Zastanawiam się nad takim zagadnieniem, gdyby człowiek się nie bał czy potrzebny by mu był Bóg. Patrząc przykładowo na dziecko, które jeszcze nie ma pojęcia o śmierci, cierpieniu, bogu, piekle i niebie, można zauważyć, że bóg i kult jest mu najmniej do szczęścia potrzebne.
Dopiero potem, w trakcie nauki (czytaj indoktrynacji) mały człowiek dowiaduje się, że może trafić do kotła z gotującą się smołą jeśli nie będzie słuchał mamusi, cioci, i pani wychowawczyni i katechety.

Zresztą nie trzebaby człowieka nawet indoktrynować. Wystarczy, że sam uświadomi sobie w pewnym momencie, że jest coś takiego jak śmierć i pojawi się w nim następna myśl, że po śmierci może być cokolwiek co będzie w stanie odczuwać. W ten sposób reakcja łańcuchowa zostaje zapoczątkowana. Poprzez gdybanie i generowanie wszelkich możliwości na temat życia po śmierci, człowiek szybko dochodzi do wymyślenia pojęcia bytu większego od niego, od którego jest zależny, i który może go po śmierci dowolnie karać lub nagradzać.

Lęk przed nieznanym pojawiający się automatycznie z takimi myślami prowadzi do kolejnych myśli, a pętla zaciska się coraz bardziej. Już niemożliwy jest spokój wynikający z nieświadomości. To co jest możliwe w myślach może stać się też naprawdę, więc trzeba szukać rozwiązania tego dręczącego problemu.
Bo co się stanie, jeśli Bóg naprawdę istnieje i może mnie skazać na wieczne cierpienie? Muszę się ratować... Przebłagam go, złożę mu ofiarę całopalną, poświęcę mu pieniądze, nawet moją rodzinę, syna, żonę, nie mówiąc o sąsiednim narodzie.
Byle dał mi szanse na niebo i nie wtrącał do piekieł... bo co jeśli on istnieje?

Tej dławiącej myśli podporządkuję swoje życie, które już nic nie jest warte w obliczu czekających mnie potencjalnych piekieł. Będę dobry, będę chodził do kościoła i spowiedzi. Może nawet zasłużę na niebo, wow! Niebo. Już nic nie jest ważne tylko niebo. Byle wstąpić na niebiosa do mojego boga. Nie ważne czy on istnieje czy nie. A kto nie wierzy w boga, który jest w mojej głowie tak realny, bo przecież ja o nim myślę, więc on jest, tego nawrócę i udowodnię, że mam rację.

Muszę to wszystkim udowodnić, bo tyle już zainwestowałem w mojego boga. Niemożliwe żebym się mylił. Bo co jeśli nawet się mylę, a on rzeczywiście jest? Tak tak, on napewno jest, bo to niemożliwe żeby go nie było, skoro o nim myślę. Tak tak... biada wam grzesznicy, którzy nie wierzycie w mojego boga. Złożę was na ofiarę całopalną, niech bóg zobaczy jak go kocham!

Ha! czy nie zasługuję więc na niebo?