Działa w Polsce indyjska organizacja charytatywna Art of Living, założona przez guru Ravi Shankara. Pośród jej wielu mniej lub bardziej pożytecznych inicjatyw, znajduje się także promowanie ajurwedy - indyjskiej medycyny niekonwencjonalnej. Obecnie będzie ona promowana wśród młodzieży, która weźmie udział w lipcowym festiwalu aktywizacyjnym dla młodzieży "Live&Act" tejże organizacji. Polskie centrum organizacji mieści się w Tarasce (pomiędzy Piotrkowem a Opocznem). Kilka dni temu zakończył się tam Kurs Blessingu, czyli uzdrawiania. Taraska jest więc jedną z kuźni polskich "holistów".

Wracając do ajurwedy, tak jak klasyczna medycyna ludowa, może ona mieć nieco skutecznych tropów, np. w zakresie ziół, generalnie jednak obarczona jest wszelkimi wadami typowej medycyny alternatywnej. Badania naukowe wyraźnie pokazały, że niektóre ich techniki są wręcz szkodliwe dla zdrowia, lecz hinduscy guru nie bardzo dają się przekonać “zachodnim naukom”. Także wiele ludzi Zachodu nie rozumie, że naturalne nie zawsze = zdrowe. Tymczasem wiele naturalnych środków ajurwedyjskich zawiera toksyczne dla człowieka ilości rtęci, ołowiu i arsenu.

Poniżej nieco materiałów poruszających ten problem:

Ancient, but How Safe?
www.nytime(*)09/18/fashion/18skin.html?_r=1

Lead Poisoning Associated with Ayurvedic Medications
www.cdc.gov/mmwr/preview/mmwrhtml/mm5326a3.htm

Study finds toxins in some herbal medicines
www.usatod(*)/2008-08-26-ayurvedic-medici..

Prof. Mirosław Dakowski, Kierownik Zakładu Energii Odnawialnych w Akademii Podlaskiej w Siedlcach, w sposób pasjonujący opowiada o "nieszczęsnych wrogach Pana Boga z portalu Racjonalista" dla których przygotował cudowny wykład o masonach gotujących fatimskie pastuszki w gorącym oleju, o Panu Bogu zaginającym materię i innych dziwach. Wykład rozpoczyna i kończy hit polskiej husarii. Czy Wielki Odnowiciel Męskiej* Energii rozsławi polską naukę podobnie jak Wielki Dendrolog?

Mirosław Dakowski w tajnych kompletach - Racjonalizm a cuda

* Jak zaznacza Profesor, swój wykład kieruje jedynie do "panów z Racjonalisty", bo nie chce klejnotów swojej wiedzy rzucać pomiędzy Nierządnice Babilońskie i inne Środy.

Za linka dziękuję Mateuszowi Banasikowi

Witam.

Na naszym facebookowym fanpage'u ukazał się ostatnio następujący wpis.

TVN poszukuje do "Rozmów w toku" Ewy Drzyzgi młodych ateistów którzy na tle religii mają problemy z rodzicami. Chętnych prosimy o kontakt: lp.atsilanojcar@ajckader

I tu pytanie do redakcji portalu.
Czy ktokolwiek zgłosił się już do tego programu? Osobiście bardzo obawiam się tego iż wezmą do niego gimbusów obrażonych na księży bez umiejętności budowania zdań złożonych, boję się że pogorszą nasz obraz w społeczeństwie.
Ja osobiście byłbym bardzo chętny jednak jestem po 20 roku życia, jestem studentem, a poza tym moi rodzice musieliby się wyprowadzić ze wsi ze wstydu iż ich syn jest bezbożnikiem.

Także chciałbym tu namówić wszelkich "nastolatków" to zgłoszenia się do programu, nawet jeśli nie mają konfliktu z rodzicami to przynajmniej jako ateiści unikniemy kompromitacji w państwie którego królową jest Maryja.

Dodatkowo nie często mamy okazję by zaprezentować się w TV, szczególnie w TV oglądanym przez masy. Na facebookowym fanpage'u dało się wyczuć nutę bierności, zrezygnowania i niechęci do tego typu wystąpień w TVN powodowanych strachem przed manipulacją.

Poza tym, czy sama "gaża" bodajże 1000 zł nie jest samym w sobie motywatorem?

Pozdrawiam serdecznie.
Adrian Wosiński.

