Błogosławieni Ci, którzy nie widzieli i nie uwierzyli

Chciano tu ostatnio mówić o religii w perspektywie biologicznej. Mam tu dla odważnych śmiałków propozycję na pograniczu, psychologiczną.

Wg ewangelii św. Marka i św. Jana, Maria Magdalena jest pierwszą mającą widzenie Zmartwychwstałego. Wg Mateusza i Łukasza jest w "gronie osób pierwszych". Co więcej, ew. Janowa traktuje jej widzenie w sposób wyjątkowy, bardzo obszerny [Jan 20, 11-17] Wzruszam się trochę czytając i zastanawiając nad tym, czy "noli me tangere" [20, 17] usłyszała już gdy tylko zapragnęła w przypływie radości dotknąć swej wizji i nie zrobiła tego przelękniona, by nie okazała się tylko zjawą; czy usłyszała może te słowa już zbolała, ostygła, gdy nie dotknęła niczego zmysłowo wyczuwalnego

Ano tak, już się pozbierałem, chlip, stawiam tedy tezę pod dyskusję. Mam nadzieję, że nie stawiam jej nad próżnią i że przed jej mieniącym się kolorami tęczy i boskim obliczem racjonaliści nie klękną, ale porwą się na nią z iście ateistycznym, właściwym im tylko zapałem. Dałoby się w oparciu o nią efektowny artykuł napisać, ale nie mam póki co czasu na takie zabawy i pewnie można już też o tym gdzieś przeczytać. Zapewniam jednak, że jest to teza mojego własnego autorstwa i nie przypominam sobie bym ją gdzieś w takiej formie słyszał. Więc nie zdziwi mnie również, jeśli za religioznawczą sensacyjkę uznana przez kogoś zostanie. Jest ona bowiem autorskim wynikiem moich przemyśleń opartych na skromnej wiedzy i z przyczyn naukowego bezpieczeństwa i takiej samej poprawności, nazywam ją tutaj studenckim wyważaniem drzwi przez niejednego już wyważonych. Nieprzecenioną inspiracją ów myśli i tego małego, prywatnego odkrycia były moje polemiki z Patuszkinem, i wypada mi jemu dziś tutaj na forum za to podziękować. Moderator z niego pierwsza klasa, męczy się z nim człowiek jak diabli, schodzi przez to do czeluści, piekieł i otchłani umysłu i tak jak napisała Beatus: im większa męka, tym większe dzieło .www.racjonalista.pl/forum.php/s,29288#w29955

Moja teoria brzmi tak: Wiara w zmartwychwstanie Chrystusa, ten fundament chrześcijaństwa, niczym innym jak krystalizacją, konsekwencją miłości (w pełnym tego słowa znaczeniu) Marii Magdaleny do Niego (gdyby jeszcze tylko i to dało się kiedyś udowodnić), i wynikiem miłości, w szerokim tego słowa znaczeniu, jego uczniów i najbliższego otoczenia, przepełnionego tęsknotą za Nim, udręczonych przy grobie, w Galilei, w drodze do Emaus czy Jerozolimy czy nad Morze Tyberiadzkie czy gdzie tam jeszcze miały miejsce [bo mi się już sprawdzać nie chce] te chrystofanie opisywane pod koniec każdej z ewangelii oraz Wniebowstąpienie opisywane w ewangelii Marka i Łukasza i Dziejach Apostolskich. Co się tyczy jeszce tej Marii Magdaleny, jak myślicie, czy można by z dużą dozą prawdopodobieństwa stwierdzić, że chociaż ona się w nim podkochiwała. Głupia sprawa, ale ja w to wierzę, chcę wierzyc

Należy do tego "koksu" dołożyć rolę halucynacji i wtórnych (po Marii Magdalenie, a później lawinowo) sugestii, autosugestii też... choć łatwiej o to wszystko u dzieciaków, jak u tych z La Salette i Lourdes. Warto tu też przytoczyć stareńkie już badania nad wywoływaniem widzeń Stefana Błachowskiego [patrz "Osobowość i religia" J. Szmyd] z pierwszej połowy wieku . Na korzyść mych tez przemawia również spora chaotyczność [Mk 16, 9-14] Chrystofanii, brak pierwotnej świadomości tego, że ten którego się widzi jest Chrystusem [Łuk. 24, 13-35] i nabywanie jej dopiero po czasie. To samo działo się stało w La Salette, gdzie neutralne i pozbawione de facto treści religijnych wizje dzieci zostały zinterpretowane jako objawienie Matki Boskiej w ich drodze powrotnej do wioski przez pierwszego napotkanego na polu chłopa, a potem to już "fama po wsi poszła" lawinowo i podniecają się ludziska do dziś; w Lourdes potoczyło się w wszystko na tej samej zasadzie. Co więcej, stanom takim w Palestynie mogły sprzyjać napięcie, niepewność i obawy związane z trudnym do przewidzenia zachowaniem się zarówno rzymskich władz jak i żydowskich tłumów wobec zwolenników ukrzyżowanego. Chłopiec z La Salette-Maksymin, miał wredną macochę, bał się jej i nienawidził jej, głodziła go zamykając w piwnicy. Barnadetta (płeć wspólna z Marią Magdaleną, bardziej emocjonalna) też nie miała lekko, tęskniła w Lourdes za pewną dobrą dla niej kobietą. Czasy były ciężkie i we Francji połowy XIX wieku i Palestynie I-szego. Gdy o świcie 4.IV.33 (jedna z hipotez, zaćmienie Księżyca wtedy było) zapiał kur, Szymon Piotr zapłakał gorzko, ale można przypuszczać, że wiarę swą ukrywał wraz z innymi jeszcze do pięćdziesiątnicy, dnia może i najbardziej złożonej wizji. Towarzyszące jej zjawisko glosolalii (nie obce i innym tradycjom religijnym) jest na dziś dzień przez psychologię religii jako tako zbadane, można na ten temat poczytać, nic szczególnego, cała sztuka w emocjonalnym odblokowaniu się więc ironiczne "młodym winem się upili" [Dz. 2, 13] ma jako tako sens, mimo, że była "dopiero trzecia godzina dnia" [Dz. 2, 15] . W świetle powyższego, przemowę Piotra do tłumu można więc potraktować już jako wyraz i dowód zarazem "odreagowania" napięcia oraz zgromadzonych agresji i frustracji, zdobycie się w końcu na nieuniknioną przecież konfrontację z tłumem, okrzepnięcie, wyjście z żałobnego szoku, daniem sobie wreszcie w twarz i męskie przejęcie sterów. I jeszcze jedno, wypowiadając "Ale tutaj jest to, co było zapowiedziane przez proroka Joela" jak również wcześniejsze przywoływanie przez Jezusa w czasie chrystofanii jego poprzednich przepowiedni, karze mi wpisać całość wydarzeń paschalnych w teorię roli (Sundena) psychologii religii i psychologiczną w ogóle teorię atrybucji, na których to również opieram moją hipotezę. A co do dalszego rozwoju chrześcijaństwa...również lawinowo, mam tu nawet w rękawie psychologiczny chwyt na wizję Szawła, ale dajmy już temu na razie spokój...można się domyślać...