To wszystko nie ma znaczenia, bo przecież wszystkie dzieci są nasze.

---

Bieda może nauczyć rozumu, ale nigdy - mądrości. (Władysław Grzeszczyk)

>...wszystkie dzieci są nasze...

Poza oficjalną gramatyką zaimek dzierżawczy stopniuje się:

nasze, naszejsze, najnaszejsze

Nasze dzieci są zwykle najnaszejsze.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>>...wszystkie dzieci są nasze...
>Poza oficjalną gramatyką zaimek dzierżawczy stopniuje się:
>nasze, naszejsze, najnaszejsze
>Nasze dzieci są zwykle najnaszejsze.
A moje są najmojsze.

>>...wszystkie dzieci są nasze...
>Poza oficjalną gramatyką zaimek dzierżawczy stopniuje się:
>nasze, naszejsze, najnaszejsze

Proponuję słowo - najnaższe.

>Czy ta prawda wyszłaby dzieciom i "ojcom" na dobre?

Jednym by wyszła, innym nie.Dzieciom z rodzicami obciążonymi wadami genetycznymi taka wiedza mogłaby się przydać.

A swoją drogą artykuł zmanipulowany tak jak i nazwa tych okienek.

Nie ma żadnych dowodów, że dzieci w nich pozostawione byłyby zabite gdyby ich nie było.

> Jak myślicie, gdyby zrobić powszechne badania ojcostwa, ilu ojców przekonałoby się, że wychowuje nie swoje potomstwo? >
> Czy ta prawda wyszłaby dzieciom i "ojcom" na dobre? >
Gdyby okazało się, że moja córka nie jest moja - chyba niczego by to nie zmieniło. Kocham ją od dawna i miałbym przestać, bo się dowiedziałem, że nie moja?
Natomiast na starą miałbym niezłego haka.
ps.
A tak w ogóle, to jestem przeciwny oknom życia. Skoro pani prof Środa mówi, że to relikty przeszłości.
Tak

>A tak w ogóle, to jestem przeciwny oknom życia. Skoro pani prof Środa mówi, że to relikty przeszłości.

Żart?

---

bembergiem w berg

>> A tak w ogóle, to jestem przeciwny oknom życia. Skoro pani prof Środa mówi, że to relikty przeszłości. >
> Żart? >
Nie. Po dawnych czasach pozostała mi skłonność do demonstracji lojalności wobec niekwestionowanego autorytetu. To coś tak jak komuniści w Europie lat trzydziestych. Dopóki tow. Stalin uważał nazizm za zło tylko ociupinkę mniejsze niż socjaldemokrację - wszyscy komuniści walczyli z nazizmem. A od sierpnia roku 39 - już nie. Główny chorąży ich sztandaru wiedział lepiej.

>>A tak w ogóle, to jestem przeciwny oknom życia. Skoro pani prof Środa mówi, że to relikty przeszłości.
>Żart?

Też zrozumiałem to jako żart Worku. Myślałem, że prawdziwi racjonaliści nie polegają na autorytetach. Nie mam nic do prof Środy, ale słuchanie kogoś ślepo dziwnie kojarzy się mi z owczarnią KK.

>A tak w ogóle, to jestem przeciwny oknom życia. Skoro pani prof Środa mówi, że to relikty przeszłości.

Ty tak poważnie? Osoba, która jest niewierząca i za pewne sama najlepiej nie postrzega u wierzących argumentu z autorytetu pisze coś takiego. Co skoro Pani Środa? Co to jakaś święta nieomylna krowa jest? Serio argumenty jak w kościele tu padają typu bo "biskup tak powiedział, więc nie może być inaczej a kto inaczej sądzi ten judasz " ?
Poza tym pani Środa to nie jest żaden polski Dennett czy Hitchens, nie ten poziom wypowiedzi i w ogóle autorytet to wielki z niej nie jest...

> Cytat:

Okna życia" to miejsca, gdzie matka może anonimowo pozostawić dziecko. Ratują one życie
>niemowląt w całej Europie. Komitet Praw Dziecka ONZ podaje jednak, że dzieci mają prawo do poznania
>swoich rodziców, a pozostawione w takich miejscach są rzekomo tego prawa pozbawione.

Będąc pozostawione w śmietniku nie tylko nie poznają ojca, ale nawet życia.

>Dzieci, zdaniem szacownego Komitetu, mają prawo do poznania rodziców. Dobrze. Jak myślicie, gdyby
>zrobić powszechne badania ojcostwa, ilu ojców przekonałoby się, że wychowuje nie swoje potomstwo?

Szacunkowo kilka - kilkanaście procent.

>Czy ta prawda wyszłaby dzieciom i "ojcom" na dobre?

Rozbiłaby większość rodzin. Czy to jest dobre? Zależy dla kogo.

>>zrobić powszechne badania ojcostwa, ilu ojców przekonałoby się, że wychowuje nie swoje potomstwo?
>Szacunkowo kilka - kilkanaście procent.

Gdzieś w pamięci kołacze mi się, że z - brytyjskich bodajże - badań wynika, że 1/5 ojców wychowuje nie swoje dzieci.

Wynika to z dość ciekawego zaułka doboru naturalnego: mężczyźni z "dobrym materiałem genetycznym" nie nadają się wcale a wcale na dobrych ojców. W uproszczeniu: macho o muskularnym ciele, mocno zarysowanym podbródku i mocno wykształconej "samczej agresji" nie są ani skłonni do monogamii ani zbytnio zaangażowani w wychowywanie dzieci. Ergo kobiety mają tendencję do traktowania ich stricte rozpłodowo a w trwałe relacje wchodzą z łagodnymi i wiernymi poczciwcami.

