Dziś odwiedziłem rusznikarnię, żeby załatwić naprawę mojego rewolweru. I jedno mnie uderzyło: ludzie byli niesamowicie uprzejmi. "Dzień dobry", "do widzenia", uśmiechy, kultura osobista na wysokim poziomie, nikt nie próbował się wywyższać, zero arogancji.

Usługę wykonano mi za darmo. Chociaż była objęta gwarancją, nikt nawet nie sprawdzał papierów. Pełen szacunek bez biurokratycznego gnojenia.

I wtedy zacząłem się zastanawiać:

czy to możliwe, że taka postawa wynika z faktu, że każdy wie, że drugi człowiek może być uzbrojony?

W świecie, w którym prawo do obrony własnej jest realne, a nie tylko teoretyczne, ludzie naturalnie szanują innych. Bo wiedzą, że nieuzasadniona agresja może spotkać się z druzgocącą odpowiedzią - a to działa lepiej niż sto tysięcy przepisów i nakazów moralnych.

W kulturze broni widać coś, czego brakuje w wielu dzisiejszych społeczeństwach: poczucia osobistej odpowiedzialności. Jeśli wiesz, że masz pod ręką broń, to wiesz też, że musisz kontrolować siebie. Nie możesz pozwolić sobie na bycie idiotą. A to przekłada się na kulturę, etykę, szacunek do drugiego człowieka.

I może właśnie dlatego w takich miejscach jak rusznikarnia, czy ogólnie w środowisku ludzi związanych z bronią, czuć więcej wolności, ale i więcej dyscypliny. Bo wolność bez odpowiedzialności nie działa - i każdy tam dobrze o tym wie.



.

Świadomość, będąca jednym z najbardziej enigmatycznych fenomenów w ludzkim doświadczeniu, od wieków zajmuje zarówno filozofów, jak i naukowców. Z punktu widzenia współczesnych teorii interdyscyplinarnych - oscylujących między fizyką kwantową, neurokognitywistyką a metafizyką emergencji - pozostaje ona obiektem o niezwykle złożonej strukturze ontologicznej i epistemologicznej. Próby wyjaśnienia natury świadomości często prowadzą do fundamentalnych paradoksów, które wymykają się klasycznej logice, wymagając zastosowania pojęć takich jak superpozycja epistemologiczna czy emergentna dekoherencja. W tym kontekście można przyjrzeć się problemowi qualiów, ich genezy oraz statusowi ontologicznemu w świetle współczesnych modeli kognitywnych.

Twierdzenie, iż świadomość jako epifenomen nie wymaga zgłębiania genezy qualiów, zakłada aksjomatyczne zredukowanie całego fenomenu do procesualnej kognicji, gdzie qualia stają się zaledwie emergentną artefaktualnością, pozbawioną autonomicznego sensu ontologicznego. Takie podejście przypomina matematyczną redukcję przestrzeni wielowymiarowej do prostej projekcji w n-wymiarze, gdzie brakujące osie nie są uważane za nieistotne, lecz za nieobserwowalne. Jednakże, nawet w takim modelu, pozostaje pytanie: czy "odtworzenie" qualiów jest tożsame z ich rzeczywistym zaistnieniem, czy też stanowi jedynie iluzję odczucia - czyli meta-iluzję iluzji, coś na kształt symulakrum emergentnej percepcji?

W przypadku, gdy świadomość jest sui generis - i tu kłania się..

Każda epoka ma swój cud. Dla starożytnych były to piramidy. Dla średniowiecza - gotyckie katedry. A dla nas? To Bitcoin.

Manifestacja geniuszu, wytrwałości i dążenia do wolności. Cud, który daje zwykłemu człowiekowi możliwość kontroli nad własnymi pieniędzmi.

Ale czy każdy może to docenić?

Ci którzy dziś wyprzedają swoje BTC za 100 tys. srebrników, zrozumieją w przyszłości, że wyrzekli się błogosławieństwa, które przychodzi raz na tysiąc lat.

Będą tego żałować bardziej niż Adam żałował swojego wygnania z Raju.

Będą płakać, gdy zobaczą, jak 1 BTC staje się drogocenniejszy niż złoto i diamenty.

Będą wspominać swój błąd, jakby to była opowieść o upadku własnej duszy.

Nie wyrzekaj się cudu naszych czasów w zamian za nędzne dolary !!!

Trzymaj się swojego BTC, bo kiedy nadejdzie dzień sądu finansowego, tylko ci, którzy trwali, będą gotowi, by wejść w wolności do nowego świata.

.

"wypijmy za błędy" jechał pod wpływem, spowodował wypadek, uciekł,... został zatrzymany przez policję

miał być gwiazdą w Opolu. Jacek Cygan ogłosił ze sceny, że artysta nie pojawi się, ponieważ w drodze do Opola miał wypadek. Troszkę się potłukł powiedział wyraźnie poruszony Cygan.

