>A odkąd to bycie lekarzem asystentem to takie 'wysokie stanowisko' albo 'godność'?

Nie zdajesz sobie chyba sprawy jakim to deficytowym dobrem bywa takie stanowisko. To nierzadko przepustka do kariery niedostępna zwykłym "szaraczkom" niezależnie od ich zdolności i dotychczasowych dokonań. Możemy oczywiście kłócić się o słówka w definicji, ale jak sądzę, dla większości osób sprawa jest całkowicie jasna, a jej maglowanie w proponowany przez Ciebie sposób, to tylko dzielenie włosa na czworo.

Zawsze można poszukać sobie inny zawód albo uczciwie zapłacić za staż z własnej kieszeni. Natomiast wygryzanie rodziny profesora z takiego czy innego stanowiska tylko w imię realizacji swoich egoistycznych celów uważam za co najmniej podejrzane moralnie.

>Zawsze można poszukać sobie inny zawód albo uczciwie zapłacić za staż z własnej kieszeni. Natomiast wygryzanie rodziny profesora z takiego czy innego stanowiska tylko w imię realizacji swoich egoistycznych celów uważam za co najmniej podejrzane moralnie.

Czy mógłbyś nieco jaśniej, bo chyba nie nadążam za tokiem Twego (dość pokrętnego) rozumowania...

>Czy mógłbyś nieco jaśniej, bo chyba nie nadążam za tokiem Twego (dość pokrętnego) rozumowania...

Po prostu uważam, że wysokiej klasy specjalista jest wolnym człowiekiem i ma prawo decydować, z kim podzieli się zdobytą wiedzą i umiejętnościami. Jeżeli woli się dzielić swoim dorobkiem z rodziną niż z obcymi ludźmi, w imię elementarnej ludzkiej przyzwoitości należy mu to umożliwić, natomiast narzucanie komuś siłą obowiązku dzielenia się tym, co posiada, z obcymi ludźmi, "bo tak wypada", to po prostu nieludzkie.

> (...) uważam, że wysokiej klasy specjalista jest wolnym człowiekiem i ma prawo decydować, z kim podzieli się zdobytą wiedzą i umiejętnościami.

To nie budzi wątpliwości, ale tu nie chodzi o dzielenie się wiedzą, tylko o załatwianie posad swoim krewnym i znajomym - to nie to samo, wbrew pozorom.

>Jeżeli woli się dzielić swoim dorobkiem z rodziną niż z obcymi ludźmi, w imię elementarnej ludzkiej przyzwoitości należy mu to umożliwić (...)

Jeśli "dzielenie się dorobkiem" ma polegać na rozdzielaniu posad, to OK, ale pod warunkiem, że będzie to robił w swojej prywatnej firmie. Bo do czasu, gdy jest opłacany z kieszeni tych "obcych ludzi" (czyli inaczej mówiąc podatników) winien dostosować się do bardziej cywilizowanych reguł.

>Po prostu uważam, że wysokiej klasy specjalista jest wolnym człowiekiem i ma prawo decydować, z kim podzieli się zdobytą wiedzą i umiejętnościami.

Póki pracuje prywatnie. Zatrudniając się dobrowolnie w placówce państwowej, podejmuje zobowiązania, wobec których przestaje być jedynym dysponentem swojej wiedzy i umiejętności.

>Jeżeli woli się dzielić swoim dorobkiem z rodziną niż z obcymi ludźmi, w imię elementarnej ludzkiej przyzwoitości należy mu to umożliwić, natomiast narzucanie komuś siłą obowiązku dzielenia się tym, co posiada, z obcymi ludźmi, "bo tak wypada", to po prostu nieludzkie.

Nie wydaje mi się, by ktoś wymuszał na wysokiej klasy specjalistach zatrudnianie się w państwowych placówkach. W swojej prywatnej klinice/szkole dr X może sobie dowolnie dobierać uczniów i współpracowników, w państwowym szpitalu/przychodni czy na państwowej uczelni - nie.

