Witam. Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek napisze coś negatywnego na buddyzm, ale przy bliższym zapoznaniu w ost. paru tygodniach mój obraz tej wiary runął. Moja krytyka dotyczy tylko buddyzmu tybetańskiego w większej części gdyż najlepiej jego znam, ale przy krytyce doktryny karmy i reinkarnacji chcąc nie chcąc krytykuje także szkołe zen, hinajany i mahajany. Widać ogromny dysonans między buddyzmem z książki, a praktyką buddyzmu. Ta rozprawka nie bedzie naukowa, jedyne co tu zaprezentuje to punkt widzenia humanisty.
Krytyka w paru punktach:
1.Może zacznijmy od pytania-" czy buddysta jest lepszym człowiekiem?"
Ależ skąd! Wszystko pięknie wygląda tylko w 'świętych' księgach i książkach wprowadzających w daną doktrynę, w praktyce bez wzgledu na wiarę czy katolik czy buddysta jest w tym tyle samo obłudy. Będąc w ośrodku buddyjskim (musiałem wiedzieć co zachwalam lub potępiam) spotkałem się z typowym sekciarstwem czyli przekonaniem, że dana grupa posiadła prawdę, a wszelkie inne są ułomne. Buddyści kpili z katolików, choć rzekomo uważają różnorodność wiar za pozytywne zjawisko. Pomimo, że ja jako ateista jestem bardzo krytyczny wobec chrześcijaństwa czułem się zażenowany prymitywną krytyką, a nie opartą na wiedzy naukowej czy historycznej. Spotkałem dodatkowo się z indoktrynacją, ci ludzie chcieli po prostu zrobić ze mnie buddystę, wbrew zapowiedzią że mogę nawet do oświecenia wątpić w karmę, oświecenie, reinkarnację. Buddyści nie przestrzegają także podstawowych wskazań (odpowiednik przykazań). Jest to umiar w alkoholu, właściwe zachowania seksualne, powstrzymanie złości, parę innych .... Dzisiaj chyba stwierdzenie, że prawdziwy buddysta umarł 2500 lat temu jest tak samo dobre jak to, że ost. prawdziwy chrześcijanin umarł na krzyżu
2.Wyprane mózgi!
Już po pierwszym spotkaniu (gdybyście poszli do ośrodka buddyjskiego) zobaczylibyście, że ci ludzie analizują sporo sytuacji w kategoriach swojej wiary. Jeśli coś im złego się przydarzyło to znaczy, że w poprzednim życiu lub tym zrobili coś złego Poza tym rozmowa z buddystą (tak jak i innym religiantem) nie ma sensu. Gdy chciałem rozmawiać z nimi w kategorich naukowo-filozoficznych okazało się, że jakakolwiek wymiana poglądów nie jest możliwa. Indukowali mi poza tym, że to ja jestem nienormalny, bo przepełniony wiedzą i inteligencją, muszę stwierdzić, że gdyby wpadł tam człowiek zakompleksiony, w głębokkiej depresji lub z innym problemem to już byłby ich. Słyszałem tylko buddyjski kociokwik. To co mówił Kępiński o religijności, że przypomina stany paranoidalne, Freud o upośledzeniu umysłowym, Fromm o schizofrenicznym zamęcie nabiera w moim umyśle nadzywczajnej klarowności.
Buddyści mówią wiele o niezaleźności i wolności , ale chcąc nie chcąc nie są wolni gdyż zależni od buddyzmu i medytacji. Wolny to był zdecydowanie tylko OSHO, on mówił by odrzucic te wszystkie śmieci (religie), a przy tym przybliżył wiele rodzajów medytacji ludziom zachodu w sposób najprzystepniejszy.
U buddystów nadzyczajnie rozbudowany jest też u mechanizm wyparcia i projekcji. Zauważyłem, podczas paru spotkań, że ci ludzie przypisują swoje negatywne stany mi, przy czym wypierają to ze świadomości, że to są ich własne stany. Przypomnę, że tak było również podczas wojen religijnych, gdzie dana grupa wypierała swoje negatywne cechy i projektowała na innych, przykład katolicy vs. islamiści.
3.Krytyka karmy i reinkarnacji.
To najważniejszy punkt, gdyż na inne każdy typowy buddysta znajdzie odpowiedż, że za mało oczyścił karmy, dlatego jest obłudny, złośliwy, sekciarski itd. Obalając prawo karmy, obalamy cały buddyzm.
Otóż, nie trzeba być specjalnie bystrym umysłem, żeby zauważyć że te dogmaty zostały tylko stworzone po to by tłumaczyć niesprawiedliwość społeczną oraz dawać nadzieję, że kiedyś, najprawdopodobniej w jakimś przyszłym życiu będzie lepiej. Ma to aspekt pragmatyczny, ale z drugiej strony nie zmienia to faktu że taka niesprawiedliwość istnieje.
Co do karmy, na nią wpływa wiele czynników takich jak myślenie, mowa i zachowanie. Gdy to wszystko jest złe to tworzymy negatywną karmę (i analogicznie na odwrót). Niestety taki nieszczęśnik (w tym życiu), który kiedyś był bardzo złym człowiekiem (w poprzednim) chcać nie chcać (wbrew zapewnieniom buddystów) nie mógłby się z tego koła uwolnić, gdyż wiemy, że ludzie nieszczęśliwi są zgorzkniali, złośliwi, depresyjni itd., a mało tego karma ma wpływ na to gdzie się rodzimy, z jakim wyglądem, psychiką i jacy ludzie nas otaczają. Człowiek taki nieszczęśliwy i w negatywnym położeniu nie mógłby wytwarzać dobrej karmy zbyt wiele! W wyniku daje to niemożliwość żadnego uwolnienia się z tego koła i taka osoba schodziła by do coraz niższych światów np. zwierząt, duchów, demonów (tutaj też absurd- duchów, demonów nie stwierdzono!).
Na krytykę zasługuje też to, że karmę należy oczyszczać, co niestety gdy zrobimy komuś coś złego jest tak samo 'szlachetnym' czynem jak spowiedź katolicka czyli poszkodowany nie otrzymuje żadnego zadośćuczynienia, a poza tym medytacje i oczyszczanie karmy odciąga ludzi od życia. Buddyści, których spotkałem medytowali nawet z godzinę dziennie, jednak uważam, że ten czas można by lepiej zainwestować i zamiast dbać o swoją własną karmę pomagać innym lub robić coś bardziej konstruktywnego w tym życiu, które jest stosunkowo krótkie. Medytacja działa podobnie jak antydepresant, wiec jak humor im opadnie to wspierają się tym, niestety i to marność... odciągająca od realnego zmierzenia sie z życiem
4.Byddyzm ma wiele cudowności, znacznie więcej niż kościół katolicki i reszta chrześcijaństwa. Od 150 lat nie stwierdziliśmy żadnych umiejętności paranormalnych, cudów (kiedy chcieliśmy badać katolickich świętych odmawiano naukowcom), dlatego ta doktryna staje się jeszcze bardziej wątpliwa. Z pewnoscią liczni twórcy buddyzmu zaciągali się pejotlem lub marihuaną
5.Syci bramini to kolejny punkt. Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że religia daje władzę i bogactwo. Tak jest i w Tybecie i w Indiach gdzie lamowie są bardzo bogaci.