11 września 2001 r upadły dwie podobne do siebie bryły (USA i UE). Tak wygląda symboliczny upadek zachodu, gdzie wszyscy jesteśmy Amerykanami.

ale to nie jest prawda, tak jak Polska to nie Rosja podczas zaborów.
MY, Europa nie jesteśmy 20 lat za usazydem ale 100 lat w bok, przetnijmy więzy z USA, bo zginiemy

Powinniśmy lansować patriotyzm kontynentalny, który by nastawił nas wrogo do usazyda i zrobił z nas skupionych na sobie izolacjonistów Chodzi o poczucie odrębności UE od usazyda.
będąc związanym z USA, upadamy razem z nim, odetnijmy się od niego, bo pociagnie nas na dno

skąd się biorą fazy księżyca?
pytanie z podstawówki, ale większość z nas nie wie

komuniści mieli najlepszych ludzi, mój ulubiony Kołodko (też Miller, Oleksy, Kwaśniewski, Lepper, ...)

youtube.com/shorts/ONLCzzxsXmo?si=pAuRs8Ge2lcctota

wydajemy 20% budżetu na głupie zbrojenia małych chłopców/ ogromne przekręty
ABC racjonaliści, co o tym sądzicie?

najbardziej wolnym byłem w PRLu, mogłem zostać traktorzystą, kierowcą, nauczycielem, premierem, nie było różnicy w moim poczuciu ważności, dzisiaj od urodzenia dzieci są w wyścigu by zająć jak najwyższą pozycję w hierarchii, co czyni je niewolnikami systemu czyli liberalizmu, jakie są tego skutki?

skutków niewoli jest wiele, podam jeden, W niewoli rozmarzanie nie istnieje, organizm podświadomie wie, że od lat nie robi tego co chce ale to co musi

nasz bóg liberalizm wyrażający się w 3 osobach; bóg INDYWIDUALIZM, bóg WOLNOŚĆ, bóg WŁASNOŚĆ, to niewola
idea wolności jest dobra dla libków niedorozwojków, czyli wszystkich Polaków

w Powstaniu Warszawskim, z którego jesteśmy tak dumni, na jednego zabitego Niemca poległo 1000 Polaków

Utopia to nic złego, to cel, horyzont marzeń.
co jest dla nas najważniejsze?
jakie problemy chcemy rozwiązać?
jakie wartości powinny kierować naszymi decyzjami?

Utopia nie jest planem, jest kierunkiem

jest problemem społecznym, cywilizacyjnym, że nie mamy żadnej utopi, że nastąpił KONIEC HISTORII, co może być prawdą, mamy dramatyczne, libkowe wymieranie

Pytanie jest stare jak ludzkość, ale wraca zawsze wtedy, gdy człowiek staje nad grobem, ruiną miasta albo fotografią dziecka zabitego przez wojnę. Czy można wierzyć w Boga i jednocześnie patrzeć na tragedie świata bez poczucia intelektualnego oszustwa?
Kościół odpowiada: można. Filozofia chrześcijańska wypracowała nawet specjalny termin – teodyceę, czyli próbę usprawiedliwienia Boga wobec zarzutu, że stworzył świat pełen zła. Już samo istnienie tego pojęcia jest znamienne. Nikt przecież nie usprawiedliwia słońca za to, że świeci, ani grawitacji za to, że działa. Usprawiedliwia się tylko tego, wobec kogo istnieją poważne oskarżenia.

Pierwszym argumentem jest wolna wola. Człowiek nie jest marionetką. Może wybierać dobro albo zło, pomagać albo zabijać. Bez wolności nie byłoby odpowiedzialności moralnej. Świat pozbawiony możliwości popełnienia zbrodni byłby również światem pozbawionym możliwości bohaterstwa.
Brzmi to rozsądnie. Problem zaczyna się jednak wtedy, gdy pytamy o cenę tej wolności. Czy rzeczywiście koniecznym warunkiem ludzkiej swobody musiały być wojny, obozy koncentracyjne i ludobójstwa? Czy wszechmocny Stwórca nie potrafił wymyślić świata, w którym człowiek pozostaje wolny, ale nie może zamienić Europy w cmentarz?