Dlatego z całego serca popieram prywatyzację służby zdrowia. Każdy będzie sobie mógł wtedy normalnie zatrudnić tego, kogo mu się podoba, za taką stawkę, jaką uzna za odpowiednią. Koszty i tak się przerzuci na pacjenta/klienta. Jasne zasady, złoty interes, czysty zysk.

>A odkąd to bycie lekarzem asystentem to takie 'wysokie stanowisko' albo 'godność'?
Zaryzykowałbym, że odtąd, odkąd Daniel Passent użył w swoim felietonie przykładu lekarza i prawnika, a nie np. fryzjera i dekarza.

>Świetnie, że w końcu doprecyzowałeś problematykę, jaką chcesz poruszać w wątku,

Nie musiałem - temat wątku jest zupełnie jasny.

> bo jego tytule nie występują żadne definicje,

Bo nie muszą.

>a z cytowanej wypowiedzi Daniela P., nie wynika jasno, o czym tak właściwie jest mowa.

Nie odnosiłem się do niej tylko do Twojej.

>A przy okazji, jak przytoczona przez Ciebie definicja nepotyzmu ma się do lekarzy i prawników? Osobiście nie widzę związku.

Słyszałeś coś choćby na temat ograniczonej liczby kandydatów na studia medyczne czy prawnicze?

Ps. Zastanawia mnie czy Twój styl pisania to objaw protekcjonalizmu czy ciętego dowcipu.

>Ps. Zastanawia mnie czy Twój styl pisania to objaw protekcjonalizmu czy ciętego dowcipu.

Współczuję.

>Współczuję.

Również.

>Poza tym, czy jest coś nagannego w tym, że rodzice pomagają własnym dzieciom? Cała ta wrzawa wokół tzw. nepotyzmu to jawny atak na tradycyjne wartości rodzinne, gwarantowane przecież w Konstytucji RP. Art. 71. P aństwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny.
Stary, no nie przesadzaj. To jak ukradnę, w trosce o dobro mojej rodziny oczywiście, to w świetle tego artykułu postąpię nienagannie?
Co innego jest gdy lekarz, prawnik itp np. pomoże swojej latorośli przygotować się do egzaminu a co innego gdy powie kumplowi: słuchaj, ta moja latorośl musi zdać, mimo że nie umie.

>Cała ta wrzawa wokół tzw. nepotyzmu to jawny atak na tradycyjne wartości rodzinne, gwarantowane przecież w Konstytucji RP. Art. 71. P aństwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny.

Art. 71 Konstytucji nic nikomu nie gwarantuje, ponieważ jest to przepis o charakterze programowym, a nie przepis bezpośrednio obowiązujący. Poza tym powołanie się na ten przepis w tym kontekście wykracza daleko poza falandyzacje prawa, ponieważ ten przepis zwyczajnie mówi o czymś innym.
Jest w Konstytucji przepis dla odmiany traktujący o kwestii nepotyzmu, do tego bezpośrednio obwiązujący, a mianowicie art. 32 ust. 2 Konstytucji "Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny." I tak jeżeli ktoś zatrudnia krewnego bez kwalifikacji to dyskryminuje innych kandydatów z kwalifikacjami łamiąc tym ich gwarantowaną przez Konstytucję wolności człowieka od dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Pozostawiając jako nierozstrzygniętą kwestię, czy ciągi literek wydrukowanych na papierze kiedykolwiek gwarantowały cokolwiek komukolwiek, chciałbym tylko zwrócić uwagę, że członkowie rodzin również korzystają z prawa do ochrony przed dyskryminacją, a więc nikt nie może zostać zwolniony z pracy i nikomu nie wolno się odmawiać możliwości zatrudnienia tylko z tego powodu, że jest członkiem rodziny. Czy zakazując ojcu zatrudnienia córki tylko z tego powodu, że jest jego córką, nie łamiemy podstawowych praw człowieka?

