Hey!

Jestem nowy na tym forum i prosiłbym o nie biczowanie za nieświadome złamanie jakiegoś punktu regulaminu

Jako mocno niewierzący ateista natknąłem się dziś w serwisie youtube.com na materiał, który mocno zachwiał moją niewiarą. I jak to mówią, czuje się jak bym był między młotem i kowadłem. Dlatego jeśli ktoś ma chwilę czasu, proszę o racjonalne i logiczne obalenia argumentów w tym filmie, gdyż ja sam tego nie potrafię zrobić.

pl.youtube.com/watch?v=nsgRfD2K9_8

Pozdrawiam,
Kahuna.

Kiedy znalazłem w sieci stronę www.racjonalista.pl byłem naprawdę szczęśliwy i zaskoczony - masa ciekawych artykułów, forum na poziomie, to idealne miejsce dla mnie. Nawet zabrałem się za wypełnianie deklaracji członkowskiej...
Minęły już ze cztery lata i z coraz większym zdziwieniem obserwuję poczynania PSR.
Patrzę na dwie spore akcje: Internetową Listę Ateistów i Agnostyków oraz Kampanię 196 i sam nie wiem co z tym zrobić...
Czy to da się podciągnąć pod racjonalizm?
ILAiA - Reklamowana na stronie jako "Ateistyczny coming out"...
1. Można się tam wpisać niepełnymi danymi - co to za coming out? W kominiarce?
2. Podział na ateistów, agnostyków i niewierzących... Nie widzę żadnego sensownego uzasadnienia dla odróżnienia ateisty od niewierzącego. Problem ten był wielokrotnie poruszany na naszym forum, ale jakoś nie doczekał się sensownego rozstrzygnięcia, mimo, że lista istnieje już dosyć długo.
Kampania 196 - przeformułowanie tego artykułu w moim(i nie tylko) odczuciu zaprowadzi nas do jeszcze mocniejszego ograniczenia wolności słowa, już nie tylko nie będzie można nic o religiach powiedzieć, ale i o filozofiach - krótko mówiąc - zupełnie nieracjonalne posuniecie. Żeby sprawdzić czy nie jest to jakiś atak paranoi założyłem wątek [url=http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,163946]Zamienił stryjek siekierkę na..

Jeżeli wszędzie jest jakieś tabu, to co jest tabu na naszym forum?
.

Wielu osobom pokora kojarzy się z cnotą chrześcijańską, jednak nie jest to prawda. Pokora jest jedną z naturalnych cnót ludzi dobrej woli i akurat u osób religijnych występuje stosunkowo rzadko, o wiele rzadziej niż np. u ateistów.

Oświadczam więc, że z pokorą przyjmę wyrok Stowarzyszenia w mojej sprawie.

Ponieważ jestem od dawna aktywnym członkiem innego stowarzyszenia, doskonale rozumiem, że w każdym stowarzyszeniu jedną z najważniejszych wartości jest harmonia. Rozumiem też dobrze, że istnieje coś takiego, co można nazwać "duchem stowarzyszenia" i wiem, ile czasu potrzeba nowemu członkowi, żeby poczuć i zrozumieć tego ducha. Przyszłość pokaże, czy możliwa jest moja afiliacja w PSR. Jeżeli liderzy PSR ocenią, że nie pasuję do PSR, to nie będę robił z tego żadnej afery. Zapewniam też, że nie zmieni się moje poparcie dla PSR.

Jeżeli ktoś liczy na to, że gdyby z mojego nicka zniknął napis "należy do PSR", to znajdzie moje posty na Oślej Ławce, to zapewniam Was, że nie będę naśladowcą tych, którzy obrażeni atakują PSR. Pokażę klasę ateisty. No bo w końcu najważniejszy jest przecież wizerunek ateizmu, niezależnie od tego, gdzie który ateista należy. Ateiści nie mogą występować przeciwko sobie - tym przecież różni się dobro od zła, że ludzie dobrzy współpracują, a źli walczą.

My, ateiści, pokażemy klasę, niezależnie od tego, czy jesteśmy w PSR czy nie.

Aby rozładować atmosferę zacytuję zdanie Alcesta z "Mikołajka", które bardzo fajnie mogłoby skomentować moją sytuację w PSR,..

Nie wiem, czy bardziej mnie umieszczane tam wypociny denerwuja, czy smiesza...
Czy jeszcze ktos tam zaglada i ma podobne poglady???

Wczoraj przeczytałem w informacjach telewizyjnych, że na Ukrainie obchodzić się będzie święto, upamiętniające Wielki Głód. Zastanawiam się, komu jest potrzebne obchodzenie takich smutnych rocznic: rocznica głodu, czyjejś śmierci, jakiejś katastrofy, kataklizmu, wybuchu wojny, upadku samolotu, zatonięcia statku, zawalenia się budynku, strzelaniny itd. itp. Jaką korzyść można odnieść świętując takie wydarzenia? Czy nie jest to ponowne rozdrapywanie gojących się ran? A może chodzi o zbicie kapitału politycznego (że to niby troszczą się o tych, którzy przeżyli)? A może chodzi o zwyczajne zbijanie kasy, bo przecież chyba wszystkim takim rocznicom towarzyszą obrzędy religijne?
Jest tyle okazji by upamiętniać radosne wydarzenia. Czy koniecznie musimy się umartwiać?