O ile dobrze pamiętam, to do badań należał jeszcze jeden ciekawy element: kobietom dawano do oceny atrakcyjności zmanipulowane zdjęcia (tych samych) mężczyzn podczas różnych faz cyklu. W fazie płodnej miały tendencję do preferowania zdjęć z wyraźniej zaznaczonymi "samczymi" cechami - mocno zarysowaną szczęką, prostokątnym podbródkiem, wyraźniejszymi łukami brwiowymi. W fazie niepłodnej zaś - zdjęcia obrobione w taki sposób, że twarze na nich były "łagodniejsze".

>>Czy ta prawda wyszłaby dzieciom i "ojcom" na dobre?
>Rozbiłaby większość rodzin. Czy to jest dobre? Zależy dla kogo.

Ciekawa kwestia. Zastanawiałem się już nad tym - z racji faktu, że mordę mam raczej okrągłą, poczciwą bardziej niż klasycznie przystojną a materiał genetyczny ostatniego sortu: wrodzona wada serca, denka od butelek na oczach, lumbago i wiecznie zapchane zatoki.
Pogodziłem się z tym, że znajduję się na "liście podwyższonego ryzyka" jeśli chodzi o wychowywanie "nieswojego" dziecka. Trudno, natura to natura i wyżej nerek nie podskoczysz, z resztą nie mam problemów z zazdrością. Już dość dawno objaśniłem moje stanowisko lubej: "idź, śpij z kim chcesz, jeśli taka ochota najdzie, tylko nie nabieraj wody w usta i nie rób tego po kryjomu za moimi plecami". Proste. Przy odrobinie dobrej woli, wzajemnej uczciwości i szczerości wszystko da się rozwiązać.

---

Fabricati Diem, Pvnc!

>kobiety ... w trwałe relacje wchodzą z łagodnymi i wiernymi poczciwcami.

No i jeśli to możliwe - z bogatymi i tzw. ustawionymi.

>..śpij z kim chcesz, ...tylko ... nie rób tego po kryjomu za moimi plecami.

W małżeńskiej sypialni? Czym dom różniłby się od burdelu?

>Przy odrobinie dobrej woli, wzajemnej uczciwości i szczerości wszystko da się rozwiązać.

Małżeństwo również.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>>kobiety ... w trwałe relacje wchodzą z łagodnymi i wiernymi poczciwcami.
>No i jeśli to możliwe - z bogatymi i tzw. ustawionymi.

Skąd takie rozgoryczenie? Jakiś osobisty uraz, słuszny gniew?
Nie muszę oceniać się przez pryzmat tego, kto jest przy moim boku albo czy w ogóle jest. Jeśli jest i w związku wszystko gra, to nie jest to zasługa moja, jej, mojej czy jej wartości, tylko wspólnego wkładu i jakości relacji. Jeśli ona odejdzie, nawet do "lepszego" - zamożniejszego, z większą siłą przebicia - to mojej wartości to nie uszczupli. Ba! Jedyne co o nim będzie można powiedzieć, to że jest najwyraźniej lepszy dla niej a nie lepszy obiektywnie, bo kto ma niby ustanawiać "obiektywne kryteria oceny"?

>W małżeńskiej sypialni? Czym dom różniłby się od burdelu?

Równie dobrze można by zapytać, czym różni się konserwatywnie pojmowane małżeństwo od prostytucji: on przecież zarabia i utrzymuje a ona daje.

Inwektywy na bok, są ważniejsze rzeczy w związku od prawa wyłączności do waginy. Zaufanie, wzajemne zrozumienie, wsparcie, szczerość i serdeczność, wspólne plany i cele.

Jako dorośli ludzie powinniśmy sobie zdawać sprawę z tego, że "hormony mogą zawsze uderzyć" a pożądanie niekoniecznie wcześniej zatelefonuje z pytaniem, czy czwartek za miesiąc o 15:00 będzie wygodną i akceptowalną godziną na wizytę. Primo: osobiście wolę sytuację, w której jasno daję do zrozumienia, iż chwilowe słabostki nie powinny zatrząść dobrym związkiem w posadach i zagrozić jego egzystencji. Secundo: cenię sobie szczerość nade wszystko inne, więc jestem w stanie poświęcić mój "piedestał samczego jedynowładctwa" na rzecz wykluczenia sytuacji, w której odgrywanie "odpornego wszelkim pokusom świętoszka" dostarcza żyznego gruntu wykrętom, kłamstewkom i innym "po kryjomu".

Zastrzegam też, że to czysto mój punkt widzenia i wcale a wcale nie mam zamiaru wpychać go nikomu do gardła.

>>Przy odrobinie dobrej woli, wzajemnej uczciwości i szczerości wszystko da się rozwiązać.
>Małżeństwo również.

Jeśli będzie trzeba, to i małżeństwo. Skoro kogoś kocham, znaczy że pragnę jego szczęścia. A zatem, jeśli szczęściem będzie ktoś inny, nie będę stał na drodze w imię obrony dziwnie rozumianego honoru, czy godności. Między innymi dlatego jestem zwolennikiem intercyzy - mimo, że posiadam guzik z pętelką, omnia mea mecum porto, że tak ujmę mą sytuację majątkową - uważam, że lepiej jest zabezpieczać się a priori przed najczęstszym powodem rozwodowego darcia kotów, czyli podziałem majątku. W ten sposób, jeśli rozwód będzie już nieodzowny, to przynajmniej w miarę cywilizowany i dzieci, jeśli takowe będą, nie zostaną ponad miarę skrzywdzone patrzeniem, jak rodzice skaczą sobie do gardeł, czy - jeszcze gorzej - wykorzystane w roli karty przetargowej. Rozgrywanie dziećmi uważam za obrzydliwie niemoralne i kaleczące, dodam na marginesie.

---

Fabricati Diem, Pvnc!

>Skąd takie rozgoryczenie?

Żadne rozgoryczenie. Obserwacja. Umiera poeta, kilka tomików. Wdowa - już drugi raz nie będę taka głupia. Za jakis czas wiąże się z biznesmenem. No i ma, męża z firmą, a nie ofermę w trampkach i z głową w chmurach.