W odpowiedzi słyszymy często o cierpieniu jako „szkole duszy”. Dzięki niemu uczymy się odwagi, współczucia i poświęcenia. To prawda. Nikt nie nauczy się miłosierdzia w świecie całkowicie pozbawionym bólu. Ale i tutaj pojawia się pewien rachunek,..

Trójca Święta w Biblii

Trójca Święta to jeden z tych dogmatów, które mają tę osobliwość, że zostały ogłoszone po to, żeby było prościej, a w praktyce zrobiły się bardziej skomplikowane. Sobory - od Laterańskiego IV po Florencki - uporządkowały sprawę definitywnie: Ojciec bez początku, Syn z Ojca, Duch Święty od Ojca i Syna, wszyscy współwieczni, równi, jednej istoty. I wszystko byłoby jasne, gdyby nie fakt, że "jasność" w tym przypadku oznacza precyzyjną definicję tajemnicy.

Do tego dochodzi klasyczna zasada: opera Trinitatis ad extra indivisa sunt. Czyli - na zewnątrz działania Trójcy są niepodzielne. W praktyce oznacza to, że każdy opis działania składników Trójcy w historii zbawienia można przypisać całej Trójcy naraz. Z punktu widzenia narracyjnego to bardzo wygodne: nigdy nie ma problemu z autorstwem czynu, bo autor jest zbiorowy i nierozróżnialny.

Stary Testament w tej perspektywie jest względnie stabilny. Jahwe funkcjonuje jako byt jednolity, nawet jeśli późniejsza teologia widzi w Nim już zapowiedź pełniejszego objawienia. Chociaż tu największą pretensję do Trójcy Świętej wydają się mieć Żydzi, którzy nie doświadczyli od Trójcy Świętej wypełnienia wszystkich przewidzianym przez proroków zadań przypisanych do Mesjasza. Oczywiście teolodzy mądrze tłumaczą, że Trójca Święta owszem wykona to, tylko że podczas swojego drugiego przyjścia. Wiecznie niezadowoleni Żydzi protestują mówiąc że Pismo nic nie wspomina o powtórnym przyjściu Trójcy w roli Mesjasza. Mało tego, niektórzy..

Historia zaczyna się dość niewinnie: rabbi Jezus wraz ze swoimi uczniami opuszcza Betanię. Wycieczka wygląda na spontaniczną — nikt nie pomyślał o prowiancie, więc cała grupa rusza w drogę głodna i, jak się okazuje, nieco rozdrażniona.
W pewnym momencie Jezus dostrzega w oddali figowiec. Nadzieja rośnie — może wreszcie coś do jedzenia! Podchodzi więc do drzewa z wyraźnym entuzjazmem… i tu zaczyna się problem. Drzewo, jak to drzewo, zachowuje się skandalicznie zgodnie z prawami natury i nie rodzi owoców poza sezonem.

Można by się spodziewać wzruszenia ramion i pójścia dalej. Nic z tego. Figowiec najwyraźniej trafia na zły moment w historii i zostaje przeklęty za brak współpracy (Mk 11:12–14). Trudno nie odnieść wrażenia, że padł ofiarą bardzo surowej polityki „nasz klient nasz pan”.
Relacja według Ewangelia Mateusza dorzuca do tego jeszcze dramatyzmu. Tam drzewo nie tylko zostaje skarcone, ale wręcz natychmiast usycha. Całość zostaje opatrzona komentarzem o potędze wiary — tak wielkiej, że można nią przenosić góry. Figowce, jak widać, też.

