"Człowiek zazwyczaj popełnia takie błędy w ocenie rzeczywistości, które pozwalają mu w miarę spokojnie funkcjonować i przynoszą korzyści różnorakiej natury. "

Czytając zamieszczony w poniższym linku artykuł, dopiero teraz uświadomiłem sobie na czym polegała ta trwoga przed rozpadem towarzystwa wzajemnego sprzed kilku miesięcy, a także przyczyny rozpaczliwej i chwilami zajadłej obrony ostałych autorytetów przez niedawno przybyłych na to forum. Zagadnienie to ma podstawy w głęboko zakorzenionych atawistycznych zachowaniach człowieka. Zatem, jednostki owe broniąc poszczególnych członków nieformalnej grupy, (stada) w istocie bronią zarazem swój stan psychofizyczny, czy też ogólnie rozumiane bezpieczeństwo.


"Jedną z podstawowych przyczyn odchyleń od racjonalności jest chęć zachowania psychicznego dobrostanu – podkreśla dr Brycz. – Innymi słowy: w trosce o dobre samopoczucie rezygnuje się z trafności spostrzegania, zwłaszcza samego siebie."

forumakad.(*)k_stworzenie_nieracjonalne.htm

Polecam artykuł polish. (spacja) ruvr. (spacja) ru/2014_01_21/Czy-Edward-Snowden-odkryl-Rosji-prawde-o-UFO/

Tylko dla otwartych umysłów, może komuś otworzy oczy na otaczającą nas rzeczywistość. Kto się boi prawdy, niech nie czyta. To nie jest dla głupich owieczek. Mnie poszerzyło świadomość o kolejny poziom rozwoju duchowego. UFO rządzi Ameryką, TO JEST FAKT! Redukuje wam ten cytat: "Większość ludzi potyka się o prawdę, ale wstają i idą dalej jak gdyby nigdy nic." Może czas się obudzić, i walczyć z tym szatańskim NWO, zanim ono zniszczy nas. Polecam rozwieszać ulotki na miasto, w Gdyni ich pełno! Obama to tylko marionetka Ufo. Pozdrawiam pozytywną wibracją Światła. Robert.

<P>Nasi przyjaciele katolicy zwykli przedstawiać swój punkt widzenia jako zbiór tzw.: "trudnych prawd" których przyjęcie wymaga (w ich mniemaniu) otwartości umysłu i nonkonformizmu co w ich logice jest jak sama nazwa wskazuje dla osób niewierzących trudne.

<P>
proponuję spojrzeć na to z drugiej strony i zastanowić się czy czasem dla osoby wierzącej której od dziecka obiecywano wieczny raj i mówiono, że bez religii nie da
się zachowywać moralnie w życiu czy czasem dla takiej właśnie osoby pogląd np: ateisty negujący istnienie życia po śmierci czy agnostyka poddający je w wątpliwość nie jest właśnie tak trudny do zaakceptowania, że lepiej bunkrować się za wiekami tradycji i raz wpojonym obrazem świata .

co o tym myślicie?

Dotychczas, jako podstawowy dogmat racjonalizmu, traktowaliśmy apolityczność. Zakładając, że "polityka" ma wydźwięk pejoratywny, zastrzegaliśmy sobie obiektywizm niesprzyjający żadnym celom politycznym, a wyłącznie celom racjonalnym. Śmieszne jest, że dawniej słowo "polityka" miało wydźwięk superlatywny, z naciskiem na działanie w celu dobra wspólnego. W naszej świadomości słowo "racjonalizm" w pewnym sensie zastąpiło słowo "polityka".

Spójrzmy jednak na politykę bez uprzedzeń i przyjmijmy, że polityka może być racjonalna i nieracjonalna. Czy racjonalista może być na tyle mądry i dojrzały, żeby bez ryzyka odrzucić dogmat apolityczności i zaangażować się w działalność polityczną? Czy możliwe jest stworzenie Partii Racjonalnej nie tylko z nazwy, ale naprawdę racjonalnej?

Oczywiście istnieją poglądy polityczne absurdalne, istnieją też racjonalne poglądy polityczne. Klasycznym przykładem absurdu jest socjalizm, rozumiany jako społeczna własność środków produkcji, czyli, mówiąc prościej - państwowe fabryki, które zawsze będą pracować mniej wydajnie, wytwarzać produkty niższej jakości i większym kosztem, i przy większej amortyzacji, niż fabryki prywatne. Innym absurdem jest podnoszenie akcyzy na papierosy, co skutkuje spadkiem dochodów budżetu państwa (na drogie papierosy jest mniejszy popyt), wzrostem komsumpcji papierosów (tanie papierosy z przemytu zwiększają popyt) i rozwojem przestępczości.