Komentarz „PROSZĘ O POMOC W BADANIACH DO PRACY MAGISTERSKIEJ!!!!
Piszę pracę na temat "Lęk przed śmiercią oraz stosunek do wybranych dogmatów wiary katolickiej u ateistów". Proszę dobrych ludzi o wypełnienie 2 ankiet. Dosyć trudno jest znaleźć w tym kraju ateistów, dlatego Wasza pomoc będzie dla mnie nieoceniona. Chętne osoby proszę o wiadomość na priv.Prześlę wtedy link do ankiet.Pozdrawiam wszystkich i liczę na odzew

Dawno dawno temu, w Krasnolandzie powstała doskonała koncepcja. Koncepcja ta miała już parę lat, ale że w Krasnolandzie ludność nie miała innej koncepcji, więc przygarnęła ją jak własną, zaopiekowała się nią i z wielką pieczołowitością pielęgnowała. W Krasnymlandzie zgodnie z tą koncepcją wychodowano sobie wspaniały okaz kadry zarządzającej. Członkowie tej grupy trzymającej władzę byli tak piekielnie kompetentni, że krążyła legenda, iż mają zwieracze zrobione ze stopu stali ze statystyką. Ten ludyczny przekaz nie odbiegał od prawdy, ale poddani wielbiąc swych przełożonych oddawali im chwałę do potęgi zgodną z literą koncepcji, więc w ogóle nie wolno im było wtraćać jakichś tam trzech groszy, z racji prerodygmatu oszczędności koncepcji. Koncepcja była tak silna, a zwieracze zarządzających tak mocne, że nawet jeśli jakaś inna pomniejsza koncepcja starała się niewinnie przemknąć, straszona była statystyką i musiała tę statystykę gonić.
System był szczelny jak te osławione zwieracze. Kadra zarządzająca tak oszczędzała, że mówiła bardzo dużo o tym, że nie ma sensu mówić dużo, tylko oszczędzać bazując na statystykach. Był jednak jeden szkopuł. W koncepcji tej wszelki czynnik ludzki traktowany był jako złośliwość w tym systemie, więc z całym parciem i ściskiem starano się ten czynnik zbagatelizować. Poniekąd problem tak bardzo narastał, że cały doskonały system raz na jakiś czas robił po prostu "srruuuu".
Pointą niech będzie fakt, że tylko niektórych śmieszy to "srruuuu" na końcu...

Są prawdy skomplikowane i proste. Prostą prawdą jest, że mimo najlepszych starań, wciąż niektórzy ludzie są uprzywilejowani, zaś grupą najbardziej uprzywilejowaną, przynajmniej w tak zwanym "zachodnim świecie" są biali, heteroseksualni mężczyźni. Prawda w oczy kole, dlatego sami zainteresowani lubią płakać jaki to ohydny i niesprawiedliwy stereotyp, bo wszystko co osiągnęli w życiu osiągnęli własną pracą.

Niedawno natknąłem się na uroczą metaforę, która dobrze tłumaczy, o co chodzi we wspomnianym uprzywilejowaniu.

W skrócie: wyobraźmy sobie, że świat to gra w rodzaju World Of Warcraft, w której możemy być przedstawicielami różnych profesji. Niektórzy mają lepiej (wykształceni) inni gorzej (niewykształceni). Jedni pracują w zawodach lepiej płatnych, inni nie. Owe różne scenariusze odpowiadałyby klasom w grze. Niezależnie jednak od tego jaką klasę się wybierze (co determinuje dalszy sposób gry), sama gra może być na różnych poziomach trudności. Biały heteroseksualny mężczyzna to po prostu najniższy poziom trudności: taki, na którym świat gry stawia najmniej problemów przed grającym.

Cytując wprost linkowaną stronę:

>To znaczy, że domyślne zachowanie praktycznie wszystkich postaci nie-graczy w grze jest łatwiejsz dla was (białych heteroseksualnych mężczyzn), niż byłoby w innym przypadku. Domyślne bariery dla skompletowania zadań są obniżone. Poziomy umożliwiające..

Przed chwilą mnie natchnęło, więc wybiłem się z tego, co robiłem i natychmiast zacząłem pisać.
Jest taki mechanizm psychologiczny, w którym staramy się wyprzeć traumę.. jakiś ból psychiczny.. Z drugiej zaś strony faktem jest, że ludzie się nie zmieniają i nie ma czegoś takiego jak zdrowa spontaniczna zmiana osobowości. Co jeśli wszyscy w gruncie rzeczy jesteśmy u podstaw tacy sami.. mamy tak samo zdefiniowaną Teorię Umysłu, a to co nas różni, to różne próby wymazania jakiegoś bólu/ traumy z psychiki.
O co mi chodzi?
Najgorzej jest chyba próbować się zmienić, gdyż wtedy psychika się tylko psuje i to dostarcza zakompleksionemu wtedy umysłowi powodu, aby próbować zmienić się dalej. To PRÓBA ZMIANY OSOBOWOŚCI jest według mnie najgorszym, najgłupszym i najbardziej chorym pomysłem, który pogarsza tylko stan człowieka próbującego się zmienić.. podczas gdy mógłby zaakceptować się w nowych okolicznościach.
Do czego zmierzam?
Do tego, czym faszeruje wiernych kościół. Można by chyba ustawić miernik wiary dla wiernych, którzy tak próbują się dla boga zmienić, tak rozmodlić, tak rozkochać i tak systematycznie spełniać warunki sakramentów (czyli zmienić siebie dla wyimaginowanego gościa za chmurką), że przestają zauważać swoje szaleństwo, czy głupotę i poprzestają na próbie dostrzeżenia czegoś pod powiekami zamkniętych oczu.
Że też ja na to wcześniej nie wpadłem. Złoty biznes. Przypomina mi książkę, którą ostatnio czytałem. Podobno jeśli będę wystarczająco myślał o byciu bogatym, to bogaty będę.

