Ateizm według jednej z definicji jest poglądem który odrzuca teizm. Czy do tego, żeby nazwać siebie Ateistą trzeba wiedzieć, że bogów na pewno nie ma? Wydaje mi się, że niema takiej potrzeby - wystarczy nie wierzyć. Agnostycy z kolei nie wiedzą, czy istnieją bogowie, ale też w nich nie wierzą. Zgodnie z powyższym spełniają warunek potrzebny do tego żeby togo żeby sklasyfikować ich jako Ateistów. Ateiści natomiast twierdzą, że nie da się posiąść wiedzy o orbitującym czajniczku - i choć w niego nie wierzą to zakładają że istnieje prawdopodobieństwo, choćby tak małe, że równe dx (Bardzo małe), ale jakieś. (Agnostycyzm nie zakłada że P(x)=0.5) Stąd nie będzie chyba dużym nadużyciem jeśli stwierdzę że zbiór ateistów i agnostyków ma tak na prawdę dużą część wspólną? Czy jest sens klasyfikować siebie jako jednego, czy drugiego, kiedy można po prostu wytykać irracjonalizm religii przedstawiając się nawet jako jej wyznawca. Ja na przykład, nie jestem (jeszcze) apostatą, więc formalnie nie byłoby to kłamstwo, gdybym przedstawił się nowo poznaje religijnej osobie jako Katolik. Poza tym taki obrót spraw pozwoliłby, mam nadzieję, przedstawiać konkretne argumenty bez obawy że zostaną potraktowane jako atak.

Co na ten temat myślicie?
Pozdrawiam!

pl.wikipedia.org/wiki/Wiara
pl.wikipedia.org/wiki/Wiedza

Przeciągająca się dyskusja pod artykułem "Duszne niedouczenie" www.racjon(*)dex.php/s,35/d,518/i,33#c59741 o 1 z 2 który nie wierzy że wszyscy jasnowidze to 3, skłoniła mnie do poświęcenia więcej miejsca na odpowiedź.

Pan piotreks1 jest człowiekiem raczej prymitywnym i dosyć ograniczonym w swoim pojmowaniu rzeczywistości i umiejętności prowadzenia sporów, więc osoba postronna może zadać mi pytanie, dlaczego w ogóle brnę w dyskusję z "Teresą ESP". Od lat interesuję się wszelkimi idiotyzmami w jakie zdolny jest ludzki ułomny umysł uwierzyć, więc doszedłem do wniosku, że warto tematykę ESP i pochodnych po raz zapewne n-ty przypomnieć żeby niezdecydowanych postronnych uchronić przed losem nieuchronnej transformacji w fanatycznego piotreks1.

Zaczynając od ostatnich bluzgów rojących sobie że są rzeczowymi argumentami w dyskusji (numemeruję linki Pana piotreks1):
1. www.youtube.com/watch?v=Af1RGVaBQYc&NR=1
Wiara w moc KI, chi, yin/yang itd. Przede wszystkim skoro uzdrowiciele Ki są w stanie uzdrawiać ludzi chorych na raka i ogólnie robić rzeczy dalece wyprzedzające współczesną medycynę dlaczego przewidywana długość życia jeszcze w połowie XIXw ledwo przekraczała 40, nie wspominając o czasach Chrystusa kiedy to wynosiła średnio 22 lata. Skoro Ki, akupunktura itd są o wiele skuteczniejsze od dzisiejszej medycyny a są systemami mającymi co najmniej 4 tysiące lat, to dlaczego długość życia zaczęła się wydłużać DOPIERO z rozwojem medycyny i nauki w XIX wieku osiągając..

nie chce przytaczać żadnych filozofów i mędrców, chce tylko zadać pytanie, co sądzicie o kwestii przeznaczenia? czy jest możliwe że je mamy? że jest nam dane coś od górnie? może to dziecinne, naiwne i głupie pytanie do tylu mądrych głów tutaj ale chce wiedzieć

Morfeusz wiedział, że Neo wybierze pigułkę, która wyciągnie go z Matriksa, bo zdawał sobie sprawę, że ludzie są instynktownie Ciekawscy. I dał mu wybór, tak na prawdę tylko po to, żeby zrzucić na niego odpowiedzialność. Ale gdyby Neo miał wgląd w to jak będą wyglądać obie jego alternatywne przyszłości - to pewnie wolał by siedzieć przed kompem i walić konia, popijając kawkę, niż w żyć w jakimś szarym świecie, w szarych statkach, w szarych sweterkach, jedząc szare, niesmaczne, żarcie z szarych puszek i do tego jeszcze walczyć z maszynami ryzykując życie! Czy warto wyciągać kogoś z iluzji, jeśli jest w niej szczęśliwy? Co jest większą wartością - szczęście czy prawda? Nazwę to "Zagadnieniem Truman Show" i poświęcę resztę życia na rozważanie tej kwestii. Żart - tylko dzisiejszy wieczór - jutro pójdę się opić!

