Witam.
Nie wiem, czy jest to dopowiednie miejsce, do zamieszczania swych problemów ... Ale skoro ma on coś wspólnego z katolicyzmem, to pomyślałem, że można spróbować.
Mam 17 lat - uważam że jestem na tyle stary, że mogę a nawet powinienem mieć swój światopogląd. Jestem wolnym człwiekiem i nawet konstytucja gwarantuje mi swobodę wyznaniową. Dopiero rok temu zacząłem analizować sprzeczności religii katolickiej (o których już dawno miałem świadomość, ale wmawiałem sobie, że wszystko jest w porządku). Porzuciłem religię, poczułem się naprawdę wolny. Zacząłem myśleć sam o wszystkim - a nie jak wcześniej tylko o tym, o czym nie mówili mi w kościele.
Teraz, gdy myślę o dogmatach wiary katolickiej, na mojej twarzy maluje się uśmiech. Ale mniejsza z tym - wstęp był potrzebny, by jaśniej przedstawić mój problem.
Pewnie inni w moim iwkeu też go mają, chodzi mianowicie ... tak, o rodziców. Raz zadeklarowałęm ojcu, że po prostu nie chcę chodzić do kościoła. Nie chcę być katolkiem, nie chcę czcić świętych obrazów, padać na kolana przed bogiem zamkniętym w pudełku. Zanim podałem logiczne powody mej decyzji, ojciec wybuchł i rzucił się na mnie z pięściami. Dalszy przebieg wydarzeń streszczę, bo jest nieistotny : siostra zemdlała, mama padła z rozpaczy, ojciec dostał zadyszki od ganiania mnie dookoła stołu. Korzystając z okazji zacząłem wykrzykiwać "taki z ciebie katolik !". "Niech no ja ci przy******** ty ***** ty ***** mała ty ***** etc. Kazano mi wypierd***** z domu. No to sobie poszedłem, zszkowany całym przebiegiem wydarzeń. Pojechałem do kolegi. Ojciec zabrał mnie od neigo wieczorem. Oczywiście nie padło przepraszam, bo jak to ojciec będzie się przed dzieckiem korzył. Zabrał mnie do pizzeri. Zjesliśmy pizzę, nie patrzyliśmy na siebie, nie rozmawialismy. Wracająć zajechaliśmy do kościoła i ojciec zmuił, podkreślam zmusił mnie aby wejść z nim do kościoła i przed obrazem maryi ostrobramskiej (czy jakiejś tam innej, sam nie wiem, jest przecież ich tak wiele) odmówić paciorek... Wracając nei chciał słuchać moich wytłumaczeń. Stwierdził, że się zawiódł i że nei wie gdzie popełnił błąd w moim wychowaniu. PRzecież jeszcze rok temu chodziłem pobożnie do kościoła, ba - nawet na pielgrzymce byłem. Na koniec powiedział : jeżeli bedziesz ateistą, będziesz dla mnei największym kretynem na świecie.
Następny tydzień był osobliwy ... Nikt się do mnie w domu nie idzywał. Wszyscy byli oziębli. Mama się nei odzywała. Wieczorem kiedy odrabiałem lekcje, tata wpadł do mojego pokoju i pozrywał mi wszystkie plakaty, twierdząc, że może to jest przyczyną mojego zwątpienia. Wychodząc rozpłakał się i powiedział, że wyrządziłem mu wielką krzywdę. "Byłem u księdza i on powiedział mi jak to się nazywa". Hmmm ./. o co mu chodziło nei wiem do dziś. Czułęm się jak przestępca - ojciec nie dawął mi pieniędzy, bo jak stwierdził, stracił do mnei zaufanai i boi się, czy mu pieniędzy nei ukradnę.
Wszystko wróciło do normy, kiedy przeprosiłem rodziców. I tak jest do dziś (cały incydent miał miejce niedawno : 4,5 miesiąca temu). Wiedząc, że mama myśli trochę normalniej, spokojnie wytłumaczyłęm jej powody tamtej deklaracji. Pokiwałą głową i stwierdziła, że koleżanka mojej siostry też tak miałą, ale potem się nawrółciła. Powiedział, że nie wyobraża sobie sytuacji, że oni jak to w każdą niedzielę idą do kościoła a ja zostaję w domu. Albo jest wigilia - wszyscy się modlą a ja nie.
Właściwie łażenie do kościołą co niedzielę nie sprawia mi jakiejś katorgi (ale oczywiście do czynności przyjemnych też nei należy). Stoję jak głupi : nie modlę się, poruszam tylko ustami (żeby rodzice się nie czepiali, bo czasem nei obserwują). Chodzę do spowiedzi i takie tam ... Raz po prostu nie wytrzymałęm i po prostu parsknąłem śmiechem, bo u nas w parafii ksiądz ma zwyczaj wykłądać naprawdę zabawne kazania ( zabawne w sensie absurdalne i bezsensowne). Słowem : doszedęłm do wniosku, że lepiej siedzieć cicho ze swymi poglądami o kościele i przeczekać godzinę w kościele, niż znó mieć nieprzyjemności.
Jeszcze neidawno myślałęm, że po prostu trzeba to wszystko przeczekać. Ale ostatnio zacząłem się niepokić : ojciec czasem poklepuje mnie, mówiąc, że się cieszy, że chodzę do spowiedzi, przystępuję do spowiedzi it. I tu mój problem : może znów wyłożyć kawę na ławę, ale w jakiś inny sposób ? Kocham rodziców, ale przecież nie mogą mną kierować. Ojciec nei wyobraża sobie mnie, ajko nie-katolika. Ale to przecież ograniczanie mojej wolności, jest to nawet wbrew etyki katolickiej.

Naprawdę dysponuję porządnym wachlarem argumentów, przemawiającymi za moim postanowieniem. Nie potrzebuję religii. Większość moich przyjaciół podziela moje zdanie. Jestem człowiekiem wolnym i nie pozwolę, by ktoś myślał za mnie. "A co? JAk zwierzątko chcesz biegać dzikie ? Ludzi mordować ? WIELCY MĘDRCY STUDIUJĄ PISMO ŚWIĘTE ! WIELCY TEGO ŚWIATA CHODZĄ DO KOŚCIOŁA A TY NIE ? " - taka argumentacja jest po prosty zabanwa, ale to słowa mojego starego.
Ma kroś jakiś pomysł jak rozwiązać mój problem, jednocześnie nie doprowadzając do drugiego armageddonu w moim domu ? Z góry dziękuję bardzo.
Pozdrawiam ludzi zarządzającymi witryną Racjonalista.pl i jej sympatyków.
Homar
Białystok