>Nie muszę oceniać się przez pryzmat tego, kto jest przy moim boku albo czy w ogóle jest.

Zgoda. W samej procedurze oceny ukryty jest jednak ktoś inny, potwór zwany społeczeństwem. Samotność to również ktoś. Ponadto: oceny mają swój grunt w ewolucji: lęk, przyjemność, od, do.

>Jeśli ona odejdzie, nawet do "lepszego" - zamożniejszego, z większą siłą przebicia - to mojej wartości to nie uszczupli.

Skoro zmieni, to zmieni również na skali ocen. Nie ma jakiegoś matafizycznego ja, które sobie jest nieuszczuplone bez względu na to, co się wokół dzieje.

>Inwektywy na bok, są ważniejsze rzeczy w związku od prawa wyłączności do waginy.

Mogę sobie wyobrazić taki związek.
Wagina bez poczucia wierności zalatuje burdelem, lub komuną.
Toleruję, ale nie gustuję.

>chwilowe słabostki nie powinny zatrząść dobrym związkiem w posadach i zagrozić jego egzystencji.

Ależ oczywiście. Chodzi jednak o ocenę tego, co jest chwilową słabostką, a co nie. Jeśli żona chrapie, ok. A jeśli chrapie przy niej kochanek? Wracamy do kwestii gustu.

>Skoro kogoś kocham, znaczy że pragnę jego szczęścia.

Robię to i owo dla innych i specjalnie nie interesuje mnie, czy to jest miłość.

>A zatem, jeśli szczęściem będzie ktoś inny, nie będę stał na drodze w imię obrony dziwnie rozumianego honoru, czy godności.

Jasne. Nie przeszkadzać komuś w szczęsciu nie znaczy jednak być jego autorem. Facet z woza, babie lżej.

>...jestem zwolennikiem intercyzy ...uważam, że lepiej jest zabezpieczać się a priori ...

Bycie jednym ciałem nie znaczy bycia jednym portfelem. Tym niemniej "a priori" wolałbym jednak kojarzyć z teorią poznania, a nie miłością, której ruiny są równie piękne jak ona sama.

>

---

Fabricati Diem, Pvnc!

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Żadne rozgoryczenie. Obserwacja. Umiera poeta, kilka tomików. Wdowa - już drugi raz nie będę taka głupia. Za jakis czas wiąże się z biznesmenem. No i ma, męża z firmą, a nie ofermę w trampkach i z głową w chmurach.

Troszkę stereotypowe: poeta = oferma.

>Zgoda. W samej procedurze oceny ukryty jest jednak ktoś inny, potwór zwany społeczeństwem. Samotność to również ktoś. Ponadto: oceny mają swój grunt w ewolucji: lęk, przyjemność, od, do.
>Skoro zmieni, to zmieni również na skali ocen. Nie ma jakiegoś matafizycznego ja, które sobie jest nieuszczuplone bez względu na to, co się wokół dzieje.

Jako socjopata zlewam na to, jak widzi mnie społeczeństwo, więc ostracyzm "środowisk" mi zwisa i powiewa. To "ja" może nie jest metafizyczne ale za to bardzo mocno odgraniczone od cudzych ocen i introspekcyjnie skompaktowane. Taka integralność w zupełności mi wystarcza i mnie zadowala.

>Wagina bez poczucia wierności zalatuje burdelem, lub komuną.
>Toleruję, ale nie gustuję.(...) Chodzi jednak o ocenę tego, co jest chwilową słabostką, a co nie. Jeśli żona chrapie, ok. A jeśli chrapie przy niej kochanek?

Nigdzie nie powiedziałem, że sceną tego teatru mają być deski wspólnego łoża. Nie zaznaczyłem też w żaden sposób, że będę chciał taki obiekt fascynacji partnerki poznać bliżej, czy w ogóle oglądać na oczy. Też mam swoją ściśle zdefiniowaną sferę intymności, choć nie rozciągam jej na cudze genitalia.
W kwestii komuny, tudzież burdelu: akceptuję słabostki, przygody, romanse nawet. Jednakowoż z promiskuityczną kobietą związać bym się nie związał, tym bardziej z czerpiącą tytułem uciech korzyści majątkowe. I to wcale nie z powodów społecznych, tym bardziej nie płynących z jakiejś "moralności opartej na wstrzemięźliwości", tylko z tego, prostego faktu, że to nie styl życia dla mnie.

---

Fabricati Diem, Pvnc!

>Troszkę stereotypowe: poeta = oferma.

Tym niemniej z podwórka wzięte. Akurat mam do czynienia z takim środowiskiem. Może być malarz, muzyk.

>Jako socjopata zlewam na to, jak widzi mnie społeczeństwo, więc ostracyzm "środowisk" mi zwisa i powiewa.

Socjopatyczne społeczeństwo produkuje socjopatów, ale i stosowne instytucje. Jeśli robisz to na własny rachunek i w granicach normy, jesteś normalnym socjopatą.

>Nie zaznaczyłem też w żaden sposób, że będę chciał taki obiekt fascynacji partnerki poznać bliżej, czy w ogóle oglądać na oczy.

>"idź, śpij z kim chcesz, jeśli taka ochota najdzie, tylko nie nabieraj wody w usta i nie rób tego po kryjomu za moimi plecami".

OK. Wziąłem te słowa zbyt dosłownie.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Gdzieś w pamięci kołacze mi się, że z - brytyjskich bodajże - badań wynika, że 1/5 ojców wychowuje nie swoje dzieci.

W UK może i tak. U nas znacznie mniej. Nie będę pisał co o tym myślę, bo mnie feministki zjedzą.

>Pogodziłem się z tym, że znajduję się na "liście podwyższonego ryzyka" jeśli chodzi o wychowywanie "nieswojego"

Geny sprzyjające twojemu podejściu są przez ewolucję nagrodzone eksterminacją.

>... Nie będę pisał co o tym myślę, bo mnie feministki zjedzą.
A co to ma wspólnego z feminizmem???