Ależ może, w prywatnej firmie może zatrudnić córkę, syna, wnuczkę, teścia i prababkę wujenki, jeśli ma takie życzenie. W państwowej nie, bo nie on jest pracodawcą.
Na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie tego się przestrzega. Gdy mąż mojej siostry został kierownikiem zakładu, w którym oboje pracowali, rektor przeniósł siostrę do innego zakładu (na takie samo stanowisko i z tą samą pensją), żeby nie było między nimi zależności służbowej. Chętnie się przeniosła, robi tam mniej więcej to samo, a alternatywą była rezygnacja szwagra ze stanowiska. Teraz i ona ma szansę na awans

>Na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie tego się przestrzega...

Nic w przyrodzie nie ginie. Ale jako krewna lekarzy ma Pani zapewne nieco inny obraz rzeczywistości. Cóż, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

Przy okazji: może ktoś z Forumowiczów jest zorientowany, ile w Lublinie w tzw. publicznej służbie zdrowia trzeba zapłacić za tzw. "wstanie do operacji"? (Nikogo nie pomawiajmy, zróbmy tylko takie małe badania socjologiczne na własny użytek. Nie wiadomo, co człowieka w życiu spotka i warto być przygotowanym na każdą ewentualność).

>Ależ może, w prywatnej firmie może zatrudnić córkę, syna, wnuczkę, teścia i prababkę wujenki, jeśli ma takie życzenie. W państwowej nie, bo nie on jest pracodawcą.
>Na Uniwersytecie Medycznym w Lublinie tego się przestrzega. Gdy mąż mojej siostry został kierownikiem zakładu, w którym oboje pracowali, rektor przeniósł siostrę do innego zakładu (na takie samo stanowisko i z tą samą pensją), żeby nie było między nimi zależności służbowej.

Kumoterstwo. Powinna się zwolnić i aspirować na to drugie stanowisko na równi z innymi chętnymi i wtedy gdyby okazała się najlepszym kandydatem, można by ją zatrudnić. Ale wiadomo, żony kierownika zakładu takie rzeczy nie dotyczą. (oczywiście jest to doprowadzone do asurdu, ale założę się, że wiele osób właśnie w taki sposób ocenia opisaną przez Ciebie sytuację)

>wiele osób właśnie w taki sposób ocenia opisaną przez Ciebie sytuację
Osoby nie mają pojęcia o strukturze tej konkretnej firmy i zasadach zatrudnienia.

>Pozostawiając jako nierozstrzygniętą kwestię, czy ciągi literek wydrukowanych na papierze kiedykolwiek gwarantowały cokolwiek komukolwiek, chciałbym tylko zwrócić uwagę, że członkowie rodzin również korzystają z prawa do ochrony przed dyskryminacją, a więc nikt nie może zostać zwolniony z pracy i nikomu nie wolno się odmawiać możliwości zatrudnienia tylko z tego powodu, że jest członkiem rodziny. Czy zakazując ojcu zatrudnienia córki tylko z tego powodu, że jest jego córką, nie łamiemy podstawowych praw człowieka?
>

Każdy z swoim prywatnym przedsiębiorstwie może zatrudniać kogo tylko chce o ile wcześniej nie zamieścił ogłoszenia. Jak chodzi o sferę publiczną to zatrudnienie następuje zawsze z ogłoszenia i to jest różnica czy kandydat, którego członek rodziny już gdzieś pracuje przychodzi uczciwie na rozmowę kwalifikacyjną i jest zatrudniany, bo jest najlepszy, a sytuacją gdy kandydatem najlepszym nie jest, ale ich rodzic przy wódce załatwił z Mieciem, Heniem i Grzesiem, że to on przejdzie. Drugą kwestią jest czy ma tu powstać stosunek podległości służbowej. Dyskryminacja kogoś przy tych kryteriach byłaby wówczas gdyby jeden córkę mógł zatrudnić drugi nie. Te kwestie są chyba dość oczywiste.
Jak ktoś jest najlepszy, nie ma podległości służbowej to wszystko w porządku, ale jak ktoś mówi, że można ustawiać konkursy na stanowiska w sferze publicznej i zatrudniać tzw. pociotków, bo to dbanie dobro rodziny... to jak miałbym być szery do bólu oglądając gdzieś tak w latach 1997-1998 programy satyryczne w których podnoszono, że nepotyzm w sferze budżetowej jest przecież realizacją lansowanej przez ówczesny rząd polityki prorodzinnej miałem niezły ubaw i nie myślałem, że przyjdą takie czasy, że zbliżoną tezę jak w ów kabarecie spotkam poza kabaretem.