Klasycznym przykładem polityki racjonalnej są podatki. Zamiast kłopotliwego płacenia..

.
Czy odpukujecie w niemalowane drewno? A za powodzenie bliskich choćby deklaratywnie "trzymacie kciuki"? Albo czy składacie bliskim życzenia okolicznościowe? Odprawiacie te obrzędy wiedząc, że są jałowe niczym homeopatia?

No dobra, to robicie z powodów społecznych.

Ale w takim razie czy zdarza Wam się uczynić coś odwrotnego, np. dla żartu przekląć swoich bliskich - dzieci rodziców, współmałżonków? Czy raczej ich dobro stanowi tabu, którego wolelibyście "na wszelki wypadek" nawet złym słowem nie naruszać?

Czy może się coś zdarzyć od "złego słowa"?

Czy to jakieś racjonalne (a może racjonalistyczne!) mzimu nas ogranicza?
.

Znów zostałem zaskoczony dyskusją, który na portalu racjonalnym nie powinna się toczyć, a jeśli już, to tytułem przypomnienia w tym właśnie dziale - ABC.

W moim odczuciu podstawowa wiedza człowieka myślącego powinna zawierać tę prostą zależność: jeżeli kobiety rodzą z sukcesem więcej niż dwoje dzieci, to gospodarka słabo się rozwija, a im tych dzieci jest więcej, tym gorzej dla gospodarki.

Każdy, kto potrafi liczyć, rozumie lub może łatwo zrozumieć, że dla dobra gospodarki przyrost naturalny powinien być niski. Każdy forumowicz może wykonać proste ćwiczenie z matematyki. Porównajcie dwa społeczeństwa różniące się tylko jednym parametrem - liczbą dzieci. W pierwszym załóżmy, że każda kobieta wychowuje do pełnej sprawności produkcyjnej dwoje dzieci. W drugim - czworo. Nie ma bezrobocia. Wszyscy w wieku 60 lat odchodzą na emeryturę a w wieku 70 lat umierają. Pierwsze dzieko rodzi w wieku 20 lat, czwarte w wieku 30 lat. Policzcie teraz, w którym społeczeństwie jest wyższy poziom życia i więcej wolnych pieniędzy na inwestycje.

Możecie przyjąć inne założenia, np. pierwsze dziecko w wieku 18 lat, albo 23 lat. Czwarte dzieko w wieku 27 lat, albo 35 lat. Średni wiek odejścia na emeryturę niech będzie 57 lat, albo 64 lata, średni wiek zmarłego niech będzie np. 75 lat.

Nie bójcie się, to nie jest zadanie z ekonomii - to najprostsze obliczenia, dostępne dla 8-miolatka, chociaż wymagają trochę czasu. Najprostszy przybliżony rachunek pokazuje, że gdy jest dwoje dzieci, to w społeczeństwie..

O kulturę dialogu warto powalczyć.
Udzielam się na różnych forach dyskusyjnych od 2002 roku z różną intensywnością, dało to okazję do poznania wielu typów dyskutantów i wielu sposobów dyskusji, argumentowania i oddziaływania na czytelników, które z grubsza chciałbym przedstawić, podając jednocześnie parę zasad, jak myślę, racjonalnego podejścia do tematu rozmowy na kwestie sporne lub kontrowersyjne. Liczę przy tym na głosy uzupełniające i krytyczne czytelników, którzy mogą coś ciekawego dodać w tym temacie.

Zasada pierwsza - rozmawiać na temat w którym mamy pewną znajomość rzeczy i jakieś swoje własne przemyślenia.
Dla kogo jest ten portal ? Z kim prowadzić dialog ? Czy rozmawiać z każdym ?
Każdy portal powinien być otwarty na osoby o różnych poglądach i różnych poziomach wykształcenia jeśli chce mieć szerokie pole oddziaływania i nie chce zamienić się w elitarne towarzystwo wzajemnej adoracji.
Racjonalista prowadzi dialog z osobami o nieracjonalistycznych poglądach lub niższym poziomie wykształcenia z pozycji dobrego, wyrozumiałego starszego kolegi, odpowiedzialnego także za dalszą edukację rozmówcy.

Zasada druga - odróżniać poglądy od osoby.
Kilka lat temu na forum Krytyki Politycznej jakiś uczestnik forum, zdaje się, że był to "wykluczony" napisał: "ależ trzeba odróżniać osoby od poglądów". To zdanie warto przemyśleć i wyciągnąć wnioski. Niekiedy poglądy jakiegoś człowieka wydają się strasznie ograniczone, uformowane jakąś propagandą, mitami, ideologią,..

