Coraz częściej spotykam się na tym forum z dziwaczną dla mnie opinią, że człowiek racjonalnie myślący powinien być raczej agnostykiem niż ateistą. Uznałem więc, że warto szczegółowo przytoczyć jeden z wielu sposobów rozumowania, który prowadzi do ateizmu.

Najpierw założenia: miłość, przyjaźń, życzliwość, szacunek i inne podobne uczucia i zachowania są dobre i pożądane.

Człowiek nie ma nieskończonej mocy [1.] działania ani nieskończonej pojemności [2.] informacyjnej.

[1.] Każde działanie wymaga pewnego czasu i pochłania pewne zasoby, które nie mogą przez to być w tym samym czasie zużyte na inne cele, nie mogą się też dowolnie szybko odnawiać ani regenerować. Człowiek podejmujący jakieś działanie dokonuje więc wyboru, polegającego na wybraniu jednego z celów i rezygnacji z innych celów.

[2.] Podobnie każda emocja i każde zachowanie angażuje pewien zakres informacji, który nie może być użyty do niesienia innych treści. Czy oczy mogą kłamać, gdy usta mówią prawdę? Mogą. Ale w danej chwili oczy nie mogą wyrażać dwóch różnych emocji, np. źrenice albo się rozszerzają albo zwężają. Tak samo jest w mózgu, nie można być jednocześnie w dobrym humorze i w złym homorze. Nie możemy w danej chwili uśmiechnąć się do wszystkich osób wokoło głowy jednocześnie.

Już chyba wszyscy rozumieją nieuchronność wniosku. Każde działanie wykonywane na rzecz Boga, każde ciepłe uczucie skierowane ku Bogu jest złem, nie jest nawet czymś moralnie obojętnym, ale należy je potępić.

Dla przykładu podam, jak obalić najczęściej wytaczany kontrargument dla tego rozumowania. Otóż niektórzy bronią Boga, twierdząc, że to właśnie Bóg nauczył ludzi miłości, przyjaźni, życzliwości i szacunku, że bez Boga bylibyśmy walczącymi zwierzętami o moralności Kalego (ależ wstrętnym rasistą był ten Sienkiewicz!). Ten agument obalam pokazując, że rola Boga w niczym nie przypomina roli spedytora, który pośrednicząc między handlem a transportem, ułatwi pracę jednym i drugim. Jest wręcz przeciwnie, Bóg tylko przeszkadza, ponieważ ludzie mają bezpośredni kontakt między sobą - rodzice i nauczyciele uczą dzieci, małżństwa mieszkają razem, przyjaciele się spotykają i pracują razem... proszę zauważyć, że gdyby wiara w Boga dawała ludziom zdolności telepatyczne, wtedy moje rozumowanie zostałoby obalone, gdyż wtedy Bóg rzeczywiście usprawniałby niektóre przejawy miłości, przyjażni, szacunku i życzliwości. Tak na szczęście nie jest, pośrednictwo Boga zawsze jest szkodliwe, czasem wręcz odwraca uwagę od właściwego celu.

Nawet jeśli założyć, że to Bóg nauczył człowieka czegoś pożytecznego, to i tak teraz naukę oddał w ręce rodziców i nauczycieli - Bóg w dzisiejszych czasach już nie naucza osobiście. Skończona pojemność informacji [2.] implikuje, że nauczanie dobra byłoby skuteczniejsze, gdyby usunąć z nauczania treści o Bogu, tak samo, jak należy usunąć z celów naszych działań [1.] ofiary składane Bogu.

Mamy więc udowodnione, że myślenie i mówienie o Bogu jest złem, tak samo jak działanie na rzecz Boga. Działaniem pożytecznym jest zwalczanie tego zła: poprawianie działania ludzi tak, żeby swoje dobre emocje i działania kierowali bezpośrednio do innych ludzi.

Jeżeli ateizm zdefiniować jako postawę zaprzeczania istnienia Boga i potępiania wiary religijnej, bo prowadzi ona albo do zła albo do zmniejszenia dobra w wyniku marnotrawstwa, to tak zdefiniowany ateizm mamy w tym wątku udowodniony. Zauważcie proszę, że nie ma żadnego znaczenia ewentualność, że dobry Bóg gdzieś tam istnieje, ale się ukrywa, bo nie chce odwracać naszej uwagi od naszych celów. Mojemu rozumowaniu nie przeszkadza istnienie Boga, który kiedyś nauczył ludzi dobra i nakazał:

"Czyńcie dobro z całej mocy, kochajcie ludzi z całego serca, zaprzeczajcie mojemu istnieniu, nie pozwólcie by oddawano mi cześć, niech wszystkie siły dobra służą innym ludziom, nie marnujcie ich na mnie, ja będę najszczęśliwszy widząc, jak ludzie czynią dobrze dla innych ludzi, a nie marnują czas i energię dla mnie. Karać będę czyny złe i tak samo karać będę modlitwy do mnie i ofiary dla mnie składane za to, że są one w ten sposób odebrane tym potrzebującym, którym ich nie dano. Kto zdradzi tę wiedzę innym, że kiedyś istniałem i że istnieję nadal, ten zostanie ukarany najsurowiej".

Pamiętacie, jak Nietzsche (który zwał się Zaratustrą) wrócił z wakacji w górach i oznajmił światu: "Jak to?! To jeszcze nie wiecie?! Bóg umarł". W świetle mojego ateizmu była to najpiękniejsza i najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek w historii człowiek zrobił dla ludzi. Ten Bóg, którego opisałem - Bóg, którego istnienie nie jest sprzeczne z ateizmem - nie mógł wysłać genialniejszego proroka niż Nietzsche. Spróbujcie wymyślić bardziej przekonujące zdanie, które mogłoby przekonać ludzkość, że Bóg chce, aby o nim zapomniano.

Na zokończenie chciałbym rozwiać obawy moich sympatyków na tym forum: nie wierzą w Boga, nawet w takiego, który kazał o sobie zapomnieć. Hipoteza takiego Boga jest dla człowieka dobrego całkowicie zbędna, a każdego innego Boga jest już oczywiście szkodliwa.