Temat często poruszany, ale ciągle wysuwany przez licznych filozofów, myślicieli, czy nawet badaczy umysłu.
Być wolnym to,przede wszystkim, mieć wolny wybór przy podejmowaniu decyzji.
Pomijając fakt, iż jesteśmy zdeterminowani naszą biologią, wymogami społecznymi,jesteśmy zobligowani do przestrzegania norm ,człowiek nie jest w pełni wolny.
Wolność, to możliwość wyboru-"mniejszego zła"-ktoś powie.
Życie to, jednak ciągłe wybory, pójścia na kompromis, czasem, w ekstremalnych przypadkach, "wyparcie się siebie".
Czasem ma miejsce ucieczka przed wolnością, zajęcie pozycji konformisty, gdy nie ma dobrego wyboru, gdy każda decyzja powoduje ,niemiłe dla nas skutki.
Wolność to samotność-nie należy się zatem,dziwić, że wielu wybiera "bezpieczny konformizm".
Ciężar odpowiedzialności jest czasem nie do udźwignięcia-trzeba być nieczułym, niewrażliwym na panujące na świecie zło, albo czuć się wolnym, pomimo wszystko.
Raczej "czujemy się wolni", niż obiektywnie jesteśmy wolni.

Zastanawia mnie, czy istnieje w polsce jakas partia polityczna, badz grupa spoleczna reprezentujaca poglady liberalne, tak samo w kwestiach światopogladowych jak i gospodarczych?
Mozna by powiedziec, ze posiadam tego typu poglady i czuje sie w tym dosc osamotniony

Staram się mieć zawsze otwarty umysł. Być może czasami trąci to nadmierną naiwnością i wiarą w człowieka, ale taki już mam charakter i nic na to nie poradzę. Dzięki temu zdarza mi się bywać w różnych miejscach, z różnymi ludźmi. Ze spotkań tych wynika dla mnie kilka konkluzji o rzeczywistości, która mnie otacza:
Pierwsza opinia: System to coś co tworzy się samoistnie, jak powiększający się Wszechświat.
Druga opinia: System to coś przed czym nie ma ucieczki, gdzie wolność jest złudzeniem, a jedyna możliwa praca to korporacjonizm (nawet nauka jest finansowana przez wielkie biznesy).
Trzecia opinia: Można być prawie poza systemem, stając się żebrakiem, narkomanem lub ekologiem-terrorystą. Skrajny minimalizm.
Czwarta opinia: Każdy dostał do dyspozycji Internet, bo zobaczyć czym jest system, ale nie każdy wie, jak mądrze go używać (przyznam, że czasami gubię się w tym gąszczu Facebooków, gmaili i innych stron).
Piąta opinia (moja): Każdy z nas jest oddzielnym systemem (człowiek witruwiański), ale jesteśmy podłączeni do swoistej piramidy, która preferuje jednostki wygodne dla większości systemów (czytaj: dla innych ludzi). Nie umiesz grać - jesteś niepotrzebny.

Racjonaliści wierzą w siłę rozumu, więc ja się zapytam:
PO KTÓREJ STRONIE SYSTEMU STOI ROZUM?
W JAKI SPOSÓB ROZUM DEFINIUJE SYSTEM?
CZY MOŻNA ŻYĆ W ZGODZIE Z SOBĄ, ROBIĆ TO CO SIĘ LUBI (TJ. PORZUCIĆ KORPORACJONIZM) I CZERPAĆ Z ŻYCIA SATYSFAKCJĘ?

Prof. Kołakowski powiedział kiedyś, że życie z czasem będzie prostsze. Do dziś..

piszę ten post pod wrażeniem pewnego filmu.
Co powiedzieć umierającemu 4-ro latkowi choremu na nieuleczalną chorobę, co będzie po śmierci?
Niebo, z misiami?
Zawsze czekaj na mamusię i tatusia?
NIC!!!!
przetłumaczmy dziecku umierającemu, że nic nie ma po śmierci.
Czy ateista, mający dziecko umierające, ma być racjonalny do końca i powiedzieć dziecku, że ....., bo Dawkins tak mówi...,
czy powiedzieć, że mamusia i tatuś kiedyś się spotkają z TOBĄ, bo bozia jest kochana i czeka na ciebie i na NAS!!!!
ja bym się chwili nie zastanawiał....
cholera
życie
i na tym żerują katabasy
marek

Agnostycyzm to pogląd głoszący niepoznawalność rzeczywistości, jedna z jego tez mówi, że : istnienia Boga nie da się wykluczyć.

Agnostycy często, szczególnie w Polsce, są atakowani przez środowiska teistów jak i ateistów. Ci pierwsi krzyczą : "Żyd i mason", Ci drudzy : "Tchórz i niekonsekwentny ateista". Dla wierzących agnostyk jest "wątpiącym" więc może nie trzeba zaraz palić go na stosie. Dla ateistów agnostyk to w sumie "swój" tylko trochę bojaźliwy.

I tu właśnie chciałbym poznać Wasz pogląd na ten temat: Czy, Waszym zdaniem, agnostycyzm to tylko taka tarcza, za którą, przed wierzącymi, chowają się ateiści? A może agnostycyzm to ucieczka od decyzji ?
Chętnie wysłucham wszystkich odpowiedzi.

Przepraszam jeśli podobny wątek pojawił się już na forum.

Witam,
od jakiegoś czasu chodzi za mną kwestia pisania. Niestety gdy próbuję się zastanowić na jaki temat i co chciałbym przekazać to mam kompletną pustkę, istnieje tylko sama chęć pisania. Ze względu na duże zmiany u mnie i związany z tym rozwój zastanawiam się czy jest to rzecz normalna i wiele osób ma taką potrzebę czy jest to jednak kwestia mocna indywidualna, której warto poświęcić więcej czasu i przemyśleń?
Mowa tu o zmianie mocno radykalnej dotyczącej światopoglądu i rozwoju osobistego, kiedyś byłem zagorzałem katolikiem, któremu zajęło wiele czasu i niebywale pomocne okazało się spotkanie pewnej osoby na właściwym etapie aby móc przejrzeć na oczy.

Dziękuję za przemyślenia.