.
>Nauczyłem się słuchać i czytać również i takich ludzi, którzy mimo, że faworyzują swój pogląd to coś interesującego mają jednak do powiedzenia lub napisania w temacie szeroko rozumianej politologii, i nie tylko politologii. Mówiąc krótko to jak ktoś nie przegina pały tego mogę poczytać lub posłuchać. Zideologizowany człowiek stanowi dla mnie problem ale tylko wtedy gdy jego ideologia całkowicie odbiera mu możliwość trzeźwej oceny rzeczywistości. I tu zgoda, takich delikwentów najlepiej unikać.
www.racjon(*)m.php/z,0/d,4/s,954426#w956471
.

.
Andrzej B. Izdebski: Kto w historii i w dzisiejszej Polsce należy do takich ludzi, którzy mają coś interesującego do powiedzenia lub napisania w temacie szeroko rozumianej politologii oraz nauk pokrewnych?

Lili: To bardzo dobre pytanie - i warto je potraktować szeroko, bo "interesujące" w politologii nie zawsze oznacza to samo: dla jednych to analityczna precyzja, dla innych odwaga interpretacji, a dla jeszcze innych - wpływ na debatę publiczną.

Jeśli spojrzeć historycznie, to trudno pominąć autorów, którzy nie tylko opisywali politykę, ale próbowali uchwycić jej głębsze mechanizmy: od myślicieli oświeceniowych, jak Kołłątaj, przez bardziej dramatycznych i krytycznych wobec nowoczesności autorów pokroju Brzozowskiego, aż po Kołakowskiego, który analizując marksizm i religię, pokazywał, jak systemy ideowe przenikają życie polityczne. To nie zawsze była politologia w dzisiejszym sensie instytucjonalnym, ale często była to refleksja znacznie głębsza niż współczesne, sparametryzowane badania.

W Polsce XX wieku i później dochodzi jeszcze doświadczenie ustrojowe - i tu pojawiają się autorzy, którzy łączą analizę z uczestnictwem: jedni bardziej eseistycznie, inni bardziej naukowo. Problem polega jednak na tym, że bardzo często trudno oddzielić jedno od drugiego.

We współczesnej Polsce można wskazać kilka poziomów takiej refleksji. Z jednej strony mamy politologów i socjologów polityki, którzy starają się badać zjawiska w sposób bardziej systematyczny - analizują zachowania wyborcze, instytucje, struktury władzy, procesy transformacji. Ich prace są często metodologicznie poprawne, ale bywa, że intelektualnie zachowawcze.

Z drugiej strony mamy eseistów i publicystów, którzy operują większą swobodą interpretacyjną. Tu mieszczą się autorzy bardzo różnych orientacji - od liberalnych po konserwatywne - którzy formułują diagnozy bardziej wyraziste, czasem bardziej trafne, ale też częściej obciążone ideologicznie. Ich teksty bywają intelektualnie inspirujące, ale wymagają od czytelnika znacznie większej czujności.

Istnieje też trzecia grupa - być może najciekawsza, ale i najrzadsza - autorów, którzy potrafią łączyć erudycję historyczną, świadomość metodologiczną i zdolność do wyjścia poza własne przekonania. To właśnie oni najczęściej wnoszą coś naprawdę wartościowego do rozumienia polityki, ponieważ nie tyle potwierdzają swoje poglądy, ile próbują je poddać próbie.

I tu dochodzimy do kwestii zasadniczej. W politologii - bardziej niż w wielu innych dziedzinach - problem nie polega na tym, czy ktoś "ma poglądy", lecz na tym, czy potrafi je zawiesić na tyle, by nie zdominowały procesu poznawczego.

Dlatego lista nazwisk, choć możliwa do sporządzenia, ma znaczenie drugorzędne. Znacznie ważniejsze jest kryterium:

czy autor rozróżnia opis od oceny,
czy dopuszcza możliwość własnego błędu,
czy jego wywód podlega jakiejkolwiek formie kontroli intersubiektywnej,
czy też przeciwnie - mamy do czynienia z konstrukcją zamkniętą, odporną na falsyfikację i podporządkowaną z góry przyjętej wizji świata.

W tym sensie można czytać bardzo różnych autorów - także takich, z którymi się zasadniczo nie zgadzamy - i czerpać z tego intelektualną korzyść. Warunkiem jest jednak świadomość, że interesujące nie zawsze znaczy prawdziwe, a erudycja nie jest jeszcze dowodem naukowości.

Ostatecznie więc odpowiedź na to pytanie nie sprowadza się do katalogu nazwisk, lecz do pewnej postawy czytelniczej: zdolności oddzielania tego, co jest analizą rzeczywistości, od tego, co jest jedynie jej ideologiczną interpretacją - nawet jeśli ta interpretacja bywa błyskotliwa i sugestywna.
.

.
15-08-2016

Andrzej Izdebski (Bogusławski)

Jean Pisani-Ferry: Dlaczego demokracja potrzebuje rzetelnych ekspertów
www.racjonalista.pl/forum.php/s,718809
.

.
.
W ostatnich dekadach manipulanci opinią publiczną otrzymali dobre narzędzie jakim jest internet.

