Jakiego światopoglądu jest osoba, która wierzy w istnienie świata duchowego, wierzy w istnienie życia po śmierci (Czyli że świadomość, umysł, osobowość jest niezależna od mózgu i przetrwa jego unicestwienie), wierzy w możliwość występowania i prawdziwości przynajmniej niektórych zjawisk nazywanych "paranormalnymi", sama poszukuje prawdy kierując się własnymi doświadczeniami, przeżyciami, rozumem, czerpiąc wiedzę popularnonaukową z literatury - natomiast nie uznaje żadnej konkretnej religii ani doktryny jako dogmatu.

Przeglądałem (pobieżnie) listy artykułów i wątków, ale nie natknąłem się na dyskusje dotyczące tego, jak psychologia ocenia wzorzec osobowy jakim jest niewątpliwie w religii chrześcijańskiej osoba jego założyciela.

Przyznam, że dopiero skonfrontowanie pewnej wiedzy psychologicznej, którą zdobyłem "na własną rękę" przeszukując hasła w Wikipedii czy artykuły popularnonaukowe z własnymi refleksjami na temat Ewangelii oraz tego, jak funkcjonuje postać Jezusa w nauczaniu duchownych katolickich, doprowadziło mnie do silnego przeświadczenia, że:

1. Jezus jest faktycznie przedstawiany jako wzór i przykład do naśladowania (co niewątpliwie jest zawarte w samym przekazie ewangelicznym);

2. Wzór ten jest psychologicznie destrukcyjny. Prowadzi do bierności wobec zła, milczenia wtedy, kiedy trzeba głośno protestować, wprost powiem - masochizmu, roli ofiary.

Czy są znane jakieś naukowe opracowania opisujące psychologiczne skutki oddziaływania tego wzorca a także to, jakie postawy ta osoba (pomińmy kwestię jej historyczności, niechby i bohater mitu) w rzeczywistości kształtuje?

"Katolik ale inny" - Koraszewski o Bartoszewskim.
"Chrzescijanin agnostyczny" - Waldemar Kuczyński o sobie.
"Rano na mszy transsubstancjacja, po południu na uniwersytecie naukowy wykład z fizyki" - o księdzu Hellerze i każdym innym księdzu profesorze, nie teologu.
"Ślub katolicki przed wyborami" - o Tusku.
"Karol Wojtyła wielkim etykiem był" - ogólnie przyjęte w Polsce stwierdzenie.
Można dodać do tego pozytywną opinię Michnika o Rydzyku który podobno wyraził "szczerą" chęć dyskusji wierzących z niewierzącymi. Wyrwane z kontekstu, hasła nie mają może solidnego, racjonalnego związku, dają zamazany obraz, ale wyraźny "sygnał w sprawie".
Od lat śledzę prowadzone na tym portalu rozmowy, przeczytałem, nie wszystkie, ale wiele obowiązkowych lektur tutaj cytowanych i nie mogę pojąć przyjmowanych przez wielu "miękkich" postaw które opisałem hasłowo na wstępie. Od lat nie mogę pokonać przekonania że przyjmowanie za poprawny politycznie "nijaki światopogląd" jest po prawdzie pośrednią legitymizacją funkcjonowania Kościoła Katolickiego, który swietnie funkcjonuje w oparciu o niezrozumiałe dla nikogo "prawdy", jakieś wydumane sofizmaty i pokrętne wyjasnienia butnych biskupów. Nie rozumiem na przykład jak można akceptować jednocześnie pisma JPII i Onfray'a.
Nie mam potencjału by robić za "wojujacego ateistę", ale nie mam wątpliwości że konsekwentne logicznie, oparte na naukowej metodzie oceny to podstawa dla uświadamiania "wykształconym a wierzącym" by nie legalizowali działalności ciągle..

Na Facebooku jest profil Waldemara Kuczyńskiego.
A tam w części informacyjnej, w dziele Filozofia / Poglądy religijne, taka autoprezentacja:
Chrześcijanin agnostyczny.

Co to znaczy?