>>... Nie będę pisał co o tym myślę, bo mnie feministki zjedzą.
>A co to ma wspólnego z feminizmem???

Na podstawie obserwacji zauważyłem, że kobiety, a zwłaszcza feministki oczekują, że facet będzie chętnie wychowywał nie swoje dzieci, "bo jak mnie kocha, to dziecko nie jest problemem".
To jest moja obserwacja. Nie będę pisał, co o tym myślę. Chętnie jednak poznam Twoje wytłumaczenie.

Tak na wstępie - tłumaczyć nie ma się z czego. A z feministkami jest jak z ateistami - wielka różnorodność poglądów z jednym wspólnym mianownikiem "równouprawnienie w sferze publicznej". Współcześnie już "walka z przejawami dyskryminacji" - też w sferze publicznej. Reszta to różnice środowiskowe.

>Na podstawie obserwacji zauważyłem, że kobiety, a zwłaszcza feministki oczekują, że facet będzie chętnie wychowywał nie swoje dzieci, "bo jak mnie kocha, to dziecko nie jest problemem".
Z tego co ja widzę, to feministki mają przekonania w kwestii posiadania i wychowania dzieci zależne od środowiska, z którego się wywodzą - jw.. W moim dominowało "nie ta matka która urodziła, tylko ta, która wychowała". I to chyba podsumowuje wszystko.

>Z tego co ja widzę, to feministki mają przekonania w kwestii posiadania i wychowania dzieci zależne od środowiska, z którego się wywodzą - jw.. W moim dominowało "nie ta matka która urodziła, tylko ta, która wychowała". I to chyba podsumowuje wszystko.

Tak się mówiło, bo powiedzieć można wszystko i to niewiele kosztuje. Spotkanie takiej matki w rzeczywistości było trudne. Niezwykle rzadko matka wychowuje cudze dziecko. Dlatego uważam, że były to tylko puste słowa, które rzadko podlegały weryfikacji w życiu. Próba odniesienia tych samych zasad przez kobiety do mężczyzn zdarza się powszechnie. Sytuacja w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko jest powszechnie spotykana. Rezultaty w dłuższym okresie rzadko są zgodne z oczekiwaniami...

I o tym właśnie piszę.

>Próba odniesienia tych samych zasad przez kobiety do mężczyzn zdarza się powszechnie. Sytuacja w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko jest powszechnie spotykana.
Więc dla rzetelności dodam, że jeszcze powszechniejsza jest męska niefrasobliwość wobec losu własnego potomka. Bo gdzie - wśród tego narzekania na postępki matek - rozgoryczenie biologicznych ojców pozbawionych własnych potomków na rzecz ojców o wyższych parametrach socjalnych?

>>Sytuacja w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko jest powszechnie spotykana.
>Dla rzetelności dodam, że jeszcze powszechniejsza jest męska niefrasobliwość wobec losu własnego potomka. Bo gdzie - wśród tego narzekania na postępki matek - rozgoryczenie biologicznych ojców pozbawionych własnych potomków na rzecz ojców o wyższych parametrach socjalnych?

Piszesz o świadomym rodzicielstwie, czy konsekwencjach zakrapianej alkoholem imprezy?

>Piszesz o świadomym rodzicielstwie, czy konsekwencjach zakrapianej alkoholem imprezy?
Piszę o wypowiedziach w tym wątku, bo mi jakoś w tym utyskiwaniu na łożenie na cudze dziecko brakuje jakiegokolwiek zabiegania o gdzieś zagubioną własną komórkę.

>>Piszesz o świadomym rodzicielstwie, czy konsekwencjach zakrapianej alkoholem imprezy?
>Piszę o wypowiedziach w tym wątku, bo mi jakoś w tym utyskiwaniu na łożenie na cudze dziecko brakuje jakiegokolwiek zabiegania o gdzieś zagubioną własną komórkę.

Dlatego próbuję ustalić, czy masz na myśli świadome rodzicielstwo, czy wyrywanie "lachonów" na dyskotece? Bo to są zupełnie inne sytuacje.

>czy masz na myśli świadome rodzicielstwo, czy wyrywanie "lachonów" na dyskotece? Bo to są zupełnie inne sytuacje.
Rozróżnienie poruszanego przez mnie zagadnienia przebiega na linii matka - ojciec, a nie seks małżeński - seks imprezowy.

Piszę o męskim przejmowaniu się łożeniem na nieswoje dziecko, często za sprawą przebiegłych kobiet, przy jednoczesnym bagatelizowaniu gdzie też może się ewentualnie podziewać autentyczny nasz potomek. Bo było nie było, taka postawa czyni z nas zabiegających bardziej o własny portfel, niż o własne potomstwo. Stawiam tezę, że są tym samym rachunki męsko damskie wyrównane.

A w jakim celu Ty chcesz rozróżniać między dziećmi z balangi a dziećmi z małżeńskiego łoża?

>>czy masz na myśli świadome rodzicielstwo, czy wyrywanie "lachonów" na dyskotece? Bo to są zupełnie inne sytuacje.
>Rozróżnienie poruszanego przez mnie zagadnienia przebiega na linii matka - ojciec, a nie seks małżeński - seks imprezowy.

To rozróżnienie jest jednym z wielu możliwych rozróżnień. Ograniczanie tylko do tego fałszuje obraz.

>Piszę o męskim przejmowaniu się łożeniem na nieswoje dziecko, często za sprawą przebiegłych kobiet, przy jednoczesnym bagatelizowaniu gdzie też może się ewentualnie podziewać autentyczny nasz potomek. Bo było nie było, taka postawa czyni z nas zabiegających bardziej o własny portfel, niż o własne potomstwo. Stawiam tezę, że są tym samym rachunki męsko damskie wyrównane.
>A w jakim celu Ty chcesz rozróżniać między dziećmi z balangi a dziećmi z małżeńskiego łoża?

