Ostatnio TVP zaczęło pokazywać serial: 1920. wojna i miłość. Już pierwsze sceny obudziły dzwonek alarmowy w moim mózgu - co oni tu będą chcieli pokazać? Czerwonoarmiści wzięli do niewoli polskich oficerów, chyba z legionów i pędzą kolumnę przez miasto, a pod ścianami odbywają się sceny gwałtu, w domyśle - też w wykonaniu czerwonoarmistów. To mogło być na Ukrainie, ale czy już tam byli czerwonoarmiści? Po zajęciu Kijowa przez bolszewików w lutym 1919, gdy rząd Petlury ewakuował się na zachód, na Wołyń, wtedy polskie legiony mogły się zetrzeć z oddziałami Ukraińskiej Armii Halickiej, ale jeszcze nie bolszewików.
W drugim odcinku widzimy scenę, gdy czerwonoarmiści robią sąd dwóm chlopom, oskarżonym o kontrrewolucję - bo jeden nie poszedł do pracy w polu (jakim polu? chyb własnym, bo jeszcze w 1921 było dobrowolne zrzeszanie się chłopów, a przymusowa kolektywizacja zaczęła się w 1929), a drugi źle wyrażał się o sekretarzu, którego przydybał ze swoją żoną. Oczywiście obaj dostali kulkę w łeb.
Końcowa scena z drugiego odcinka pokazuje grupkę zbuntowanych chłopów, żądających nieśmiało 8-godzinnego dnia pracy. Piłsudski wydał taki dekret, ale pracy przy dojeniu krów nie da się w te normy wtłoczyć, bo rytm dojenia bardziej zależy od krów niż od dekretów. Chłopi to wiedzą, ale reżyser nie musi. Scena jest małowiarygodna. Inaczej wyglądałaby w fabryce.
Przyjemnie się ogląda salony panów, piękne panie, szarmanckich oficerów. Jeśli to miałby być jakiś polski “Indiana Jones” to niech reżyser sobie wymyśla co chce, ale tu próbuje się pokazać kawałek historii. Dla szerokiej oglądalności może to wystarczy: czarny charakter, kretyn i oprawca będzie pewnie nosił czerwoną gwiazdę, a "sama dobroć" będzie chodziła po salonach lub uwodziła piękne kobiety. Krytycznego spojrzenia na propagandę, w tym również telewizyjną , dziś się nie uczy. Pewnie krytycyzm skończył się wraz z PRL. Bo wtedy artyści byli zniewoleni i dlatego powstawały znakomite seriale i filmy.