazywają to chaosem pierwotnym, ja tam wolę widzieć w tym pierwotną prostotę - ład absolutny. Drugi raz kiedy jest się trybikiem wielkiego mechanizmu ewolucji. Trzeci raz to kres wszelkiej ewolucji, stan maksymalny, forma wszechmogąca o nieograniczonej absolutnie niczym wolności. Ostatecznie czas przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie, bo ewolucja inteligencji przyspieszy stawanie się rzeczy tak bardzo, że na nic już nie trzeba będzie czekać.

Jeśli ktoś nie złapał sensu tej pisaniny, może porównać przyszłość istnienia do zjawiska snów. Nie było by snów gdyby mózg nie zbierał informacji i nie tworzył nowej w realu. Ludzki sen był dla pierwotnej bakterii tym czym kres ewolucji dla człowieka. Bez ewolucji nie było by klocków, nie ma klocków - nie ma budowli, więc i nie ma z czego tworzyć przyszłości. Rzeczywistość zapełnia się informacją, będzie z czego tworzyć przyszłe światy.