Mam pytanie. Czy istnieją jakieś spotkania Ateistów na terenie Trójmiasta?

Dlaczego większość ludzi (przynajmniej w moim otoczeniu) używa tych słów podczas wzburzenia emocjonalnego. Jezus! Ale ty głupi jesteś! O boże to straszne... Jezus przecież jest tak napisane! Jak ktoś się potknie, to krzyczy "o boże!" lub "Jezus!"

A przecież,dekalog i treść drugiego przykazania:

- Nie będziesz brał imienia Pana Boga twego nadaremno!

Hipokryzja?

Nie wspominając o rozpowszechnieniu tych zwrotów w współczesnych filmach.. a także pornografii. (Słynne oh my god!)
Jakaś kraksa,wypadek, to każdy krzyczy o mój boże!
Ktoś się zdenerwuje,uszczęśliwi,zirytuje,zdegustuje to Jezus,bóg wkracza do akcji:
- boże ale to piękne!
- Jezus ale to brzydkie!
- boże nie mów mi o tym!
- Jezus przestań!
- boże ale ty jesteś miły Michał...itd.

Nie rozumiem tego zjawiska. We wszystkie sprawy bezsensownie, wtłaczać elementy swojej wiary. Może jest moda dzisiaj na takie powiedzenia. Wy też słyszycie takie bez sense? Ja codziennie.

Więź społeczna i dziedzictwo wiary. Trudno o wątpliwości, że wiarę dziedziczymy. Wiara jest dziedzictwem kulturowym (ale nie skarbem, zgoła przeciwnie). Wszczepiana w procesie wychowania, spoczywa na fundamencie więzi rodzinnej, klanowej i plemiennej. Wyrzeczenie się p. Boga stanowi akt zdrady wobec przodków (rodziców, dziadków, itp.). Szacunek dla Babci wymaga szacunku dla głupstw mówionych przez babcię, a zaszczepionych jej przez jej babcię. W ten sposób stawiamy na piedestale debilizm ogłupionych przodków. Potomek ignorujący głupstwa przodków staje się odszczepieńcem.
Hasło: "Jak babcie kocham p. Boga nie ma" nie musi być wyrazem braku miłości do babci. Możemy powiedzieć, że taką nas babcią Bóg obdarzył i taką kochamy, ale jej głupstw nie będziemy z nabożeństwem powtarzać. Zachowajmy szacunek dla przodków, odrzućmy ich błędy. Ergo: "jak babcię kocham p. Boga nie ma" lub jak kto woli "Jak babcię kocham idea Boga jest dla poznania potrzebna jak dziura w moście, moralności wyłącznie szkodzi i znakomicie utrudnia znalezienie sensu życia".
Kochajmy babcię bez nabożnego szacunku dla jej głupstw!

Dyskusja von Triera z religią będzie jednym z najważniejszych tematów "Antychrysta". - Jestem coraz bardziej przekonany, że religia to stek bzdur. Wymyśliła ją grupa ludzi, by zmusić pozostałych do pewnego rodzaju zachowań. Religia to zbiór praw stworzonych przez ludzi, nie ma w nich nic boskiego. Być może we wszechświecie istnieje jakaś forma boskości - kto wie - ale biorąc pod uwagę moje silnie demokratyczne przekonania, ciężko byłoby mi wybrać którąś z religii, odrzucając pozostałe. Niby na jakiej podstawie? Wydaje się panu słuszne to, że jeden lud ma zostać zbawiony, a pozostałe skazane na wieczne potępienie? – zadaje pytanie reżyser w rozmowie z dziennikarzem "La Republica".

film.onet.pl/0,0,1966850,wiadomosci.html

film.onet.pl/zwiastuny/11044,4864817,filmy.html

Wybaczcie taki lakoniczny nagłówek.Zauważylem jednak że to "ciężki" temat na tym forum...Więc zapytam krótko czy lekceważenie badź spychanie tej sfery życia kosztem pracy nauki etc. jest racjonalne-Osobiscie uważam, że nie...

Jeżeli prześledzę lekcje religii od szkoły podstawowej aż do szkoły średniej, to dochodzę do /śmiesznego/ wniosku: Istnieją pewne "pozytywy" istnienia religii w szkole:
1. Religia w szkole to znakomity sposób na zniechęcenie młodzieży do Kościła {słowa leadera zespołu Big Cyc}
2. Na lekcji religii mogłem przepisać zadanie od kolegi, którego nie dałem rady rozwiązać w domu.
3. W szkole średniej można było pogadać o róznych sprawach światopoglądowych z świckim katechetą. Znakomita odskocznia od technicznych przedmiotów. {Rozmowy było w gornie 3 osób: ja, kolega i katecheta}
14 lat nauczania religii katolickiej "poszło w las", gdyż od paru lat jestem ateistą.