Czy nie powinniśmy wymagać od siebie więcej? Czytając artykuły na jednym z "wolnomyślicielskich" portali odkryłem, iż spora ich część przypomina delikatnie mówiąc średnie wytwory naszego świata akademickiego; na siłę dopasowanych do tematu kilka elementów widzimisię autora, obłożone tezami zaczerpniętymi nie wiadomo skąd.
Nie przytaczam konkretnych artykułów, żebym nie wyszedł z tego zupełnie zbędny atak personalny. Sam kilkukrotnie popełniłem podobne artykuły, działając w stanie "wyższej konieczności". Zdaję sobie sprawę, że nauki społeczne często skutkują tego typu manieryzmem i zupełnie nie o tym chciałbym dyskutować.

Z jednej strony, doskonalić możemy się w nieskończoność, co w konsekwencji może prowadzić do zastoju, bo doskonałym może być jedynie niepodejmujący żadnych działań.
Z drugiej jednak strony, jeżeli wypowiadamy wojnę skrótom myślowym, fantazjom na jawie, kłamstwom, hipokryzji, to może z tej przyczyny winniśmy wymagać od siebie postawy wyjątkowej?
Rzetelności, dokładności, sumienności, staranności - po prostu dobrej roboty?

W kraju/społeczeństwie, które z mlekiem matek wysysa umiejętność krytyki, w procesie wychowania uzbrajamy się w zajadłość, złośliwość, ostrząc jednocześnie sztylety naszych języków - jakość winna być ponad przeciętna (przynajmniej w porównaniu do innych społeczeństw). Tymczasem spadają nam samoloty z czołowymi urzędnikami Państwa i sztabem generalnym na pokładzie. Rozwalają nam się pociągi niczym w kraju trzeciego świata. Jestem przekonany,..

Pisałam poprzednio wątek na temat sytuacji w mojej szkole. Okazało się że coś ruszyło. Zgodzili się na etykę ale musi się zgłosić conajmniej 14 osób z jednego rocznika. I tu postawili największy problem, ponieważ jest tylko po jednej klasie na rocznik (tylko jeden ma wyjątkowo dwie klasy ) i we każdej klasie wacha się od 16 do 24 osób. Więc Starostwo Wejherowskie znowu pogrzebało możliwość tworzenia zajęć.

Witam wszystkich! Jestem zupełnie nowa, przytłoczona nadmiarem informacji, cytatów, artykułów. Ale cieszę się niezmiernie, że tu trafiłam i chciałabym prosić o kilka rad. Od czego zacząć swoją przygodę z racjonalizmem? Jaką literaturę polecacie na dobry początek? Dotychczas karmiłam swój umysł dziełami wybitnie katolickimi; nie ukrywam też, że jestem jeszcze mocno zżyta z 'mitologią biblijną'. Martwi mnie zwłaszcza (moja) żenująco niska wiedza dotycząca historii filozofii, dlatego... co polecicie laiczce?


Jeśli przy okazji zainteresuje kogoś, jak znalazłam się na forum i dlaczego pragnę zgłębiać wiedzę racjonalną to już wyjaśniam: może to niemądre, ale przeraża mnie fakt, że wiara czyni CZUBA (chyba jest taki film?). Otóż należałam niegdyś do wspólnoty religijnej Oaza-Ruch Światło-Życie. Nie było mi wówczas dane uczestniczyć w rekolekcjach oazowych, ponieważ choruję na agorafobię i moje samopoczucie w kościele (i innych ogromnych pomieszczeniach pełnych ludzi) dotykało czasem granic obłędu. Po rekolekcjach wróciła moja bliska koleżanka, którą natychmiast odwiedziłam w jej domu. Co się okazało? Dziewczyna zachorowała na schizofrenię paranoidalną. Nigdy dotychczas nie wykazywała żadnych ku temu skłonności, natomiast po powrocie biegała nago po domu, pakując walizki "do Nieba" (cytuję), od tygodnia nie jadła i nie piła, bo przecież "jest już u Jezusa". Wprawdzie mój znajomy terapeuta tłumaczył, że to nie wiara spowodowała schizofrenię (podobno prędzej czy później by jej dotknęła),..