Teoria subiektywnego postrzegania wszechświata i eksperyment kontrolowanego przełączenia mózgu na obserwację innej wersji świata

Załóżmy, że każdy moment i każde zdarzenie rozdziela wszechświat na nieskończoną ilość wszechświatów, w którym następne zdarzenie będzie innym. Oczywiście taka teoria istnieje i tłumaczy w sposób prosty wiele niewytłumaczalnych zagadnień, np. istnienie prążków interferencyjnych po przejściu fotonu przez jeden z dwóch otworów. Według tej teorii w jednej części zbioru wszechświatów foton przechodzi przez jeden otwór, a w drugiej części przez drugi. Jeśli zaczniemy obserwować zjawisko przejścia detektorem, prążki interferencyjne znikną. Wg Davida Deutcha człowiek może obserwować jedynie jedną wersję z wielu wszechświatów. Tzn. jego mózg jest na tyle ograniczony, że nie potrafi zaobserwować wiele wszechświatów.
Przykład eksperymentu myślowego, który ukazuje rozszczepianie się wszechświata za każdym razem, gdy zachodzi w nim jakieś zjawisko kwantowe, zaprezentował Max Tegmark.
Asystentka obserwuje naukowca, który trzyma pistolet przy skroni. Naukowiec naciska spust pistoletu, którego działanie jest uzależnione od jakiegoś losowego zdarzenia (może to być np. rozpad promieniotwórczego atomu bądź rosyjska ruletka). W tym momencie świat dzieli się na dwa zestawy wszechświatów z różnymi wersjami tego wydarzenia : pistolet wypala, bądź nie. Czyli w pewnych światach naukowiec ginie na miejscu a w pozostałych żyje. W tych pozostałych światach naukowiec może powtórzyć eksperyment. Im więcej podejmuje prób, tym większa jest liczba różnych zdarzeń. Naukowiec żyje, bądź nie. Jednak asystentka obserwująca przebieg eksperymentu widzi tylko jedną wersję wydarzeń, ponieważ jej mózg nie potrafi postrzegać wielu wariantów jednocześnie. Nie zaobserwuje naukowca martwego i żyjącego zarazem. To coś podobnego do kota Schoringa.
Jednakże co się dzieje z naukowcem? Nigdzie nie znalazłem jeszcze wyjaśnienia subiektywnego stanu naukowca. Co się dzieje, gdy jego pistolet wypali?
Znalazłem na to wytłumaczenie dość szokujące i nie dające mi spokoju.
Czy naukowiec zaobserwuje własną śmierć?
Załóżmy, że pistolet wypalił. Być może naukowiec zaobserwuje sam wystrzał swoimi zmysłami, a po chwili zginie. Jednakże w innych wszechświatach będzie on żył, ponieważ prawdopodobieństwo jego śmierci nie będzie wynosiło 100%. Dlatego jego mózg będzie istniał w innych wszechświatach, więc powinien wybrać inną drogę wersji wydarzeń! Ponieważ zdarzenia w jednej wersji wszechświata się urywają, to mózg powinien "przełączyć" się siłą rzeczy na obserwację innego świata. Dla mnie to jest naturalne, jeżeli przyjmiemy teorię istnienia wielu wszechświatów.
Ujmę to bardziej szczegółowo.
Powiedzmy, że naukowiec gra w rosyjską ruletkę. Kula ustawia się w rewolwerze w miejscu, w którym zostanie wystrzelona, czyli nastąpi śmierć naukowca. Naukowiec może nawet zajrzeć do rewolweru, aby stwierdzić ten fakt. Dowie się, że za chwilę zginie. O ile on sam nie strzeli, gdyż naturalnie nie będzie chciał popełnić samobójstwa, to można zastąpić ten wybór jakimś automatem. Czyli naukowiec obserwuje fakt, że został dokonany wybór iż zginie. Do momentu jego śmierci mózg obserwuje cały ten splot zdarzeń. Jednakże w momencie śmierci mózg "przełącza" się na inny splot zdarzeń, czyli taki, gdzie losowanie wykazało, iż naukowiec przeżyje. Naukowiec nie pamięta, nie wie, że w innej wersji wszechświata zginął. Mózg obserwuje już ten wszechświat, gdzie naukowiec przeżył i może kontynuować eksperyment.
Co to oznacza?
Oznacza to, że każdy z nas może zagrać w rosyjską ruletkę i nigdy nie zaobserwuje własnej śmierci! Czyli każdy z nas może zostać milionerem we własnej wersji świata, wygrywając w ta nielegalną grę! Oczywiście dla innych będziemy martwi w ich wersjach świata!
Jest jednak mały problem. Tylko śmierć mózgu pozwalałaby zmienić obserwowany przez niego wszechświat. Nie mogę znaleźć innego sposobu na kontrolowaną zmianę obserwowanego wszechświata...
Idźmy dalej tym tropem. Każdy z nas obserwuje taki wszechświat, gdzie żyje jak najdłużej i nie ginie śmiercią naturalną, nie choruje. Czytelnik oczywiście może się z tym nie zgadzać, lecz on w moim wszechświecie może być chory na raka i niedługo umrzeć. Jednak we własnym obserwowanym świecie będzie zdrowy, gdyż mózg po śmierci na raka tej osoby przełączy się za którymś razem na świat, gdzie nie zachoruje.
Jestem osobą, która w swoim życiu doświadczyła paru "okazji" na śmierć. Jak byłem mały mógł mnie przejechać samochód, niedawno mogłem ulec wypadkowi samochodowemu, ale szczęśliwie nic się nie stało. Nie choruję, czuję się dobrze. Dlatego uważam, że obserwuję właśnie ten świat, gdzie nie ginę i zawsze będę istniał w takim świecie, gdzie żyję i nic mi się nie stanie. Jeśli jednak zachoruję albo zostanę kaleką, to znaczy że moje życie zostanie skrócone. Jednak w innej wersji wszechświata nic mi się nie stanie, nie zachoruję. Więc po śmierci z przyczyn nienaturalnych mój mózg przełączy się w wersję wydarzeń ze wszystkich dostępnych wersji, w której żyję. Dopiero naturalna śmierć, gdy prawdopodobieństwo mojej śmierci w danym momencie będzie wynosiło 100%, przerwie działanie mojego mózgu, gdyż nie będzie on już w stanie zaobserwować innej wersji świata...
Tak więc tylko w jeden sposób każdy z nas może dowieść racji mojej teorii. Spróbować zagrać w rosyjską ruletkę albo w inny sposób zaryzykować swoje życie. Jeśli nie będę w stanie się zabić, znaczy że mam rację. Niestety boję się to zrobić, więc raczej nigdy się tego nie dowiem. Chyba, że będę szalony.
Obserwacja eksperymentu przeprowadzana przez kogoś innego nie ma żadnego sensu, gdyż zapewne zaobserwuję jego śmierć, podczas gdy mózg tej osoby przełączy się w obserwację innej wersji świata. Dlatego nie namawiam nikogo do przeprowadzania tego typu eksperymentu, gdyż po pierwsze mogę nie mieć racji a po drugie nie chcę obserwować w swoim świecie czyjeś śmierci z tego powodu.
Nasuwają się mi jeszcze inne pytania. Czy mózg "przełącza" się samoistnie do obserwa