I tu pojawia się pytanie: co właściwie zawiniło to biedne drzewo? Czy naprawdę można mieć pretensje do rośliny, że nie dostosowała się do nagłego kryzysu żywnościowego przypadkowych przechodniów?
Dla jednych to scena niemal komiczna — przykład tego, jak pechowe może być życie figowca w nieodpowiednim miejscu i czasie. Dla innych — przypowieść z morałem, choć sam figowiec raczej nie miał..

W Starym Testamencie sprawa jest stosunkowo prosta. Bóg wydał zakaz, człowiek zakaz złamał, a potem ze zdumieniem odkrył, że świat nie jest demokracją, lecz monarchią absolutną. Żydzi odczytywali tę historię raczej praktycznie: nie rób tego, czego ci zabroniono, bo konsekwencje bywają przykre. Koniec opowiadania.

Chrześcijaństwo natomiast, jak to chrześcijaństwo, nie mogło pozostawić sprawy w stanie tak oszczędnym. Tam, gdzie istniał epizod, powstał traktat; tam, gdzie była przestroga, wyrosła cała katedra teologii. W rezultacie niefortunny spacer dwojga ludzi po rajskim sadzie urósł do rangi wydarzenia kosmicznego, którego skutki miały obciążyć całą ludzkość aż po koniec dziejów.

Teologowie przez stulecia z godnym podziwu zapałem wyjaśniali, jak to się dzieje, że podczas stosunku seksualnego pierwszy grzech, tzw. Pierworodny przenosi się jak kiła na partnera a potem na każdego noworodka który przychodzi na świat wyposażony w spadek po Adamie. Powstały tomy komentarzy, tysiące sporów i niezliczone subtelności. Człowiek prosty mógłby odnieść wrażenie, że między zerwaniem jednego owocu a losem całego gatunku zachodzi związek bardziej skomplikowany niż między budżetem państwa a zdrowym rozsądkiem.

I tak oto z krótkiej opowieści o nieposłuszeństwie powstała jedna z największych konstrukcji intelektualnych cywilizacji Zachodu. Jedni widzą w niej głęboką prawdę o ludzkiej naturze, inni przykład teologicznej skłonności do rozbudowywania przypisów. Ale trudno odmówić jej rozmachu:..

Największą zaletą papieru jest jego cierpliwość. Papier zniesie wszystko. Zniesie rachunek różniczkowy, list miłosny, donos do urzędu skarbowego i opis stworzenia świata w sześć dni. Nie protestuje. Nie pyta. Nie wnosi sprostowań.
Dlatego też od kilku tysięcy lat papier dzielnie znosi opowieści o rozmowach ludzi z istotami niematerialnymi.

Rozmowy te mają charakter zadziwiająco jednostronny. Z jednej strony mamy człowieka z krwi i kości, wyposażonego w mózg, uszy, oczy i cały aparat biologiczny. Z drugiej zaś strony występuje byt niematerialny, nieposiadający masy, objętości, energii ani żadnej znanej właściwości fizycznej. A mimo to ten drugi rozmówca przemawia, wydaje polecenia, obraża się, grozi, pociesza, a czasami nawet dyktuje całe księgi.

Tu zaczyna się pierwszy problem.
Rozmowa jest procesem przekazywania informacji. W świecie fizycznym informacja nie podróżuje na skrzydłach metafor. Wymaga nośnika. Może nim być fala akustyczna, impuls elektryczny, światło, zapis magnetyczny lub chemiczny. Zawsze jednak istnieje jakiś mechanizm transmisji.
Tymczasem w przypadku duchów mechanizm znika. Pozostaje jedynie zapewnienie, że działa.
To trochę tak, jakby ktoś twierdził, że otrzymał e-mail bez komputera, internetu, serwera i kabla, a na pytanie, jak to możliwe, odpowiadał: „właśnie dlatego, że był niematerialny”.

Nie jest to wyjaśnienie. Jest to jedynie eleganckie przeniesienie problemu poza zasięg pytań.
Zwolennicy objawień często popełniają błąd polegający na traktowani..