>Jest tyle okazji by upamiętniać radosne wydarzenia. Czy koniecznie musimy się umartwiać?
>
   Cytat: "Radość bez pamięci o smutku - to radość debila".
   Sformułowanie cytatu jest ostre, lecz zastanówmy się, czy nie uzasadnione. Po prostu, nawet w życiu codziennym, nie tylko politycznym, społecznym - pamięć o wydarzeniach trudnych i tragicznych jest potrzebna choćby jedynie po to, by móc cieszyć się z tego, że już przeminęły.
   W naszym, polskim odniesieniu, zarzut przesady w stosunku do rocznic "złych" jest znacznie bardziej uzasadniony. To prawda, że my jakoś z upodobaniem świętujemy rocznice tragiczne, nie pamiętamy o radosnych, a jeśli, to na minorową nutę. Wiem natomiast, że Ukraińcy wolą właśnie rocznice "dobre", czyli takie, które ich cieszą. Pamięć Wielkiego Głodu jest tam pewnym wyłomem w tradycji.
.

>pamięć o wydarzeniach trudnych i tragicznych jest potrzebna choćby jedynie po to, by móc cieszyć się z tego, że już przeminęły.

Gdyby przyjrzeć się bliżej zachowaniom człowieka, to większość z nich skierowana jest albo na przeszłość, albo na przyszłość. Ludzie nie potrafią żyć tu i teraz, albo inaczej: ich tu i teraz jest jakimś majakiem złożonym z przeszłości i przyszłości. Oto za oknem pada śnieg. Czy w związku z tym mamy wspominać zimę stulecia, odprawić jakieś ceregiele, rozpamiętywać tych, co wymarzli w altankach i cieszyć się, że zima ta minęła? Życie na bieżąco niesie nam wyatarczająco dużo kłopotów. Nie ma sensu wracać do tych z przeszłości.

>Jest tyle okazji by upamiętniać radosne wydarzenia. Czy koniecznie musimy się umartwiać?

Im mniej pamięci, tym lepiej.
I to zarówno pamięci radosnych jak i smutnych wydarzeń.
Nie oddałbym widoku płatka śniegu
za pamięć całej przeszłości świata.

>Nie oddałbym widoku płatka śniegu
>za pamięć całej przeszłości świata.

To piękne zdanie. Ono współbrzmi z moimi myślami. Zostawmy pamięć historykom! Niech oni pamiętają o błędach a my cieszmy się życiem. Ono tak szybko upływa.

>Zostawmy pamięć historykom!

Nie pozwólmy też, aby zawłaszczyli ją sobie politycy i ideologowie. Przeszłości nie mozna zmienić, ale stosunek do niej - owszem. Panstwo powinno być neutralne nie tylko światopoglądowo, ale i pod względem przeszłości. Kiedyś na szkolny apel z okazji niepodległości spędzono również pierwszoklasistów z podstawówki. Było tego pół auli. Podczas śpiewania Roty, która konczyła apel, ich nuda, której dawali wyraz na różne sposoby, sięgneła zenitu. Po imprezie otrzymały rzecz jasna oficjalną reprymendę. Przeszłość narodu to podobno element jego tożsamości. Czy tak jednak być musi?

>Niech oni pamiętają o błędach a my cieszmy się życiem.

Zgoda.Błędami również.
Błąd bowiem jest istotą życia.

>Im mniej pamięci, tym lepiej.
>I to zarówno pamięci radosnych jak i smutnych wydarzeń.
>Nie oddałbym widoku płatka śniegu
>za pamięć całej przeszłości świata.
>
   Prawie jak poezja, dlatego boże broń czytać ze zrozumieniem.
.

Święta smutku. No cóż.

Tego rodzaju święta, podobnie jak nasze,teoretycznie mają funkcjonować jako "przypominacz". Przypominacz przypominający o złych wydarzeniach które bądź do których doprowadziła seria błędów. Teoretycznie dzięki temu społeczeństwo powinno zachować pamięć o błędach i ich skutkach po to by uniknąć ich powtórzenia w przyszłości.

Moim zdaniem - teoretycznie. Praktycznie zaś zapomina się o przyczynach i skutkach zamieniając święto (przynajmniej u nas, na Ukrainie nie bywam) w gloryfikację tych, którzy wówczas ucierpieli. Pożytek z tego niewielki.

