Ben Bernanke, amerykański ekonomista, naukowiec, polityk, jeden z najlepszych znawców amerykańskiego wielkiego kryzysu z przełomu lat 20 i 30 - tych ubiegłego wieku, szef amerykańskiej rezerwy federalnej ( Fed) - najbardziej prestiżowego i znaczącego stanowiska w amerykańskiej gospodarce i finansach - w latach 2008 - 2014, człowiek, o którym się mówi, iż zapanował nad kryzysem z 2008 r., wreszcie - last but not least - Żyd, co w kontekście kwestii poniżej poruszanej ma wymiar swoiście pikantny - w jednej z audycji radiowych poświęconych zagadnieniom ekonomicznym wypowiedział następujące słowa: "Wygląda to na ironię - i proszę nie zrozumcie mnie źle - ale osobą, która w jakimś sensie rozumiała fiskalną politykę najlepiej - był Adolf Hitler".
Proszę zwrócić uwagę jak Bernanke bardzo krygował się i asekurował wypowiadając ten bardzo prosty w swej konstrukcji pogląd. I miał ku temu powody, bo za takie heterodoksje w USA można z gromkim hukiem polecieć ze stanowiska albo jeszcze gorzej. Bernanke się upiekło ale np. David Raub prezes Glenview State Bank na stronie internetowej banku zamieścił przychylną Hitlerowi opinię (opinia brzmiała: "wielki kryzys 1930 r. cechował się spadkiem wielkim cen, gigantycznym bezrobociem, upadkiem giełd. Światowi przywódcy wydawali się być bezsilni wobec skali kryzysu, z wyjątkiem jednego, którym był Adolf Hitler, po czem musiał ustąpić ze stanowiska pod wpływem presji jaką na niego wywarto skutkiem opublikowania owego niefortunnego zdania. A oto wypowiedź Bena Bernanke w całym kontekście:

"I suppose he (FDR - Arminius) could have cut taxes, but taxes weren't as high then as they are now. The general recollection people have, or the vision they have of the '30s, was that the government employment programs like the WPA and the building of the Hoover Dam and things like that were a big deal. And they were important, but relative to the size of the problem they were actually quite small. And as early as the 1950s, economists pointed out that the fiscal programs of the '30s were actually very modest compared to the size of the problem. Ironically - and please take this the right way - the person who sort of most understood fiscal policy, in some sense, was Adolf Hitler. Because the rearming of Germany in the '30s was so big and so extensive - of course, he had other objectives in mind - but the side effect of that re-arming, together with a big highway building program, was such that Germany, which had a very deep depression, actually came out of it much quicker than other countries, and suggested that a more aggressive fiscal program would have helped the United States as well. And of course, what ultimately brought the United States out of the Great Depression was World War II which was, unintentionally, a huge fiscal program.

Publicyści ekonomiczni z Azji - nie mają "kulturowego - historycznego" obciążenia. Dla nich - pochodzących z krajów, które zaskarbiły sobie miano "azjatyckich tygrysów" - Hitler i Schacht to wzorce do naśladowania, którzy w jakimś sensie wytyczyli drogi do sukcesów ekonomii ich krajów. W ich analizie zwraca się uwagę na fakt - zaciekle zwalczany przez mainstreamowych zachodnich publicystów i ekonomistów - że Schacht postawił Niemcy na nogi - nim rozpoczęła się era zbrojeń w niemieckiej gospodarce. Innymi słowy - to dzięki silnej i zreformowanej niemieckiej gospodarce możliwa był etap zbrojeń - nie vice versa.
A oto jak o wirtuozerii Schachta pisze Henry C. K. Liu w "Asia Times":

"The Nazis came to power in Germany in 1933, at a time when its economy was in total collapse, with ruinous war-reparation obligations and zero prospects for foreign investment or credit. Yet through an independent monetary policy of sovereign credit and a full-employment public-works program, the Third Reich was able to turn a bankrupt Germany, stripped of overseas colonies it could exploit, into the strongest economy in Europe within four years, even before armament spending began.From the very outset of his rule, Hitler, whose main short-term goal was the economic revival of Germany with the help of German nationalist bankers and industrialists, won popular support of the nation. Hitler adopted an aggressive full-employment campaign. Between January 1933 and July 1935 the number of employed Germans rose by a half, from 11.7 million to 16.9 million. More than 5 million new jobs paying living wages were created. Unemployment was banished from the German economy and the entire nation was productively engaged in reconstruction. Inflation was brought under control by wage freeze and price control. Besides this, taking into account the lessons learned during 1914-18, Hitler aimed at creating an economy that would be independent from foreign capital and supply, and be well protected from another blockade and economic war. For Germans, all of the above was proof that Hitler was the one who had not only brought Germany out of economic depression but would take it directly to prosperity with new pride. German popular trust in the Fuehrer rose dramatically.""
("Nazism and the German Economic Miracle," Henry C. K. Liu, Asia Times)

historynewsnetwork.org/article/161968

www.counte(*)2013/07/19/hitler-vs-bernanke/