Witam,
Mam pewien problem logiczny z zakwalifikowywaniem teorii, które składają się z kilku różnych jako falsyfikowalne.
Przedstawię to na przykładzie.

Teoria:
W jakimś nadrzędnym świecie (matrix) przeprowadzana jest dla nas symulacja świata, który odczuwamy, w którym ziemia jest płaska (nie jest kulą).

Czy tą teorię możemy zakwalifikować jako falsyfikowalna? Z jednej strony nie możemy znaleźć eksperymentu na to czy nie jesteśmy w matrixie, a z drugiej możemy w prosty sposób obalić tą teorie poprzez okrążenie ziemi.

W przypadku teorii składającej się z jednego członu:
"W jakimś nadrzędnym świecie (matrix) przeprowadzana jest dla nas symulacja świata"
teorii nie możemy obalić, ale jeśli dodać do niej drugi człon to już tak.
Czyli teoria zmienia się z niefalsyfikowalnej w falsyfikowalną?
Czy po takim "zabiegu" teoria może stać się naukowa?! i uznawana przez racjonalistów?!

Istotą forum jest różnica zdań, ale właśnie z tego powodu dochodzi do rozmaitych spięć itp. nieprzyjemnych sytuacji.

Czego jednak się spodziewać, skoro twierdzenia interlokutora zwykle negowane są grubiańskimi stwierdzeniami w rodzaju "sprawy mają się inaczej..." Tak piszący aż się prosi o jakąś bardziej zdecydowaną ripostę, o czym zresztą każdy powinien wiedzieć, bo któż sam wobec tak bezceremonialnego zanegowania jego słusznych racji nie sięgał po coraz to silniejsze argumenty?

Dlatego pomyślałam że zagościłoby w tutejszych dyskusjach więcej życzliwości, gdybyśmy swoje siermiężne sprzeciwy zaczęli przedstawiać delikatniej. Choćby za pomocą takiego subtelnego, bo w ogóle nie tykającego poglądu przeciwnika magicznego słówka "bzdura"...

Można zresztą pójść krok dalej i dowodzić swych racji z pominięciem meritum, w oparciu o sam kontekst! Odniesienie się do umysłowości rozmówcy, jest tu chyba najlepszym wyborem, gdyż stwierdzenie, że rozmówca jest "idiotą" nie pozostawia cienia wątpliwości kto ma rację, zarazem nie niosąc złych emocji związanych z odmawianiem komuś słuszności wprost.

Lecz czy tutejsi racjonaliści zechcą zweryfikować swoje postępowanie?

Do przedstawienia swoich opinii zapraszam zarówno tych, którzy uważają, że sprawy mają się inaczej, jak i wypisujących bzdury forumowych idiotów.

Publicystyka pozytywistyczna kształtowała i propagowała szczytny wzorzec osobowy, w którym władze intelektualne i wolicjonalne jednostki górują nad wyobraźnią i uczuciem, człek jest starannie wykształcony i ufny tylko wobec dowodów nauki i argumentów racjonalnych, poza tym niepodległy wobec wszelkich autorytetów i dogmatów. Pozytywiści wierzyli, że walka o byt wyselekcjonuje jednostki najbardziej wartościowe i twórcze.
W powieści wpisywano tendencyjne pochwały inżynierów.
Wspaniałe osiągnięcia nauki, rozwój techniki, wzrost bogactwa społecznego, powstanie licznych instytucji opieki społecznej w państwach zachodu, pozwalały z ufnym optymizmem oceniać dokonywujący się postęp, przyznawać wiekowi XIX wyższość nad przeszłością, a w przyszłość rzutować niemal utopijną wizję powszechnej szczęśliwości.
Pozytywiści musieli jednak zrewidować swoje założenia. Pojawiły się dumania pesymistów o granicach poznawalności świata, o zaufaniu do wiedzy przyrodzonej, o postępie moralności, równości etc.
Wobec pozytywizmu zaczęto wysuwać coraz liczniejsze i poważniejsze zarzuty: brak patriotyzmu i torowanie drogi socjalizmowi oraz działania sprzyjające zaborcom.
Tak więc u schyłku XIX wieku pozytywiści wyczuwali osamotnienie w społeczeństwie. Wielu z nich uświadomiło sobie, że ich młodzieńcze zaufanie do nauki było przesadne, a wiara w postęp moralny jako motor i następstwo postępu naukowo-technicznego okazała się wiarą niespełnioną, a koszmar wojen światowych czymś na wzór kary..