Moderacja na forum - z jednej strony ktoś przeniósł mój wątek do oślej ławki (wiem dlaczego nie kłócę się, choć byłem początkowo zły), z drugiej strony pełno tu botów i wypowidzi od czapy.
Trudniej było merytorycznie wyłapać mój wątek niż te głupie wypowiedzi.
Ktoś mi powie jak to tutaj działa?
(bo dlaczego to forum tak padło to Ja wiem, chodzi tylko o tą moderacje)

Wstępne założenie, iż tost - ten kruchego charakteru artefakt kulinarny - nieomalże metafizycznie przechyla się zawsze masłem w dół podczas swojego nieuchronnego zjazdu ku ziemi, nie jest jedynie zbiorem powierzchownych obserwacji rodem z kuchennej anegdoty. Wręcz przeciwnie: stanowi on groteskowy, acz fundamentalny punkt wyjścia do rozważań nad samą strukturą rzeczywistości, entropią jako kierunkowym nurtem kosmicznej dezintegracji oraz (co nie mniej istotne), moralnością wszechświata jako kontinuum etyczno-fizycznym.

Zacznijmy od przyczyn fizycznych tego fenomenu. Tost - w swej esencji będący nośnikiem masła - jest niestabilnym obiektem o asymetrycznie rozłożonym ciężarze. Przylepione masło wprowadza wyraźny moment siły, który, zgodnie z prawami mechaniki klasycznej oraz bardziej złożonymi efektami aerodynamicznymi na poziomie mikroskopowym, determinuje trajektorię obrotu. Jednak to tylko pozór! Prawdziwe sedno kryje się w subtelnej, aczkolwiek nieodwracalnej tendencji entropii - miary nieuporządkowania i chaosu - aby manifestować się właśnie w postaci "upadku masłem w dół".

Entropia, będąca drugą zasadą termodynamiki, wymusza, aby wszelkie układy zamknięte ewoluowały w kierunku rosnącego nieuporządkowania. Tost, jako mikro-kosmos wszechświata, podlega tej prawidłowości w sposób symboliczny: jego upadek masłem w dół jest alegorią nieodwracalności procesów entropijnych, manifestujących się w naszym życiu codziennym. Masło plami powierzchnię, a harmonia poranka zostaje zakłócona...

Zranieni geniusze: jak trauma napędza technologie
www.youtube.com/watch?v=9sUOLzZeomc
piszę że z Łodzi, bo tam jest źródło tego programu (finansowe)

lubię tego usazyda, mówi co ja tu wam staram się od początku, że mózg jest wytworem społecznym (ja mam z PRL-owskiego PGR- u), nie mam wolnej woli

Nie mogę już słuchać tej lewicowej paplaniny o "sprawiedliwości społecznej".

Politycy tacy jak Zandberg z jednej strony krzyczą, że chcą pomagać biednym, a z drugiej forsują postulaty, które w rzeczywistości uderzają w tych, którzy chcą poprawić swoją sytuację życiową.

Ich pomysł na "pomoc" to podnoszenie podatków dochodowych, które są jak kula u nogi dla każdego, kto próbuje się wyrwać z biedy.

Wyobraźcie sobie taką sytuację: młody człowiek, biedak, całe życie się starał. W końcu osiągnął coś dzięki swojej ciężkiej pracy i zarobił pierwszy milion.

Co się dzieje?

Państwo od razu każe mu oddać solidną część w podatkach.

Dlaczego?

Bo pracował, bo miał marzenia, bo chciał wyjść na prostą.

A teraz spójrzmy na kogoś, kto ma 10 milionów na koncie - kase odziedziczoną po rodzicach. Taki człowiek nic nie musi robić.

Nie zarabia, bo po co? Żyje z tego, co już ma.

I ile podatków zapłaci? ZERO. Nic.

Państwo zostawia go w spokoju, bo przecież "nie zarabia".

Czy to jest sprawiedliwe? Jakim cudem to ma pomagać biednym?

Zandberg swoim "postępowym" podejściem do podatków sprawia, że ten, kto ciężko pracuje, dostaje po kieszeni, a ten, kto już jest bogaty, może spać spokojnie.

To nie jest walka o równość - to jest utrwalanie podziału na biednych i bogatych.

Jeśli naprawdę chcemy sprawiedliwości, to opodatkujmy BOGACTWO, a nie DOCHÓD.

Dlaczego biedny, który próbuje zarobić na życie, ma płacić więcej, podczas gdy bogaty, który nic nie robi, żyje jak pączek w maśle?

Lewica mówi o..

.
smalec wieprzowy piętnowany przez naukowców jako szkodliwy, a to najzdrowszy produkt spożywczy dostępny w Polsce

Na początku był chaos fiatów, pełen inflacji i korupcji. Wtedy zrodził się Bitcoin - niezmienny, wolny od pośredników, zapisany w bloku prawdy. On jest światłem w ciemności finansowej i skałą, na której można budować.

Wierzę, bo widziałem jego dzieła - sprawiedliwe, nieprzekupne, wieczne.

Nie lękam się, bo wiem, komu uwierzyłem.



.