W zależności od sytuacji poczęcia kwestia interesowania lub nieinteresowania się ma zupełnie inne wyjasnienie.

>To rozróżnienie jest jednym z wielu możliwych rozróżnień. Ograniczanie tylko do tego fałszuje obraz.
Ograniczenie się do istotnego aspektu wyostrzy interesującą nas część obrazu.

>W zależności od sytuacji poczęcia kwestia interesowania lub nieinteresowania się ma zupełnie inne wyjasnienie.
Zauważ, że brakiem pomocy można zaszkodzić własnemu potomkowi, jakiekolwiek usprawiedliwienie się mu/jej co najmniej nie pomoże.

>>To rozróżnienie jest jednym z wielu możliwych rozróżnień. Ograniczanie tylko do tego fałszuje obraz.
>Ograniczenie się do istotnego aspektu wyostrzy interesującą nas część obrazu.

Dlatego na początek próbowałem ustalić czy dziecko jest z kobiety wiernej, czy rozwiązłej.

>>W zależności od sytuacji poczęcia kwestia interesowania lub nieinteresowania się ma zupełnie inne wyjasnienie.
>Zauważ, że brakiem pomocy można zaszkodzić własnemu potomkowi, jakiekolwiek usprawiedliwienie się mu/jej co najmniej nie pomoże.

A jeśli zwiększone ryzyko nieprzetrwania potomka nadrobione jest z nawiązką ich ilością?

>A jeśli zwiększone ryzyko nieprzetrwania potomka nadrobione jest z nawiązką ich ilością?
W takim przypadku jest się nie ofiarą, lecz sprawcą tej powszechnie spotykanej sytuacji w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko; zasugerował Pan siebie jako adresata postawionego zarzutu.

>>A jeśli zwiększone ryzyko nieprzetrwania potomka nadrobione jest z nawiązką ich ilością?
>W takim przypadku jest się nie ofiarą, lecz sprawcą tej powszechnie spotykanej sytuacji w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko; zasugerował Pan siebie jako adresata postawionego zarzutu.

W cytowanej wiadomości nie pytałem o sprawcę, tylko dlaczego kobiety oczekują i żądają, że następny będzie wychowywał cudze dziecko. Na to pytanie nie odpowiedziałeś.

>>W takim przypadku jest się nie ofiarą, lecz sprawcą tej powszechnie spotykanej sytuacji w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko; zasugerował Pan siebie jako adresata postawionego zarzutu.
>W cytowanej wiadomości nie pytałem o sprawcę, tylko dlaczego kobiety oczekują i żądają, że następny będzie wychowywał cudze dziecko. Na to pytanie nie odpowiedziałeś.
W zalinkowanej wypowiedzi nie sformułowałeś żadnego pytania.

>Tak się mówiło, bo powiedzieć można wszystko i to niewiele kosztuje.
Tak się mówiło, ponieważ moja babcia wychowała cudze dziecko z całą miłością, oddaniem i na bardzo porządnego człowieka. Nic albo niewiele natomiast kosztują insynuacje wobec osób, których się nie zna i na pewno nie pozna, bo już nie żyją. Na przyszłość jednak proszę chwilę zastanowić się przed napisaniem tego typu komentarza - internet daje taką szansę.
>...Próba odniesienia tych samych zasad przez kobiety do mężczyzn zdarza się powszechnie. Sytuacja w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko jest powszechnie spotykana. Rezultaty w dłuższym okresie rzadko są zgodne z oczekiwaniami...
Coś nad wyraz gorzkiego pobrzmiewa w tym komentarzu. Niech chcę drążyć tematu, bo nie moja sprawa, ale uogólnianie własnych - jednostkowych doświadczeń na populację chyba nie ma większego sensu.

>>Tak się mówiło, bo powiedzieć można wszystko i to niewiele kosztuje.
>Tak się mówiło, ponieważ moja babcia wychowała cudze dziecko z całą miłością, oddaniem i na bardzo porządnego człowieka. Nic albo niewiele natomiast kosztują insynuacje wobec osób, których się nie zna i na pewno nie pozna, bo już nie żyją. Na przyszłość jednak proszę chwilę zastanowić się przed napisaniem tego typu komentarza - internet daje taką szansę.

Twój przykład jest dowodem z osobistego doświadczenia (nie jest dowodem). Ja piszę o regule, jaką zaobserwowałem jako występującej dość powszechnie w pewnej sytuacji.

>>...Próba odniesienia tych samych zasad przez kobiety do mężczyzn zdarza się powszechnie. Sytuacja w której mężczyzna wychowuje (utrzymuje) cudze dziecko jest powszechnie spotykana. Rezultaty w dłuższym okresie rzadko są zgodne z oczekiwaniami...
>Coś nad wyraz gorzkiego pobrzmiewa w tym komentarzu. Niech chcę drążyć tematu, bo nie moja sprawa, ale uogólnianie własnych - jednostkowych doświadczeń na populację chyba nie ma większego sensu.

Ja wogóle nie piszę o sobie, gdyż dowód z osobistego doświadczenia nie jest dowodem. Mojego życia w tej dyskusji nie ma.

>Twój przykład jest dowodem z osobistego doświadczenia (nie jest dowodem).
A czy podawałam to jako dowód? Tylko jako przykład, że poglądy w większości spraw są pochodną poglądów środowiska, z którego się pochodzi, a nie klasyfikacji feministka / ateistka / wegetarianka itp.. Moje poglądy wynikają z moich doświadczeń. No ale rozumiem, że twoje doświadczenia dają już podstawę do uogólnień:
>Ja piszę o regule, jaką zaobserwowałem jako występującej dość powszechnie w pewnej sytuacji.
Reguły tworzy się w oparciu o szeroko zakrojone badania, prywatnie można mieć tylko pogląd / opinię dotyczącą jakiegoś wycinka rzeczywistości. To, że mężczyźni wychowują cudze dzieci (świadomie - nie w wyniku zdrady) wynika z tego, że wybrali sobie partnerki z dziećmi. To z kolei wynika z faktu, że większość samotnych rodziców to matki, a osobników obu płci jest mniej więcej po połowie - matematyka.
>Ja wogóle nie piszę o sobie, gdyż dowód z osobistego doświadczenia nie jest dowodem. Mojego życia w tej dyskusji nie ma.
Trochę konsekwencji by się przydało - własna obserwacja też jest własnym doświadczeniem, chyba że zapośredniczonym medialnie. Tyle, że poziom emocji wydawał się wskazywać na coś innego.

