Jest rok 1985. Bezrobocie w Marinaledzie wynosi 65 proc., a on ma 33 lata i od sześciu lat jest jej burmistrzem, a oprócz tego nauczycielem historii w miejscowej szkole. Brodaty jak Che, w rozchełstanej koszuli, idzie przez pola rozpalone sierpniowym słońcem na czele kilkudziesięciu innych marinalenos.

Maszerują, bo chcieliby żyć w XX wieku, a od stu lat nic się u nich nie zmieniło. Hiszpania, która otrząsnęła się z dyktatury, przeżywa karnawał wolności i wkracza w erę dobrobytu, która potrwa trzy dekady i - zanim nagle się skończy - przyniesie wysokie emerytury, nowe autostrady, lotniska i rozpieszczone dzieci. Ale w Marinaledzie jest głód. Nie metaforyczny, nie symboliczny, ale najprawdziwszy, ściskający żołądek.

Czują go jornaleros, robotnicy "dniówkowi", których jest w Marinaledzie 90 proc. Ponad połowa ziemi w żyznej Andaluzji znajduje się w rękach 2 proc. bogatych właścicieli ziemskich. O jednej z nich, księżnie Alby, mówi się, że można wyjść z Sewilli i dojść do Zatoki Biskajskiej, nie opuszczając jej włości. Jornaleros - uważani za najbardziej pokrzywdzoną grupę w Hiszpanii - pracują średnio dwa-cztery miesiące w roku, a przez resztę czasu żyją ze skromnych zasiłków (w 1980 roku była to równowartość 2 euro dziennie).

Różnice w dochodach są kolosalne - jak w Ameryce Południowej. Dlatego sto lat wcześniej hulały tu wiatry anarchizmu. "Wszyscy robotnicy to anarchiści - pisał o latach 30. Gerald Brenan, brytyjski pisarz i znawca Hiszpanii w słynnej książce "Hiszpański labirynt". - Wielu właścicieli boi się odwiedzać swoje włości. (...) Ale czego się spodziewać, jeśli warunki są takie: nędzne płace, bezczynność przez pół roku i półprzymieranie głodem".

Więc maszerują. Mężczyźni, kobiety, dzieci. W chustkach albo słomianych kapeluszach. "Ziemia dla tego, kto ją uprawia" - żądają. Codziennie o świcie idą 8 kilometrów do opuszczonego gospodarstwa El Humoso, które należy do księcia Infantado, największego posiadacza ziemskiego w okolicy (17 tys. ha). Maszerują codziennie, oprócz niedziel, przez cały sierpień. W późniejszych latach będą przebywać tę trasę samochodami. Bo do El Humoso wracają przez siedem kolejnych sierpni.

Na miejscu obradują. Dzieci się bawią, kobiety gotują. Kiedy - zwykle po południu - przyjeżdża Guardia Civil i nakazuje im się rozejść, posłusznie się wycofują. Bez przepychanek i wysypywania zboża na drogi, bo ich dewizą jest brak przemocy. Jednak następnego dnia wracają. Są jak gzy - wytrwali i namolni. Kibicują im media, "El Pais" nazywa Sancheza Gordillo "ostatnim romantykiem".

Regionalny rząd Andaluzji po paru latach ma ich dość i w przededniu wystawy Expo w Sewilli w 1992 roku wywłaszcza 1200 ha należących do księcia del Infantado i przekazuje je marinaledańczykom pod uprawę. Książę najpewniej nie odczuł straty, bo używał ziem głównie do polowań na przepiórki