Według katechizmu KK
Cytat:
co sugeruje ostry, dualistyczny rozdział między wiarą i niewiarą. Ma to duże znaczenie psychologiczne i socjotechniczne, pozwalając rzeszom uczestników obrzędów i uroczystości religijnych odczuwać wspólnotę i mieć przekonanie, że doznają tego samego stanu ducha, jakiego zaznawali np. apostołowie czy święci.
Dostrzegam w tym manipulację i pewien fałsz. Otóż wiara, podobnie, jak wiele innych zjawisk społecznych wydaje się jednak różnić natężeniem pomiędzy różnymi podmiotami wierzącymi. I nie chodzi tu tylko o wątpienie, ale raczej o pewną dyspozycję psychiczną. Nie ulega wątpliwości, że wiara - pominąwszy już kwestię istnienia duszy - lokuje się również w psychice i nawet nauczanie różnych religii wyraźnie mówi, że ma ona swoje konsekwencje, owoce, w życiu osobnika wierzącego. Czyli, że skłania do pewnych zachowań, działań, przede wszystkim zaś - poświęceń.
Stąd proponuję zastanowić się nad możliwością kwantyfikacji tego specjalnego fenomenu, jakim jest wiara. Możliwość dokonania takiego dookreślenia tego zjawiska ma kapitalne znaczenie dla nauk społecznych, zachęcam więc do pewnego intelektualnego wysiłku, może się bowiem okazać, że w tym wątku pojawią się myśli, które zainspirują rzeczywiście jakichś socjologów do wykorzystania pomysłów, które by pomogły uporządkować trochę..

Cześć,

to mój pierwszy post tutaj, więc witam wszystkich oraz - nie wiedziałem gdzie założyć ten temat, jakby co proszę o przeniesienie.

Przechodząc do rzeczy: moje pytanie jest odnośne apostazji, która - jak wiadomo - w Polsce jest utrudniona, jak tylko się da, podczas gdy za granicą nie ma z nią problemu.

Dlatego zastanawiałem się, czy mógłbym sobie na jeden dzień pojechać np do Niemiec w celu tylko i wyłącznie dokonania apostazji? Wie ktoś jak to tam wygląda dla nie-obywateli, a nawet wręcz nie-mieszkańców? Czy udzieliliby mi jej? Mam wątpliwości, czy tam nie będzie z tym trochę kłopotu dla odmiany w związku z ich systemem podatkowym. A gdyby się dało, to czy dokonana tam apostazja będzie "ważna" w Polsce? Czy dla naszych klechów tamtejszy akt nie będzie prawomocny?

Pozdrawiam

Wiem, że wielu użytkowników forum to ludzie, najogólniej mówiąc, zainteresowani literaturą. Jestem tegorocznym maturzystą, jednym z elementów egzaminu dojrzałości jest prezentacja ustna z języka polskiego. Temat, który wybrałem brzmi: "Etos inteligenta i jego demaskacja w literaturze".
Cześć lektur mam skompletowane. Kompozycja rozwinięcia jest banalna: etos inteligenta na wybranych postaciach ("Ludzie bezdomni" Żeromskiego, ew. "Promień"; "Wesele" Wyspiańskiego, może coś z literatury światowej - Balzac, jasna sprawa) -> demaskacja inteligenta.
No i tu pojawia się mój problem - nie znam literatury dostatecznie by skompletować odpowiednie utwory. Myślałem o "Bez dogmatu"(jeszcze nie czytałem) oraz o "Ferdydurke". Liczę na propozycje dzieł literatury, niekoniecznie polskiej, w którym autor atakuje etos inteligenta oraz na ogólne sugestie.

P.S Mam świadomość, że wątki tego typu nie cieszą się popularnością i sam długo zbierałem się na odwagę by poprosić o pomoc.

Mateusz.

Straszna wiadomość, ciągle jestem w szoku. Nie będę rozwijał tej kwestii, wszyscy wiedzą na czym polega cierpienie po stracie Christophera Hitchensa.