>"nie wychylać się" - za dużo do stracenia.

Fakt, pokaźne emerytury dodają wigoru.

Ależ ten cytat z Daniela Passenta nie jest pochwałą nepotyzmu, to po prostu wyrażenie własnego zdania, a raczej odczuć, i nie ma tam mowy o zatrudnianiu kogoś ze względu na pokrewieństwo lub znajomości, a nie ze względu na kwalifikacje - a chyba właśnie tak można by zdefiniować nepotyzm.
Myślę, że też mógłbym mieć nieco większe zaufanie do młodego lekarza wywodzącego się z rodziny z lekarskimi tradycjami. Oczywiście, mógłbym się srogo zawieść z powodu takiego zaufania dawanego niejako z automatu, ale rozumiem, o co w tamtym cytacie chodzi. Wychowanie w rodzinie lekarskiej nie gwarantuje bycia dobrym lekarzem, ale w przypadku lekarza młodego stażem jest szansą na to, że lekarz ten oprócz studiów i odpowiedniej praktyki miał już więcej kontaktu z medycyną, obserwował swoich krewnych w działaniu, słyszał w domu rodzinnym wiele historii związanych z różnymi medycznymi przypadkami, czyli po prostu wyrastał w "medycznej atmosferze". To może być kapitał, który młodemu lekarzowi jest w stanie pomóc na początku jego/jej kariery. Może, choć nie musi, i tu rozumiem obiekcje.
Jednak nepotyzmem będzie dopiero sytuacja, w której ktoś zostaje zatrudniony w państwowej placówce opieki zdrowotnej (bardzo ważne, że państwowej, samorządowej lub publicznej, bo tylko wtedy możemy mówić o nepotyzmie) dlatego, że pochodzi z lekarskiej rodziny i to jest jej/jego przewagą nad innymi kandydatami.
Na wszelki wypadek dodam, że nie mam w rodzinie żadnego lekarza.
O prawnikach się nie wypowiadam (moje zdanie o nich pokrywa się idealnie z opisem prawników angielskich w ostatniej części Podróży Guliwera).
_

>Ależ ten cytat z Daniela Passenta nie jest pochwałą nepotyzmu, to po prostu wyrażenie własnego zdania, a raczej odczuć (...)

Być może - dlatego tytuł wątku opatrzyłem znakiem zapytania.

>Myślę, że też mógłbym mieć nieco większe zaufanie do młodego lekarza wywodzącego się z rodziny z lekarskimi tradycjami. (...) Wychowanie w rodzinie lekarskiej nie gwarantuje bycia dobrym lekarzem, ale w przypadku lekarza młodego stażem jest szansą na to, że lekarz ten oprócz studiów i odpowiedniej praktyki miał już więcej kontaktu z medycyną, obserwował swoich krewnych w działaniu, słyszał w domu rodzinnym wiele historii związanych z różnymi medycznymi przypadkami, czyli po prostu wyrastał w "medycznej atmosferze".

Wszystko pięknie, ale co będzie w przypadku, gdy tatuś naszego kandydata jest łapówkarzem, albo byle jakim profesorem z "partyjnej" nominacji? Lub jest przyzwyczajony do przedmiotowego traktowania chorych, co wcale nie jest rzadkim grzechem wśród naszej kadry medycznej?

