UKRAINA.
Ten temat od wczoraj nie daje mi spokoju. Właściwie to wszystko zaczęło się przedwczoraj, kiedy kibicowałem Ukrainie w meczu Ukraina – Szwecja. Potem (wczoraj) stwierdziłem, że muszę sprawdzić tekst ukraińskiego hymnu. No i „po nitce do kłębka”, dotarłem do obszernych informacji na temat zbrodni ludobójstwa na Wołyniu w latach 1939-1945. Ręce mi się trzęsą i czuję otępienie w głowie. Nie mogę sobie wyobrazić takiego okrucieństwa, nie mogę pojąć takiej ignorancji polskich i ukraińskich władz, takiej polityki zapomnienia, umniejszania zbrodni, oczyszczania odpowiedzialnych i winnych za nią, a nawet porównywania (i dzięki temu łagodzenia) zbrodni przeciwko ludzkości akcją „Wisła”, która zresztą była niewspółmierna – zarówno co do metod jak i ofiar – w stosunku do czystek etnicznych przeprowadzonych na szeroką skalę przez ONU (Organizację Ukraińskich Nacjonalistów) i UPA (Ukraińską Powstańczą Armię) oraz zindoktrynowaną ludność miasteczek i wsi narodowości ukraińskiej.
Mam przed oczami listę ze zbrodniami, której nie dałem rady przeczytać od deski do deski (www.wykop.(*)rtur-stosowanych-przez-upa-18/), ale to co przeczytałem przerosło moje najśmielsze wyobrażenia o okrucieństwie (w stosunku do tego, co się działo na Wołyniu komory gazowe w Auschwitz to naprawdę „humanitarne” mordowanie). Przecinanie ludzi piłą, wymyślne zabijanie kobiet w ciąży, odcinanie narządów i masakrowanie genitaliów, przybijanie dzieci do drzew... Będzie mi się to śniło w nocy!
A my, Polacy, mamy teraz „romans” z Ukrainą i organizujemy wspólne igrzyska. Nie jestem przeciwny tym mistrzostwom, ale gdybyśmy je organizowali wspólnie z Niemcami, albo nawet nielubianymi przez Polaków (coraz bardziej) Rosjanami, nie czułbym takiego niesmaku.
Dlaczego?
Ponieważ nikt nie ma wątpliwości co do zbrodni hitlerowskich i każdy normalny Niemiec (nie licząc grupki neonazistów i skinów) ma świadomość tego czym był faszyzm i jak zgubne skutki spowodował (włącznie ze skutkami dla samych Niemców). Nie ma w Niemczech nazw ulic z nazwiskami nazistowskich bandytów, nie postawiono im pomników. Nawet sam Stalin został w Rosji potępiony (jeszcze za czasów zatwardziałej komuny), nazwy miejscowości takie jak Leningrad i Stalingrad też zostały przemianowane, ale na Ukrainie, jak się właśnie dowiaduję – są – zarówno ulice jak i pomniki.
Zdaję sobie sprawę z tego, że zbrodni dokonały pewne grupy nacjonalistycznych fanatyków wspieranych przez miejscową, zindoktrynowaną, zaślepioną nienawiścią mniejszość, ale do cholery – niech sprawy zostaną raz na zawsze nazwane po imieniu, a oprawcy, ci którzy jeszcze żyją, zostaną osądzeni za zbrodnie przeciwko ludzkości – tak samo jak zostali osądzeni niemieccy faszyści. Nie mam nic do Ukraińców jako całości (miałem nawet kiedyś dobrego znajomego Ukraińca, który, o co mogę się założyć, pewnie nawet nie słyszał o zbrodni wołyńskiej), nie jestem też polskim nacjonalistą, zresztą większość Ukraińców (99%) nie miała z tą zbrodnią nic wspólnego i znów mogę się założyć, że podobnie ja sam do niedawna, pewnie nawet o tym nie słyszeli. Chodzi mi tylko o zwyczajną ludzką sprawiedliwość, uczciwość i nazwanie zbrodni po imieniu (łącznie z osądzeniem tych, których jeszcze można osądzić – zbrodnie przeciwko ludzkości nie ulegają przecież przedawnieniu i bardzo dobrze!).