Gdy dowiedziałem się o Jego śmierci, postanowiłem przeszukać Internet w poszukiwaniu informacji o Nim. Zagraniczne media trąbią. A polskie? Na czołowych portalach informacyjnych wiadomość o Jego śmierci była na którychś-tam stronach z rzędu, mała wzmianka, niewidoczny odnośnik. Polityka ma na stronie głównej na samej górze artykuł o tym jeszcze dzisiaj, wyborcza.pl poinformowała o tym na stronie głównej, Onet, Wirtualna Polska i Interia schowały to w worku z gównianymi informacjami dot. życia celebrytów. W telewizji nie słyszałem i nie czytałem niczego na ten temat. Spodziewałem się, że informacja o Jego śmierci (zakładałem czarny scenariusz od kilku miesięcy) rozniesie się po kraju. Myliłem się.

Tomasz Terlikowski poruszył temat śmierci "Hitcha": www.fronda(*)_oby_takze_dla_hitchensa_17638 -
"Na raka zmarł jeden z najwytrwalszych osobistych wrogów Pana Boga Christopher Hitchens. Od lat był on antyewangelistą złej nowiny o śmierci Boga i bankructwie religii. Teraz już wie, że się mylił."

" jego książka stała się czymś w rodzaju Biblii nowych ateistów, którzy czerpią z niej argumenty - szkoda, że tak niewiele warte intelektualne"

" Hitchens..

Po kilku latach "Racjonalizowania" w środowisku związanym z PSR i tym portalem, zwerbalizowały się we mnie poglądy na temat Racjonalności. Widzę cztery podstawowe aspekty, które nazwę "podstawami racjonalizmu": dwa pozytywne i dwa negatywne. Pozytywne aspekty, to te, które trzeba pielęgnować w sobie i rozwijać... - to jest łatwe. Negatywne aspekty, to te, które przeszkadzają nam myśleć i działać racjonalnie, więc należy je zdemaskować, pogodzić się z faktem ich istnienia, ośmieszyć je i przemienić, aby prawda zastąpiła mity i dogmaty... a to jest trudne - wymaga przyznania się do własnej głupoty, walnięcia się w czoło i przeżycia olśnienia w rodzaju: "ależ byłem ogłupionym prostaczkiem, jakież to oczywiste, sam powinienem był na to wpaść dwadzieścia lat temu".
Pozytywne podstawy racjonalizmu to fizyka i biologia. Negatywne podstawy racjonalizmu to religia i socjalizm.

1. Fizyka.

Fizyka jest z pozoru banalnym fundamentem. Każde dziecko wie, że fizyka jest nauką podstawową, z czasem ta wiedza się pogłębia. W końcu układa się nam w głowach, że fizyką nazywamy zbiór prawd najbardziej uniwersalnych - zbiór badań najbardziej podstawowych: najbardziej szczegółowych i najbardziej ogólnych. Filozofia, schodząc w głąb, sięgnęła atomów, fizyka sięgnęła znacznie głębiej i sięga coraz głębiej. Kosmologia, sięgając dalej i szerzej, pytała o Wszechświat i jego początek, fizyka bada zagadnienia znacznie szersze. Dlaczego więc w ogóle o tym piszę, skoro to takie oczywiste, że fizyka jest fundamentem..

Czym jest MEMRI?
www2.memri.org/polish/aboutus.html

Jeśli istnieje konflikt między syjonizmem a palestyńskim ruchem narodowym, nacjonalizmem arabskim oraz fundamentalizmem islamskim, to czy możemy mówić niezależności i bezstronności podawanych przez serwis racjonalisty tłumaczeń z Middle East Media Research Institute?
Dlaczego o to pytam?
Bo znalazłem w Internecie informację z których wynika, że MEMRI promuje demokrację liberalną, społeczeństwo obywatelskie i wolny rynek, a także "aktualność syjonizmu dla narodu żydowskiego i państwa Izrael".

www.guardi(*)12/worlddispatch.brianwhitaker

Czy ktoś może to wyjaśnić?