>Tak na wstępie - tłumaczyć nie ma się z czego. A z feministkami jest jak z ateistami - wielka różnorodność poglądów z jednym wspólnym mianownikiem "równouprawnienie w sferze publicznej". Współcześnie już "walka z przejawami dyskryminacji" - też w sferze publicznej. Reszta to różnice środowiskowe.

Mogłabyś może przytoczyć przykłady tej walki w kwestii zwalczania nierównego traktowania płci w sądach rodzinnych? Ile procent spraw o przyznanie praw rodzicielskich wygrywają ojcowie?

>Mogłabyś może przytoczyć przykłady tej walki w kwestii zwalczania nierównego traktowania płci w sądach rodzinnych?

Pojawiają się wypowiedzi na ten temat. Nierówny udział ojców w wychowywaniu dzieci jest nierzadko przez feministki krytykowany. Są też chyba najgłośniejszymi orędowniczkami wprowadzenia urlopów rodzicielskich dostępnych dla obojga rodziców.

---

"...a świniobicie, łaskawa pani, to to samo, jak kiedy ksiądz odprawia mszę świętą, bo zawsze idzie o krew i o mięso, czyli ciało." (B. Hrabal, "Postrzyżyny")

>Mogłabyś może przytoczyć przykłady tej walki w kwestii zwalczania nierównego traktowania płci w sądach rodzinnych?
Nie dysponuję danymi statystycznymi, ale ... warto byłoby sprawdzić, ilu ojców zgłosiło się do organizacji feministycznych z prośbą o pomoc w konkretnych sprawach i jakie były efekty tych zgłoszeń. Spotkali się z odmową? Otrzymali wsparcie?
>Ile procent spraw o przyznanie praw rodzicielskich wygrywają ojcowie?
Wygrywają? Znikomy zapewne, ale ma to źródło nie tylko w mentalności społeczeństwa. Należy zacząć od tego, co oznacza wygrana, gdy podejmowana jest decyzja o życiu konkretnego człowieka. Dziecko nie powinno być przedmiotem gry - to nie jest jakiś fant, bonus itp. Dlaczego obie strony stoją zapiekłe po dwóch stronach barykady? Czy w cywilizowanym kraju nie można załatwić kwestii podziału opieki polubownie? Czy rodzicom chodzi o dobro dziecka, czy chcą "postawić na swoim", jak dwójka gówniarzy?
Pisałam niejednokrotnie na tym portalu, że kobiety są bardziej bezwzględne i wyrachowane - jeżeli mamy minimalną choćby przewagę, wykorzystujemy ją bez oglądania się na konsekwencje. Walka o dziecko to w naszym kręgu kulturowym jeden z nielicznych obszarów, gdzie kobieta łatwo może wygrać ...

>>Mogłabyś może przytoczyć przykłady tej walki w kwestii zwalczania nierównego traktowania płci w sądach rodzinnych?
>Nie dysponuję danymi statystycznymi, ale ... warto byłoby sprawdzić, ilu ojców zgłosiło się do organizacji feministycznych z prośbą o pomoc w konkretnych sprawach i jakie były efekty tych zgłoszeń. Spotkali się z odmową? Otrzymali wsparcie?

Organizacja feministyczna jak sama nazwa wskazuje oraz wypowiedzi i czyny ich członkiń świadczą, nie służy równouprawnieniu, a równouprawnieniu kobiet czyli walce o prawa kobiet i ich zrównanie tam, gdzie są gorsze. W szczególności pomimo Twojej sugestii feminizm nie jest ruchem mającym na celu walkę o prawa mężczyzn. Nic dziwnego, że mężczyźni się nie zgłaszają. Twój zarzut jest absurdalny.
pl.wikipedia.org/wiki/Feminizm

>>Ile procent spraw o przyznanie praw rodzicielskich wygrywają ojcowie?
> Wygrywają? Znikomy zapewne, ale ma to źródło nie tylko w mentalności społeczeństwa. Należy zacząć od tego, co oznacza wygrana, gdy podejmowana jest decyzja o życiu konkretnego człowieka. Dziecko nie powinno

Wygrana oznacza, że wygrany ma przyznane prawa rodzicielskie. W kwestii z kim dziecku będzie lepiej ono nie ma prawa głosu, ani nie ma możliwości świadomego wyboru, bo zwykle kobieta izoluje dziecko od mężczyzny i robi mu pranie mózgu programując je do przedstawienia w sądzie.

> być przedmiotem gry - to nie jest jakiś fant, bonus itp. Dlaczego obie strony stoją zapiekłe po dwóch stronach barykady? Czy w cywilizowanym kraju nie można załatwić kwestii podziału opieki polubownie? Czy rodzicom chodzi o dobro dziecka, czy chcą "postawić na swoim", jak dwójka gówniarzy?

To jak wytłumaczysz że w przytłaczającej większości spraw kobiety wygrywają, nawet jeżeli mężczyzna jest lepiej sytuowany finansowo i stać go dzięki temu na poświęcenie rozwoju zawodowego na rzecz spędzania czasu z dzieckiem?

>Pisałam niejednokrotnie na tym portalu, że kobiety są bardziej bezwzględne i wyrachowane - jeżeli mamy minimalną choćby przewagę, wykorzystujemy ją bez oglądania się na konsekwencje. Walka o dziecko to w naszym kręgu kulturowym jeden z nielicznych obszarów, gdzie kobieta łatwo może wygrać ...