Wiele jest Międzynarodowych Dni Przeróżnych a dzisiaj jest Dzień Życzliwości o czym nienachalnie przypominam...nnno!

Zebrało mnie się na wspominki niekwestionowanych przykładów mojej życzliwości.
A jest co wspominać...eh!

Kolekcja moich dobrych uczynków jest tak bogata jak różnorodna a wszystkie sprawiają mi niekłamaną przyjemność... no właśnie... radochę mam ja, mniej interesuję się radochą "obdarowanych" moją życzliwością, czy to żart?

Sęk w tym, że moja życzliwość wypływa z zupełnie innych niż deklarowane przez moich znajomych, motywów.

Głównym powodem mojej, hm, "bezinteresownej" życzliwości jest egoizm krystalicznej wprost czystości .

Czasami zastanawiam się, czy u innych powody życzliwości są zgodne z deklarowanymi...?

wiadomosci(*)ow,wid,10592719,wiadomosc.html
>

"Życzliwe" życzenia miłego wieczoru

Skąd wziął się dziwaczny zwyczaj nawoływania do "czytania ze zrozumieniem"?

Ostatnio byle nieporozumienie co do przekazywanej w wypowiedzi treści kwitowane jest owym "czytaj ze zrozumieniem", "tylko tym razem przeczytaj ze zrozumieniem" czy też "nie czytałeś ze zrozumieniem". Tylko niby czym jest samo czytanie, przecież ono nie polega na kontemplowaniu kształtów literek, ani nawet nie chodzi w nim o samo rozpoznawanie słów i przywoływanie ich znaczeń - nie - czytanie polega na zapoznawaniu się z treścią napisanego tekstu. Zaś treścią tą jest sens nadany tekstowi przez autora, zwykle świadomie.

Więc twierdząc, że nie istnieje żadne "czytanie bez zrozumienia" apele o nie czytam bez zrozumienia.
.

W wątku "Racjonalnie o feminizmie" dyskusja chwilami zahaczała o sprawy seksu w ogóle a gwałtu seksualnego w szczególności.
Zadziwiła mnie olbrzymia wstydliwość wszystkich niemal dyskutantów. To ciągłe 'wicie-rozumicie', te niedopowiedzenia, które wręcz uniemożliwiały rzeczową dyskusję.
Do tej pory, dla przykładu, nikt mi nie wyjaśnił, jak możliwy jest gwałt na mężczyźnie, mimo że do penetracji kobiety konieczna jest erekcja, a do niej podniecenie mężczyzny. Według mnie napalona nimfomanka może tylko molestować seksualnie mężczyznę, ale nie może go zgwałcić. W odpowiedzi 'słyszałem' tylko coś w rodzaju 'a jednak podobno może' i to tylko od jednej osoby. Reszta -- woda w usta.
Ale ja chciałbym szerzej o tych sprawach.
Wymyśliłem taką teoryjkę od siedmiu boleści i jestem ciekaw, co ona według Was jest warta.
Porównajmy dwie kultury starożytne, pod względem podejścia do spraw seksu.
W Grecji ziemi ornej zawsze było raczej mało, podobno w V w. p.n.e. Grecy produkowali tylko połowę tej żywności, jaka im była potrzebna, resztę musieli importować. W tej sytuacji nie leżało w interesie społecznym mnożenie się ponad miarę.
Seks u większości zwierząt służy prokreacji. Człowiek (i szympans Bonobo) znalazł inne zastosowanie dla seksu -- rozrywkę, radość, szczęście. Tylko ludzkie kobiety maja łechtaczkę -- narząd, który służy tylko przyjemności seksualnej, niczemu więcej.

Kultura starożytnych Greków eksponowała tę ludyczną funkcję seksu. W modzie był homoseksualizm obu płci. Hetery -- tancerki,..

Patrząc na tytuł zapewne wydaje się Wam, że jest tworem człowieka, który zwyczajnie nie zna angielskiego. Jednak w dzisiejszym świecie słowo "bi" nabiera zupełnie innego znaczenia...
W XXI wieku da się zauważyć nawałnicę biseksualistów. Można wręcz stwierdzić, że bycie bi stało się swego rodzaju stylem. Tylko, czy rzeczą normalną jest robienie z orientacji seksualnej trendu?
Nie ma nic dziwnego w tym, że ludzie nie ukrywają swoich ukierunkowań. Jednak nasuwa się pytanie: Ilu z tych biseksualistów w rzeczywistości nimi są?
Nasza rodzima, jakże szanowana i utalentowana wokalistka, Dorota Rabczewska stwierdziła, iż ten, kto nie spróbował seksu z osobą tej samej płci, nie wie tak naprawdę, czym jest życie erotyczne. Na pierwszy rzut oka droga Doda nie była oryginalna i jak zwykle popisała się głupotą, lecz może jest w tym ziarenko prawdy?
Większość heteroseksualnych nie próbowała tego, co wyżej napisane. Najczęściej nie z powodu swojej orientacji, ale z pobudek religijnych, kulturowych lub po prostu nie mają takiej potrzeby. Nie macie jednak wrażenia, że w każdym z nas jest trochę z biseksualisty? Że czasem odruchowo oglądamy się za osobami naszej płci, nie wiedziąc, dlaczego nas to przyciąga?
Być może to prawda, być może nie. Sądzę, że warto się nad tym zastanowić, przeanalizować swoje granice moralne. W końcu nic, co ludzkie, nie jest nam obce.