Co mam sobie do zarzucenia, co mnie boli?
Prawie o tym zapomniałem, choć w 2005 roku moja koleżanka z pracy (której babcia cudem przeżyła wołyńską masakrę) powiedziała mi o tej zbrodni. Byłem wtedy po wycieczce we Lwowie i opowiadałem o tym jak była ona udana i jak dobrze się tam czułem. Koleżanka powiedziała mi wtedy o zbrodniach, które są ciężkie do pojęcia (swoją drogą jak to się stało, że na lekcjach historii nikt nam o tym nie wspominał!). Minęło parę lat, a ja niejako zapomniałem o tamtych, nieprzyjemnych dla ucha i trudnych do zrozumienia, wiadomościach (zaszufladkowałem je gdzieś głęboko w pamięci i odciąłem się od nich) no i uległem powszechnemu trendowi nakręcania „braterstwa” pomiędzy narodem polskim i ukraińskim. Ale nie może być braterstwa, jeśli jedno państwo celowo ukrywa zbrodnie dokonane przez jego obywateli, a drugie udaje, że zbrodnie nigdy nie miały miejsca, albo marginalizuje problem określając go konfliktem polsko-ukraińskim i na tym kropka (jak gdyby to była jakaś bójka między kibolami, którzy umówili się na ustawkę).
Tak sobie myślę, że skoro tak mnie to uderzyło, a przecież nie byłem naocznym świadkiem tamtych wydarzeń, to co by było, gdybym był? Nie wiem czy bym to przeżył, czy bym po prostu nie oszalał, czy potem, kiedy wszyscy dookoła i z prawej i z lewej starali się zatuszować zbrodnię, umniejszyć jej znaczenie, czy zniósłbym tak skrajną niesprawiedliwość, poczucie braku zadośćuczynienia krzywdom itd...
Widziałem fragment filmu, na którym na Wołyniu, po 60 latach, spotykają się były żołnierz Armii Krajowej i Ukraińskiej Powstańczej Armii. Ten Ukrainiec jest bardzo otwarty, mówi coś trzy po trzy o Bogu i miłości, o tym, że teraz trzeba nam się pogodzić i żyć jak bracia. Próbuje podać dłoń Polakowi, któremu udało się przeżyć tamtą zbrodnię. Akowiec jednak ręki nie podaje. POPIERAM tego starego człowieka. Gdyby podał dłoń osobie, która mogła (i prawdopodobnie, z racji przynależności do UPA miała) mieć coś wspólnego z tamtymi wydarzeniami, to byłoby przyzwolenie ofiary! Przyzwolenie i jednocześnie umniejszenie całej tej zbrodni, uznanie, że to były zwykłe działania wojenne, zwyczajny konflikt, ot, po prostu bójka na skutek różnicy zdań. Ale to nie była różnica zdań – to były czystki etniczne nic nie mniejsze niż te, których dopuszczali się hitlerowcy, NKWD, albo bardziej współczesne, oddziały Ratko Mladića i Radovana Karadzića.
Widzę teraz przed oczami pomnik UPA stojący na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie, zaraz obok cmentarza Orląt Lwowskich. To tak jakby powiedzieć, że UPA, AK i Orlęta to bardzo podobne organizacje, kiedyś nawet TROCHĘ ze sobą walczące, ale w sumie to nie ma większego znaczenia, ponieważ wszystkie te organizacje miały na celu walkę narodowo-wyzwoleńczą. Tyle, że UPA to byli FASZYŚCI – była to organizacja zbrodnicza, która przewodziła zbrodniom przeciwko ludzkości i jest tak samo winna jak NSDAP Hitlera, czy NKWD Stalina! Nie można im stawiać pomników – nigdy i z żadnego powodu! Nie można nazywać ulic nazwiskami ludzi winnych zbrodni przeciwko ludzkości!