>To może być kapitał, który młodemu lekarzowi jest w stanie pomóc na początku jego/jej kariery (...)

Dla mnie takim kapitałem wyjściowym dla młodego lekarza będzie przede wszystkim wychowanie w poszanowaniu ludzi i ich praw oraz w ukształtowaniu ogólnego poczucia zwykłej ludzkiej przyzwoitości. A tego równie dobrze można się nauczyć w rodzinie stolarza, jak profesora. Rozumiem poniekąd niektóre z Twoich zastrzeżeń, ale mam też wrażenie, że masz troszkę zbyt idealistyczne wyobrażenie polskiej inteligencji, a w szczególności środowiska medycznego. Tu niestety wzorce z epoki PRL-u wcale nie są tak rzadkie jak można byłoby się spodziewać.

> (...) nepotyzmem będzie dopiero sytuacja, w której ktoś zostaje zatrudniony w państwowej placówce opieki zdrowotnej (bardzo ważne, że państwowej, samorządowej lub publicznej, bo tylko wtedy możemy mówić o nepotyzmie) dlatego, że pochodzi z lekarskiej rodziny i to jest jej/jego przewagą nad innymi kandydatami.

I tak to właśnie w polskich warunkach najczęściej wygląda - dlatego tak mnie wkurzyła wypowiedź Pana Daniela.

>Na wszelki wypadek dodam, że nie mam w rodzinie żadnego lekarza.

Ja natomiast sam jestem lekarzem, co nie przeszkadza mi jednak mieć krytycznego zdania względem pewnych działań i postaw, jakie obserwuję w moim środowisku zawodowym.

Zgadzam się Twoimi zastrzeżeniami. Nie ma jednego wzorca młodego lekarza, ale starałem się pokazać dobre strony. Oczywiście, może zbyt idealistycznie, ale to dlatego, że komentarz Passenta tak bardzo cię rozzłościł, a chyba trochę niepotrzebnie.
Jasne, jako lekarz z całą pewnością widzisz problem z różnych stron, a ja bardzo jednostronnie, ponieważ od kilku lat mam do czynienia z bardzo porządnymi lekarzami. I to porządnymi w sensie ogólnym (choć od znajomych lekarzy nasłuchałem się takich rzeczy, że można by film nakręcić, a i tak nikt by nie uwierzył, że to wszystko zdarzyło się naprawdę). No tak, nie jestem obiektywny, a i Passenta uwielbiam.
_

>Zgadzam się Twoimi zastrzeżeniami. Nie ma jednego wzorca młodego lekarza, ale starałem się pokazać dobre strony.

Rozumiem Twoje racje i gotów jestem po części zgodzić się z Twoją wypowiedzią, chciałem tylko dać wyraz przekonaniu, że ten medal ma również drugą, nieco ciemniejszą stronę.

>Jasne, jako lekarz z całą pewnością widzisz problem z różnych stron, a ja bardzo jednostronnie, ponieważ od kilku lat mam do czynienia z bardzo porządnymi lekarzami.

Tak gwoli wyjaśnienia - to środowisko jest bardzo zróżnicowane i pewnie większość ludzi pracujących w moim zawodzie to bardzo porządni i zasługujący na szacunek fachowcy. Ale patologie niestety istnieją, a wśród nich najczęstszym problemem jest chyba właśnie nepotyzm. Mnie takie rzeczy irytują, bo i sprzeczne są z moim poczuciem przyzwoitości, i psują opinię o środowisku zawodowym, w którym - było nie było - muszę funkcjonować.

> (...) Passenta uwielbiam.

Ja też bardzo lubię felietony Passenta i pewnie dlatego tak się wkurzyłem - w końcu większy zawód potrafi sprawić ktoś, kogo się lubi, niż ktoś, o kim mamy nie najlepsze zdanie. Jakby to, dajmy na to Terlikowski powiedział, to chyba bym tylko wzruszył ramionami

>psują opinię o środowisku zawodowym, w którym - było nie było - muszę funkcjonować.
Jako niemedyk przypomnę, że to nie przychylna opinia o lekarzach jest najbardziej oczekiwanym przez pacjentów dobrem.