Nie widziałem protestów feministek pod sądami, kiedy kobieta wygrała. To chyba też świadczy o tym, że feministki nie zajmują się równouprawnieniem obu płci.

>Organizacja feministyczna jak sama nazwa wskazuje ...nie służy równouprawnieniu, a równouprawnieniu kobiet czyli walce o prawa kobiet i ich zrównanie tam, gdzie są gorsze.
Uff, musiałam zrobić przerwę na herbatę. Dzięki za uświadomienie mi, czym jest feminizm.
Tak po prostu - równouprawnienie oznacza równe prawa. W przypadku feminizmu oczywistym jest, że od początku chodziło o równe prawa dla kobiet (a nie kobiet, bo te w obrębie swojej klasy / kręgu kulturowego były traktowane tak samo), czyli takie, jakie wcześniej mieli mężczyźni.
> W szczególności pomimo Twojej sugestii feminizm nie jest ruchem mającym na celu walkę o prawa mężczyzn.
Nic takiego nie sugerowałam, jednak na zarzut, że feministki nie reagują na dyskryminację mężczyzn w pewnych obszarach postawiłam pytanie (choć w zasadzie znałam odpowiedź), czy mężczyźni zgłaszają się z prośbą o pomoc. Wydaje mi się jednak, że podjęłyby jakieś działania, gdyby taką prośbę otrzymały. Może trzeba spróbować, a nie kreować się na ofiarę.
> Twój zarzut jest absurdalny.
Co zarzuciłam? Jw.- odnoś się, do tego, co napisane...
>Wygrana oznacza, że wygrany ma przyznane prawa rodzicielskie.
Czyli, że postawił na swoim ...
>W kwestii z kim dziecku będzie lepiej ...
Po ukończeniu 13 lat ma prawo głosu, a w kwestii prania mózgu wracam do pytania - co stało się wcześniej, że ci ludzie aż tak się nienawidzą, że uniemożliwiają drugiej stronie kontakt z dzieckiem (czasem podobno nawet porywają / wywożą je zagranicę)?
>To jak wytłumaczysz że ... kobiety wygrywają, ...
Eefekt presji kulturowej, gdzie kobiety postrzega się, jako maszynki do rodzenia dzieci - zaprogramowane jedynie przez hormony. Paradoksalnie uderza to rykoszetem w mężczyzn (niektórych). To jest druga strona tego samego medalu. Odnośnie tej "lepszej sytuacji finansowej" - jeżeli wynika ona z charakteru pracy (co przekłada się również na czas w niej spędzany), to raczej wątpię, żeby mężczyzna "poświęcił rozwój zawodowy", zwłaszcza ryzykując pogorszeniem się sytuacji finansowej.
>Nie widziałem protestów feministek pod sądami, kiedy kobieta wygrała. ...
Znowu? Sam ściągnąłeś definicję feminizmu, jako walki o równouprawnienie kobiet, dalej piszesz, że mężczyźni nie zwracają się po pomoc do organizacji feministycznych i naraz żal, że działaczki feministyczne nie doznały objawienia o konieczności zorganizowania protestów pod sądami.
Nb. gdyby pod każdym sądem w Polsce, gdzie zapada niesprawiedliwy wyrok organizować protesty, to wiekszość obywateli bez przerwy by protestowała, niektórzy w kilku miejscach jednocześnie.

... a ja mam proste pytanie. Jak w rzeczywistości wygląda współpraca feministek z organizacjami obrony praw ojca, albo z fundacją obrony ojców pokrzywdzonych przez sady?. Te organizacje na pewno występowały o pomoc wszędzie, a wiec i do organizacji feministycznych...

---

... jedyne co wiadomo o ateista i agnostykach to fakt, iż nie wierzą w "Boga takiego jak chciałyby religie"... reszta to zwykłe insynuacje...

>... a ja mam proste pytanie. Jak w rzeczywistości wygląda współpraca feministek z organizacjami obrony praw ojca, albo z fundacją obrony ojców pokrzywdzonych przez sady?. Te organizacje na pewno występowały o pomoc wszędzie, a wiec i do organizacji feministycznych...

Żeby coś posiadało cechę wyglądu, to najpierw musi posiadać cechę istnienia.

>>... a ja mam proste pytanie. Jak w rzeczywistości wygląda współpraca feministek z organizacjami obrony praw ojca, albo z fundacją obrony ojców pokrzywdzonych przez sady?. Te organizacje na pewno występowały o pomoc wszędzie, a wiec i do organizacji feministycznych...
>Żeby coś posiadało cechę wyglądu, to najpierw musi posiadać cechę istnienia.

... hmmm, z tego co wiem, to "organizacje obrony praw ojca" posiadają "cechy istnienia" - i to prawne cechy. Organizacje feministyczne również - przynajmniej formalnie, skoro do tego się przyznają. Rozumiem więc, że chodzi panu o "cechy istnienia" współpracy między tymi organizacjami...

---

... jedyne co wiadomo o ateista i agnostykach to fakt, iż nie wierzą w "Boga takiego jak chciałyby religie"... reszta to zwykłe insynuacje...

>... a ja mam proste pytanie. Jak w rzeczywistości wygląda współpraca feministek z organizacjami obrony praw ojca, albo z fundacją obrony ojców pokrzywdzonych przez sady?.
Pytanie proste, ale źle skierowane - nie należę do żadnej organizacji feministycznej. Natomiast na pewno te organizacje posiadają strony w internecie / adresy e-mail i można pytanie tam skierować. Jak również do fundacji obrony praw ojców, tym bardziej, jeżeli na pewno zwracały się tam o pomoc - ja takiej wiedzy nie posiadam.

>>... a ja mam proste pytanie. Jak w rzeczywistości wygląda współpraca feministek z organizacjami obrony praw ojca, albo z fundacją obrony ojców pokrzywdzonych przez sady?.
>Pytanie proste, ale źle skierowane - nie należę do żadnej organizacji feministycznej.