Ciekawe jest, że w Polskiej przestrzeni historycznej, a w zasadzie obyczajowej, nie ma wcale zjawiska gloryfikacji sukcesu. Jest gloryfikacja tragedii, porażki. Jednak sukces, przynajmniej ja to tak widzę, pozostaje gdzieś w sferze "rzeczy wstydliwych".

A przecież świąteczny "przypominacz" powinien działać w dwie strony - przypominać czego unikać i przypominać o tym, jak osiągać sukces.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

>Ciekawe jest, że w Polskiej przestrzeni historycznej, a w zasadzie obyczajowej, nie ma wcale zjawiska gloryfikacji sukcesu. Jest gloryfikacja tragedii, porażki. Jednak sukces, przynajmniej ja to tak widzę, pozostaje gdzieś w sferze "rzeczy wstydliwych".
>A przecież świąteczny "przypominacz" powinien działać w dwie strony - przypominać czego unikać i przypominać o tym, jak osiągać sukces.

Swoją drogą, czy dzięki masochistycznej edukacji w zakresie historii Polski potrafilibyśmy sobie teraz przypomnieć wiele zdarzeń bądź postaci, których gloryfikacja mogłaby nas napawać dumą i pouczyć, żeśmy sroce spod ogona nie wypadli?
Dziwnie mało przypomina mi się takich wydarzeń i osób, choć podejrzewam, ze musiało być ich nie mniej, niz u innych narodów.

>czy dzięki masochistycznej edukacji w zakresie historii Polski potrafilibyśmy sobie >teraz przypomnieć wiele zdarzeń bądź postaci, których gloryfikacja mogłaby nas napawać >dumą i pouczyć, żeśmy sroce spod ogona nie wypadli?

Poszukiwanie godności i dumy w przeszłości to metodyczny błąd. Tych rzeczy trzeba umieć postrzegać tu i teraz. Jeśli ktoś zagrozi twojej egzystencji, to będziesz się bronił nie dlatego, że robili to inni. Przesada w akcentowaniu przeszłości i przyszłości, ich gloryfikacja, to wyraz braku zaufania do aktualnego życia. W naszej polskiej mentalności cele życia leżą zazwyczaj gdzieś poza nim: jak nie zbawienie wieczne, to niepodległość, jak nie niepodległość, to komuna, a jak nie komuna, to spłata kredytu w przyszłości. Nawet nasz hedonizm porażony jest widmem przyszłości.

>...metodyczny błąd... postrzegać tu i teraz... będziesz się bronił nie dlatego, że robili to inni... przesada... gloryfikacja... brak zaufania do aktualnego życia...

   Nie poznaję cię, diogenesie. Twój wpis dotyczy ludzi, czy zwierząt? Ale nawet zwierzęta wyciągają wnioski z przeszłości! To, co napisałeś, jest przecież bełkotem. Gdyby ci nagle odjęto pamięć, byłbyś jak noga od krzesła!
   Może bliżej wyjaśnisz swoją "filozofię"?
.

>
>Swoją drogą, czy dzięki masochistycznej edukacji w zakresie historii Polski potrafilibyśmy sobie teraz przypomnieć wiele zdarzeń bądź postaci, których gloryfikacja mogłaby nas napawać dumą i pouczyć, żeśmy sroce spod ogona nie wypadli?
>Dziwnie mało przypomina mi się takich wydarzeń i osób, choć podejrzewam, ze musiało być ich nie mniej, niz u innych narodów.
Strasznie mało takich postaci, bo większość zniszczono jeszcze za ich życia. Exemplum nasza niedawna debata o Wałęsie. Przecież większość forumowiczów ludzi, a jakże, racjonalnych deptała, dezawuowała i za nic miała osobę, którą podziwia trzy czwarte świata (dla ostrożności nie napisałem cały świat).

>Zastanawiam się, komu jest potrzebne obchodzenie takich smutnych rocznic [...] Jaką korzyść można odnieść świętując takie wydarzenia?...>

Świętujemy rocznice smutne (przegrane powstanie, urodziny teściowej, rocznica syna w więzieniu...itp), ale także radosne (wygrane powstanie, rocznica śmierci teściowej, urodziny syna...itp)...

Każda okazja jest dobra, by się napić.