1. Badania naukowe nad mózgiem oraz sposobem jego funkcjonowania wykazują, że każda półkula mózgowa spełnia znacznie różniące się funkcje. Lewa półkula odpowiada za racjonalne logiczne myślenie itp., natomiast prawa za sferę uczuć, wyobraźnię twórczość itp.
Czyż racjonaliści nie wykazują postawy jakiegoś deprecjonowania prawej półkuli? Zdaje się, że funkcjonując jedynie na bazie lewej półkuli, można opierać się na trzeźwych zasadach i ta prawa raczej przeszkadza i wprowadza zakłócenia w poznawaniu.
Gdy takie rozważanie, nieuważnie przeprowadziłem przy pewnej dziewczynce, ta nieśmiało powiedziała: "Proszę pana, mówi pan, że dla pewnego racjonalnego poznania potrzeba tylko pół mózgu, a reszta, raczej przeszkadza, czyli może jej nie być. Mózg znajduje się w głowie, prawda?... Skoro zatem pół głowy tylko pracuje, to jak mam nazwać racjonalistę?
2. Od kilku lat badania w dziedzinie funkcjonowania mózgu skoncentrowały się bardziej na właśnie prawej półkuli. W toku badań neurologicznych i psychologicznych, odkryto, że to co do tej pory określano jako intuicję, daje się zbadać i mierzyć, podobnie uczucia nie są niezależne, ale podporządkowane, czemuś, co psychologowie i badacze mózgu nazwali inteligencją emocjonalną. Dziedzina, ta jeszcze raczkuje, natrafiając na pewną nieufność, ze strony niektórych środowisk naukowców reprezentujących inne stanowiska.
Póki co, musimy czekać na dokładniejsze wyniki badań. Psychologia jednak nie czekając na neurolologów, próbuje dokładniej określić na czym tak naprawdę polega owa inteligencja. Próby klasyfikacji, sugerują jednak, że sfera uczuciowa, jest jednak podporządkowana jakiejś sobie wiadomej logice.
Ponieważ prawa półkula zawiaduje emocjami, sugerowałoby to, ze względu na podobieństwo fizyczne do lewej półkuli, że uczucia są inteligentnie kierowane i są jakąś formą myślenia, a nie tylko reakcją. Może otwiera się przed nami nowy świat do zagospodarowania. Skoro nauczyliśmy się myślenia opartego na logice i zależnościach, to może należałoby się zastanowić, czy sfera "myślenia" uczuciowego nie podlega podobnym, albo jakimś innym kryteriom niż logiczne?
A może istnieje jakaś logika, której dotychczas nie dostrzegamy? Jakże zburzyłoby to wyobrażenie o świecie, gdyby okazało się, że logika którą przyjmujemy za pewnik, jest jedną z dwóch albo jedną z wielu logik, czy nawet jedną z nieskończenie wielu logik? Czyż nie możnaby w końcu dojść do konkluzji, że albo nie istnieje żadna logika obiektywna albo logiki są nieskończone?
3. Paradoksy, któż nie słyszał o nich? Spędzają bowiem sen z powiek filofofom, bo psują, schematy. Co było pierwsze jajo, czy kura? Czy nieskończoność może mieć koniec? Czy Bóg (zakładając, że istnieje), mógłby stworzyć kamień, którego nie byłby w stanie podnieść? (jak ktoś zna więcej to proszę podać, lubię paradoksy, bo one uczą pokory wobec wiedzy )
Gdybyśmy przełożyli symbolicznie te paradoksy na pętle, to okaże się, że wiele innych rzeczy można przedstawić graficznie w postaci koła kwadratu i innych figur. Powstaną przez podobieństwo zależności, wynikające z geometrii, które matematyka i logika potwierdza(skoro inne działania się wykonuje to logika powinna również podpadać pod to), więc proste dotychczas zależności typu p ==> q i inne, mogą zmienić się gdy np jako punkt odniesienia przyjmiemy inny punkt niż w tradycyjnych układach.
Rzekłbym, że tych zależnośći znalazłoby się tyle, iż trudno wyobrazić to sobie nawet wybitnie inteligentnemu człowiekowi. Okazałoby się bowiem, że proste zależności true i false, to tylko uproszczenia, a pomiędzy nimi jest nieskończenie wiele zależności pośrednich. To tak jak system cyfrowy i analogowy w zapisie dźwięku. Dalej idąc, mogłoby się okazać, że to przebiega nie tylko na płaszczyźnie, ale w przestrzeni. W konsekwencji dalszych poszukiwań, ktoś mógłby wpaść na pomysł, żeby wprowadzić jescze inne wymiary niż trzy wymiary przestrzenne itd. Wnioski jakie mi się nasuwają, to wątpliwość poznawcza na temat, naszej wizjii świata, bo skoro mogłoby się okazać, że logik jest nieskończona liczba, to może jednak, nasza logika funkcjonująca w życiu codziennym, to tylko przyjęta konwencja, coś na wzór języka. Bo tak na upartego, z wszystkiego można uczynić jakiś system, choćby kodowanie jakichś rzeczy, jeżeli przypiszę czemuś jakieś inne znaczenia i nadam temu określone prawa, to zwykła logika wysiada. Może nawet tak niezmienne rzeczy jak wartości +/- konkluzje, zbiory i inne, które wydają sie oczywiste, należą do jakiejś ograniczonej konwencji w ramach przyjętego systemu. Czyż nie okazałoby się, że wszystko jest możliwe, a istnienie świata jaki znamy paradoksalną zagadką?
Rzucam zatem rękawiczkęBardzo jestem ciekaw co mi odpowiedzą racjonaliści. Jeśli nie uznają tego za stratę czasu i wyleją do tego samego wiadra, co wiarę.