... mea culpa, zwracam honor...

>Natomiast na pewno te organizacje posiadają strony w internecie / adresy e-mail i można pytanie tam skierować. Jak również do fundacji obrony praw ojców, tym bardziej, jeżeli na pewno zwracały się tam o pomoc - ja takiej wiedzy nie posiadam.

... w tych kilku sytuacjach które znam, to zależało im na obronie praw kobiet. Nawet nie na prawach dzieci, lecz prawach kobiet... o ojcach lepiej nie wspominać...

---

... jedyne co wiadomo o ateista i agnostykach to fakt, iż nie wierzą w "Boga takiego jak chciałyby religie"... reszta to zwykłe insynuacje...

>... w tych kilku sytuacjach które znam, to zależało im na obronie praw kobiet.

Jeśli te prawa były łamane, to chyba słusznie im zależało?
I tak nie rozwikłamy tej sprawy, ponieważ ja na przykład nie znam tych sytuacji i nie wiem, o co w nich chodziło.

>>... w tych kilku sytuacjach które znam, to zależało im na obronie praw kobiet. Nawet nie na prawach dzieci, lecz prawach kobiet...
>Jeśli te prawa były łamane, to chyba słusznie im zależało?
>I tak nie rozwikłamy tej sprawy, ponieważ ja na przykład nie znam tych sytuacji i nie wiem, o co w nich chodziło.

... jedna z bardziej drastycznych spraw, jakie mnie poruszyły ładnych kilka lat temu to ta:
... matka wyjechała na "saksy" do Anglii. Jako że w międzyczasie związała się w konkubinacie i urodziła dziecko, a mąż chciał też sobie ułożyć życie i stworzyć choć częściowo rodzinę małoletnim dzieciom, wystąpił po 5-6 latach o rozwód. Tylko rozwód, bez pozbawiania praw rodzicielskich - do czego nakłaniała go część rodziny, a i dzieci go poparły początkowo. Wtedy przyjechała matka i zaprzeczyła jego ojcostwu, czego badanie krwi nie potwierdziło. Niestety, jako że dzieci były małoletnie, na wniosek matki sąd nie zgodził się na badania genetyczne. Zapadł wyrok, po czym matka wyjechała zostawiając dzieci pod opieką (nie prawną) swoich rodziców, ludzi już dość starszych. Gdy ojciec, jakieś dwa lata później wystąpił o "prawną opiekę", by dzieci mogły zamieszkać ponownie z nim - tak sąd, jak i organizacje do których się zwrócił o pomoc, stanęły na stanowisku, że "matka widocznie wie co jest dobre dla dzieci, a zaistniała sytuacja nie świadczy o braku uczuć macierzyńskich". Przy okazji, matka przez te dwa lata spędziła z dziećmi (łącznie) dwa tygodnie, natomiast jej rodzina bardzo utrudniała kontakty ojca z dziećmi. Czy to można uznać za obronę praw dziecka? Czy tylko za obronę wątpliwych praw matki?... Sprawa była dość mocno nagłośniona onegdaj na forach organizacji obrony praw ojca, niestety nie była uznana za medialną (podobno dla dobra dzieci), więc media ją pominęły...

... rozumiem, że nie znając sprawy trudno odnieść się do moich poprzednich słów. Jednak są one poparte jakąś wiedzą, którą posiadam...

... pozdrawiam...

---

... jedyne co wiadomo o ateista i agnostykach to fakt, iż nie wierzą w "Boga takiego jak chciałyby religie"... reszta to zwykłe insynuacje...

>... jedna z bardziej drastycznych spraw, jakie mnie poruszyły ładnych kilka lat temu to ta:
Rzeczywiście. Przyznaję Ci rację, naruszono prawa ojca dzieci. Zakładam, że ojciec jest zwyczajnym facetem, nie gangster, nie alkoholik, nie narkoman, żony i dzieci nie bił i się nie znęcał. Nie rozumiem, na jakiej podstawie sąd nie zgodził się na badania DNA. Czy ojciec o to wnioskował? Jeśli nie potwierdzono, że ojciec nie jest ojcem, to znaczy nim jest i utrudnianie kontaktów z dziećmi, nad którymi nadal sprawuje opiekę (wspólnie z matką) jest niezgodne z prawem.
www.lex-po(*)dnianie-kontaktow-z-dzieckiem/
Ja bym w tej sprawie żyć nie dała sądowi rodzinnemu.

>>... jedna z bardziej drastycznych spraw, jakie mnie poruszyły ładnych kilka lat temu to ta:
>Rzeczywiście. Przyznaję Ci rację, naruszono prawa ojca dzieci. Zakładam, że ojciec jest zwyczajnym facetem, nie gangster, nie alkoholik, nie narkoman, żony i dzieci nie bił i się nie znęcał. Nie rozumiem, na jakiej podstawie sąd nie zgodził się na badania DNA. Czy ojciec o to wnioskował? Jeśli nie potwierdzono, że ojciec nie jest ojcem, to znaczy nim jest i utrudnianie kontaktów z dziećmi, nad którymi nadal sprawuje opiekę (wspólnie z matką) jest niezgodne z prawem.
>www.lex-po(*)dnianie-kontaktow-z-dzieckiem/
>Ja bym w tej sprawie żyć nie dała sądowi rodzinnemu.

... ech, spokoju nie dawał, ale pewnie dzieci już dorosłe to i problem jakoś się sam rozwiązał... z drugiej strony, czasami nurtuje mnie pewien problem. Czy świat jest patriarchalny, bo "na tronie siedzi król"? Czy też matriarchalny, bo zdecydowaną "większość zysków zbiera królowa"?...

... udanego dnia życzę...

---

... jedyne co wiadomo o ateista i agnostykach to fakt, iż nie wierzą w "Boga" takiego jak chciałyby religie... reszta to zwykłe insynuacje...