Odnoszę wrażenie, iż dość powszechnym jest pogląd, że brak jakiegoś rodzaju indoktrynacji jest automatycznie indoktrynacją w przeciwnym kierunku. Podobne sformułowanie udało mi się zauważyć w jednym z tutejszych wątków, co spowodowało, że przypomniałem sobie moją dyskusję na temat.
Indoktrynacja religijna, indoktrynacja ateistyczna - przeciwieństwa. (I znowu przykład związany z religią...) Czy to oznacza, że ktoś, kto nie podlegał tej pierwszej, musiał podlegać tej drugiej? Wszak gdy rodzi się dziecko, nie ma ono swojego zdania na temat istnienia boga, czy na temat czegokolwiek innego. Myślę, że gdyby nie podlegało wpływom żadnej ze stron, to guzik by je potem, gdy dorośnie, obchodziło, czy istnieje jakiś bóg, czy nie. Oczywiście, jakaś refleksja na ten temat mogłaby zakiełkować w jego głowie "samoistnie", tj. z samego postrzegania świata. Rozważajmy jednak sytuację całkowicie hipotetyczną, w oderwaniu od naszej rzeczywistości. Brak obecności indoktrynacji religijnej nie inklinuje obecności indoktrynacji ateistycznej. Dochodzę wniosku, że pierwotnym stanem umysłu jest stan, w którym nie ma miejsca na myślenie o istnieniu boga.

Może nie jestem erudytą wielkim.....
Może niezbyt inteligentna a na pewno nieoczytana.....
Może nie-do-końca -racjonalna-
(za dużo wypiłam jak zwykle?)

A jednak ośmielę się napisać......Każdy wątek, no dobrze przesadzam a w każdym razie wiekszość odnosi się do Boga...
do racjonaloności czy nie wierzeń....
do zachowania wierzących/niewierzących
do ucisku niesprawiedliwości spowodowanej przez nacisk większości wierzących katolików u nas w kraju....

Wszystko na racjonaliście odnosi się do Boga

a najdziwniejsze jest to, że ja jako osoba wierząca, szukałam czegoś innego, myśli, nauki....nowości, czegoś czego się dowiem....filozofii(bo nic nie wiem?) psychologii a tutaj 1000 i 1 tematów o jednym.....i bynajmniej nie o tym o czym większość moich znajomych myśli (seks) tylko o czymś o czym racjonalni ateiści nie myślą bo nie wierzą w Niego...

Jakie powinnam wyciągnąć wnioski? Ze to tak ważne? że może wątpliwości? czy wkurza was inna postawa? Bo obserwując racjonalistę dochodzę do jednych wniosków...to chyba naprawdę was interesuje/ wkurza/wywołuje emocje????

Jestem agnostykiem można powiedzieć od 16 roku życia. Obecnie pobieram nauki w II kl. LO i zamierzam zostać filozofem. Jestem również racjonalistą, sensu stricte jak i largo. Mój sposób życia dla społeczeństwa jest zupełnie idiotyczny i wiara w racjonalizm spowodowała że nie mam przyjaciół,codziennie ludzie znęcają się nade Mną psychicznie uważają mnie za durnia, imbecyla ,idiotę. Ludzie nie akceptują mojego stylu życia. Ponieważ po poznaniu argumentów za i przeciw oraz obiektywnej ocenie moich poczynań nie piję, nie palę, nie ćpam, nie chodzę do kina, nie słucham radia eska, nie chodzę na dyskoteki, nie gram w piłkę nożną, ergo nie zachowuję się jak typowy młodzieniec w Moim wieku. Zawsze szukam głębszego sensu, myślę w sposób racjonalny. Ostatnio moja klasa miała lekcję i omawialiśmy pozytywizm. Dziwi mnie to że nikt nie wspomniał ani słowem o dziełach Fryderyka Nietzschego , listach T.Jeffersona czy nie poruszył tematu o życiu i twórczości M.Twaina. Ale zaraz , zaraz ja czytałem już niektóre dzieła tych wybitnych ludzi i pamiętam takie cytaty jak "ostatni chrześcijanin umarł na krzyżu","Wolę iść do piekła niż do nieba, gdyż w tym pierwszym znaleźli się wszyscy ciekawi ludzie." Dlatego nie wspomniano ani słowem o ich twórczości ponieważ ich niektóre dzieła pobudzają świadomość nakłaniają do myślenia. Kiedy zauważyłem w klasie na ścianie wiszą tablice na których zapisane są niektóre kierunki myśli i filozofii na przełomie wieków jak np odrodzenie romantyzm itd. Zdziwił mnie brak..

Od pewnego czasu borykam się z chorobą zwaną konformizmem. Zauważyłem, że mózg mój stawia zdanie innych nad zdanie własne. Obserwuję też, czytając komentarze w różnych portalach, że już przed czytaniem plusy bądź minusy warunkują moją reakcję na wiadomość.

Najbardziej uciążliwe jest to, że często nie potrafię wypracować własnego zdania. Szczególnie, gdy czuć zażartą walkę pomiędzy obiema stronami i brak wyraźnej większości po którejś ze stron.

Chcę tytułować się nonkonformistą, a tu bęc - i wychodzi, że więcej ze mnie właśnie z konformisty.

Czy Wy też tak macie bądź mieliście? Czy to samo mija, a może trzeba dopomóc zniknięciu temu? Jeśli tak, to w jaki sposób (jakieś ćwiczenia?) nauczyć się myśleć samodzielnie, mimo opinii i nacisku ze strony innych osób?