Myśliciele polityczni okresu odrodzenia wnikliwie obserwowali otaczającą ich rzeczywistość, zajmowali jednak wobec niej skrajnie odmienne postawy. Niccolo Machiavelli udzielał rządzącym pragmatycznych rad. Uważał, że kodyfikując oszutstwa, podstęp, zbrodnie doprowadzi do zrealizowania swoich idei. Wszedł do historii doktryn politycznych wskutek śmiałości swoich poglądów. Wskazał nam, co stanowi podstawę świata politycznego : walka między narodami, walka o utrzymanie i pomnożenie własności prywatnej, zaszczyty i władzę jak i przemoc w walce o nie. Machiavelli nie zachęcał nigdy do stosowania środków amoralnych, wskazywał tylko tereny na których dozwolony jest taki sposób działania. Ten filozof w przeciwieństwie do wcześniejszych oraz późniejszych myślicieli, nie dał się zwieść utopii. Nie wierzył także, że harmonijna współpraca oparta na zasadzie dobrej woli rządzących z poddanymi jest możliwa. Machiavelli jedynie sugeruje biorąc pod uwagę doświadczenie historyczne i spostrzeżenia otaczającej go rzeczywistości, że nie zwycięży ten kto chce zawsze i wszędzie pozostac niezkazitelnym i nieuzbrojonym.     Tomasz Morus natomiast projektował idealne społeczeństwo. Opisał społeczność żyjącą w pełnej wspólnocie, bez własności prywatnej, w pełnej obfitości dóbr i szczęściu. Ceną za pełne bezpieczeństwo była powszechna kontrola ograniczenia w podróżowaniu, pełna uniformizacja, a nawet zakaz rozmów na tematy polityczne. Anglik uznał że taki ustrój byłby idealny i umożliwiałby obywatelom osiągnięcie pełni szczęścia.

Zastanawialiście się , do czego mogło prowadzić wcielanie w życie wskazówek obydwu autorów??