Mnie wprawdzie Pan Daniel nie wkurzył, bo się przyzwyczaiłam, że ludzie tak reagują, ale moim zdaniem nie jest ważne, z jakiej rodziny się pochodzi, tylko co się umie. Dziecko lekarza równie dobrze może być medycznie utalentowane lub tępe, jak dziecko listonosza. Może mieć inklinacje do zawodu lub nie. Ja jestem dzieckiem dwojga lekarzy, a boję się samego widoku strzykawki i od początku było wiadomo, że wybiorę zupełnie inny zawód. Jednym z najlepszych lekarzy, jakich znam, jest syn inżyniera budowlańca i polonistki.
Często dzieci dziedziczące zawód po ojcu lub matce mają przetartą ścieżkę kariery, ale to też nie jest reguła. Czasem aż mi szkoda tych ludzi - woleliby może robić coś innego, a muszą akurat to, bo pod presją rodziny skończyli te same studia i teraz się męczą, wetknięci gdzieś dzięki układom.

> [cytat]Mam większe zaufanie do młodego lekarza, który pochodzi z rodziny lekarskiej czy prawnika z rodziny prawniczej, którego ojca znam - mówił w Popołudniu Radia TOK FM Daniel Passent. (cytowane)
Pewnie idzie tu o to, że jeśli znam ojca jako bardzo dobrego fachowca i jednocześnie porządnego człowieka, to spodziewam się, że i jego syn będzie podobny. Niestety, ale bywają - i to często - sytuacje takie, że ojciec może i jest niezłym specjalistą, ale przy tym świnią i wtedy stajemy się szczególnie uwrażliwieni na przypadki nepotyzmu. W pierwszym przypadku widzimy to jako chlubną kontynuację zawodu, w drugim jako coś wyjątkowo nagannego, mimo że formalnie jest tym samym.

> Cytat:

Mam większe zaufanie do młodego lekarza, który pochodzi z rodziny lekarskiej czy prawnika z rodziny prawniczej, którego ojca znam - mówił w Popołudniu Radia TOK FM Daniel Passent. (cytowane za Gazeta.pl)

>... "rodzinne" układy funkcjonujące w polskiej rzeczywistości w takich obszarach, jak choćby wspomniany światek medyczny, uważam raczej za wyraz raka toczącego te środowiska, niż za powód do jakiejkolwiek chwały. A może jestem po prostu przewrażliwiony?

Chyba jednak jesteś przewrażliwiony. W cytowanym fragmencie Passent mówi tylko o tradycji rodzinnej, nie ma tam nic o "układach" i nepotyzmie, co do których chyba zarówno Passent, jak ja i Ty, mamy podobne zdanie.

Wszyscy bez wyjątku tworzymy większe lub mniejsze stada, koterie, towarzystwa wzajemnej adoracji. Uczestniczymy w tym bez wyjątku, a jak wielkim stopniu to już zależy od cech osobniczych. Przy korycie zawsze jest ruch, a swoi mają pierwszeństwo, tak działa system, który nas karmi. Cieszymy się i chwalimy go gdy nas rozpieszcza a skomlimy gdy nas odrzuca. Jednym z filarów tego systemu są partie polityczne, bez których nie wyobrażamy sobie demokracji- to jedna strona medalu.
Zawodu w szkole wyuczyć się perfekcyjnie nie da, zazwyczaj konieczność posiadania papierka zmusza nas do marnowania lat na studiach, wkuwania mnóstwa nikomu do niczego nie potrzebnych bzdur. Potomek, przykładowo, rolnika doskonale się orientując w temacie selekcjonowania potrzebnej mu wiedzy, jest na z góry lepszej pozycji od niewtajemniczonej konkurencji. Obraca się w środowisku, dziedziczy znajomości i wyprzedza konkurencję nie tylko jako fachowiec. Czym skorupka za młodu...
Jest jeszcze tak-zwane zaufanie do podwładnego, swój człowiek jest lojalniejszy bo zdrada eliminuje go z środowiska. Oburzają się na nepotyzm ci co się nie załapali, dlatego ich pobudki są również żenujące.

