Witam!
W wielu sporach, na przykład między wierzącymi a niewierzącymi, czy wyznawcami różnych religii albo odmian tej samej religii, pojawia się argument:
Wy nas nie możecie oceniać, bo brak wam, względnie macie inną, wiarę.
I stąd nie można już, gdy się ten argument przyjmie, mówić, że katolicy są niekatoliccy. Że postepowanie jest pełne hipokryzji. Nie można się wtrącać w 'wewnętrzne sprawy' bez względu jak bardzo absurdalne by były, ani tym bardziej ich rozliczać!
Kto zatem ocenia siłę i prawdziwość kościoła w Polsce. Ano on sam, a dokładniej kler. I w rozmowie z polskim katolikiem daje się wyczuć mniej czy bardziej wprost, jak mocno uważa on, że kościół jest instytucją poprawnie działającą, a wszelkie argumenty przeciw niemu świadczą o marginalnych, przejściowych trudnościach. Zwracanie uwagi na oczywiste absurdy jest jak walenie grochem o ścianę, bo dobry katolik nie może przecież przyjąć, że argumenty niekatolika są sensowne. Bo przecież niekatolik nie rozumie katolickiej wiary...
Piszę o tym, bo mam odczucie, że czasami przkraczane są granice absurdu (jak ze świątynią opatrzności bożej [jej finansowaniem przez państwo] czy gro poglądów głoszonych na antenie radia maryja [komentowanych później w innych mediach]). Rzecz w tym, że bywają ludzie, którzy według swej własnej wewnętrznej oceny uważają sie za kalafior. Tak, to wariaci. Nieszkodliwi do momentu, gdy za bardzo nie wczuwają się w rolę.
Dużo gorzej jest, gdy jakaś organizacja przejawia rozbieżności miedzy wewnętrzną oceną a rzeczywistością. Jeszcze kilka miesięcy temu bym o tym nie pisał, ale dziś wydaje się, że prócz tego, że ktoś za bardzo wczuwa się w rolę, to ponadto usiłuje narzucić ją innym (np. odnowa moralna przez cenzurę).
Wracając do głównego wątku, jak rozmawiać z ludźmi, którzy nie potrafią spojrzeć na siebie z dystansem? Czy też może nie rozmawiać z nimi, a tylko zwracać uwagę wszystkim dokoła na ich potknięcia? Co jest najskuteczniejsze?