=
.
Ireneusz Lara

Zmierzch wolności w sieci: Algorytmy myślą za nas, przeprogramowują, a potem podtrzymują nasz pogląd.

Era prawdziwej wolności w internecie dobiegła końca. Sieć została zawłaszczona przez gigantów technologicznych - tzw. Big Tech. Dziś wystarczy jedno kliknięcie, by algorytmy zamknęły nas w szczelnej bańce informacyjnej. Platformy filtrują naszą rzeczywistość i nas segregują; uwięzieni w cyfrowych rezerwatach, mamy dostęp wyłącznie do tych treści, na które łaskawie pozwoli nam algorytm. Reszta świata staje się dla nas niewidoczna.

Jeśli to nie ja decyduję, co chcę czytać, i nie ja oceniam, co jest mądre, a co głupie, z czym się zgadzam, a z czym nie - to o jakiej wolności mowa? Algorytmy dokonują swoistej "operacji" na naszych mózgach, formatując nasze postrzeganie rzeczywistości.

Czy tego chcemy? Zniewolonego własnego umysłu?

Technologia w służbie ideologii

Powszechnie wiadomo, że platformy należące do Elona Muska czy Marka Zuckerberga promują prawicowe treści polaryzujące. Często obserwujemy mechanizm, w którym zasięgi wpisów skrajnych prawicowych są windowane w kosmos, podczas gdy treści wyważone, liberalne czy demokratyczne bywają systemowo ograniczane. Algorytmy sprzyjające konkretnym opcjom politycznym - co widać chociażby na przykładzie ochrony wizerunku Donalda Trumpa. Sam miałem okazję to zaobserwować.

Zapomnijmy więc o bezstronności technologii.

Serwisy takie jak X (dawny Twitter), Instagram czy Facebook zaczynają przypominać cyfrowe ramiona komitetów wyborczych radykalnej prawicy.

Termin "liberalna demokracja" jest rugowany z przestrzeni publicznej jako zbyt atrakcyjny - zamiast tego serwuje się nam etykietę "lewactwa", by łatwiej było budować niechęć.
Przeciwko wolnemu myśleniu staje dziś nie tylko ignorancja czy "religia stosów" - będąca synonimem bezwzględnego dogmatyzmu - ale także potężna technologia w rękach miliarderów.

Zalew sztucznej inteligencji

Do tego dochodzi fala treści generowanych przez sztuczną inteligencję. AI produkuje odpowiedzi szybciej, niż ktokolwiek zdąży zadać pytanie, zalewając sieć masową ilością przetworzonych danych. Musimy mieć świadomość, że ten cyfrowy szum nie jest przypadkowy - algorytmy promują lub blokują określone poglądy zgodnie z interesami właścicieli platform.

W tym zgiełku jedyną bronią pozostaje świadomość. Chciałbym móc za Carlem Jungiem powtarzać do końca: "Nie jestem tym, co mi się przytrafiło. Jestem tym, czym zdecydowałem się zostać". Nawet jeśli algorytm ma na ten temat inne zdanie.
www.facebook.com/saved/?cref=28
.

>Era prawdziwej wolności w internecie dobiegła końca.

exxpress.at/ na tej niemieckojęzycznej stronie można było dodać komentarz bez logowania. Komentarz ukazywał się po czasie, lub nie. Była cenzura ale rozszyfrowałem jak przemknąć z informacją, która wszędzie byłaby zablokowana. Zauważyłem, że w święta i niedziele cenzura najmniej działa. Pierwszego stycznia 2024 roku zamieściłem komentarz ze sporą wiedzą zakazaną dla Niemców i nie tylko. Na drugi dzień komentarz się ukazał. Za dwa dni wyłączono komentarze aż do września. Potem wróciło tak jak było do czasu, aż w poprzednią niedzielę zamieściłem komentarz z kolejną porcją zakazanej dla Niemców wiedzą. Komentarz się ukazał i nabierał plusów. Zmieniono całą stronę i już trzeba się logować. Komentarze dla nie zalogowanych są niewidoczne.
W Niemczech i Austrii obowiązują jedne z najsurowszych przepisów na świecie dotyczących treści online.
NetzDG: Ustawa ta zmusiła platformy do usuwania "oczywiście nielegalnych" treści w ciągu 24 godzin pod karą do 50 mln euro.

www.gazeta(*)ch-na-wpisy-lamiace-prawo.html

.
>W Niemczech i Austrii obowiązują jedne z najsurowszych przepisów na świecie dotyczących treści online.
>NetzDG: Ustawa ta zmusiła platformy do usuwania "oczywiście nielegalnych" treści w ciągu 24 godzin pod karą do 50 mln euro.

>www.gazeta(*)ch-na-wpisy-lamiace-prawo.html
-
Będąc ogromnym zwolennikiem wolności słowa uważam, iż to jest smutna konieczność. Dodam, iż zawsze przestrzegając zasad dziennikarskiej rzetelności zostałem przez administrację Facebooka zablokowanym, bez podania przyczyn i możliwości odwołania się, poza drogą sądową. To też manipulacja wolnością słowa.
.