>Oburzają się na nepotyzm ci co się nie załapali, dlatego ich pobudki są również żenujące.

Długo nad tym myślałeś? Bo aż dech zapiera z podziwu nad głębią tej wypowiedzi...

A na poważnie - znam na szczęście wielu ludzi, którzy spokojnie mogliby przejechać wygodnie przez życie korzystając z takich, bądź innych form nepotyzmu, ale jednak tego nie robią. Z drugiej strony znam paru, którzy na barkach tatusia, czy mamusi budują całą swoją karierę. To tylko kwestia osobistych wyborów i tego, czy w człowieku kołacze się jakiś ładunek zwykłej ludzkiej przyzwoitości. Dlatego uważam to co napisałeś za żałosne - większości przyzwoitych ludzi nepotyzm przeszkadza z zupełnie innych względów - jest postrzegany po pierwsze jako łamanie podstawowych zasad społecznych, a po drugie jako zagrożenie dla poziomu funkcjonowania instytucji ważnych dla ogółu. I jestem głęboko przekonany, że większość wypowiadających się w tym wątku przeciwko nepotyzmowi, raczej współczuje pozornym beneficjentom tego procederu, niż im zazdrości.

Dokładnie, jeżeli minister Sikorski zatrudnia córkę swojego kolegi ministra Rostowskiego to to ma być normalne państwo? Może jeszcze MSZ jest odpowiednim miejscem dla onej pannicy? Każdy "plecak" odbiera miejsce pracy osobie bardziej od siebie kompetentnej- co powoduje obniżenie poziomu. Oburzają się osoby, które się nie załapały? Czyli oportunisto się załapałeś? Mieszkam w średniej wielkości mieście, 300 tysięcy, no może do 400 - zbyt dokładnie nie wiadomo. Moja mama zajmuje stanowisko dyrektorskie w budżetówce, mój ojciec jest prezesem państwowej spółki. Nigdy nie zniżyłem się do poziomu plecaka. Pracuję tylko w prywatnych firmach, nigdy rodzina nie musiała mi "załatwiać" stanowiska. Nepotyzm wygania z tego kraju ludzi młodych, zdolnych i ambitnych, włącza się selekcja negatywna.

---

Nie rozumiem tych wszystkich kłótni między fundamentalnymi chrześcijanami a naukowcami o wyższość religii nad nauką. Ten spór zakończył się przecież z chwilą zamontowania pierwszego piorunochronu w kościele.

Nepotyzm ma się w polskiej rzeczywistości dobrze, są rodziny prawnicze, lekarskie, nauczycielskie, jak można argumentować, że syn prawnika jest lepszym prawnikiem niż syn szewca? Jakoś nie udowodniono genetycznego przenoszenia wiedzy i umiejętności. Wypowiedź pana Passenta jest próbą krycia narastającego niezadowolenia społecznego wynikającego z coraz śmielszych ujawnień "kto, gdzie". Trochę żenujące. Nie widzę przewrażliwienia, znam prezesów państwowych spółek tworzących spółki córki, tylko by obsadzić ich zarządy i administrację rodziną. Tak wygląda polityka prorodzinna w III RP. Niestety nie mamy szwedzkich standardów przejrzystości, a wciąż zbyt wiele państwa w gospodarce.

---

Nie rozumiem tych wszystkich kłótni między fundamentalnymi chrześcijanami a naukowcami o wyższość religii nad nauką. Ten spór zakończył się przecież z chwilą zamontowania pierwszego piorunochronu w kościele.