Terminy "ideowość", "ideowy", mają w powszechnym odczuciu bardzo pozytywną konotację. Czy jednak ideowość jest zawsze czymś pozytywnym?

Jadąc kiedyś autobusem zwróciłem uwagę na mijany billboard. Był na nim przedstawiony Che Guevara przystrojony w śmieszną czapeczkę, pozszywaną z różnokolorowych łatek (była to reklama jakichś targów tkanin).
- Popatrz, jak tak można!? - powiedział do kolegi jeden z pasażerów, wskazując na billboard.
- Nie rozumiem o co ci chodzi - odrzekł tamten - przecież to zbrodniarz!
- Może i zbrodniarz, ale nie zaprzeczysz, że był ideowy.
- No to tym gorzej. Moim zdaniem ideowy zbrodniarz jest znacznie groźniejszy od bezideowego.
W tym momencie autobus zatrzymał się na moim przystanku, musiałem wysiąść i nie wiem jak owa dyskusja potoczyła się dalej.

Dajmy spokój Guevarze. Zdania na jego temat są podzielone. Dla jednych jest niemal świętym, dla drugich - zbrodniarzem. Ja też mam na jego temat swoje zdanie, ale mniejsza z tym. Tematem tego wątku nie jest przecież Guevara, tylko ideowość. Pozytywna to cecha, czy też nie zawsze?

Co do ideowości zbrodniarzy to całkowicie zgadzam się z tamtym współpasażerem. Ideowi są groźniejsi. Bezideowy zbrodniarz zabije kilku, kilkunastu, no góra kilkudziesięciu ludzi. Ideowy natomiast może ich zabić dziesiątki tysięcy, setki tysięcy lub nawet miliony. Przykładów mamy wiele: Robespierre, Hitler, Stalin, w nowszych czasach Pol Pot (lista nie jest ani kompletna, ani zamknięta). I nie jest najważniejsze, jaka to idea. Mordować bowiem można nie tylko w imię idei obłąkańczych, ale również w imię idei skądinąd bardzo szczytnych (Wolność, Równość, Braterstwo).
Bezideowy zbrodniarz działa racjonalnie, zabija na ogół z chęci zysku, a tego z pewnością nie osiągnie mordując na lewo i prawo. Poza tym na ogół nie uważa swojego celu za wielki i szczytny, zatem nawet w jego mniemaniu nie uświęca on niegodziwych środków. Zbrodniarz bezideowy wie, że postępuje źle. I nawet jeżeli mu to "wisi", to dumy z powodu swojej "działalności" raczej nie odczuwa.
Natomiast zbrodniarz ideowy, uważa swój cel za tak wielki i szczytny, że można dla jego urzeczywistnienia poświęcić wszystko i wszystkich. Toteż morduje z równym zapałem wrogów, domniemanych wrogów, potencjalnych wrogów, nie dość gorliwych sojuszników oraz sojuszników z "minionego etapu". A im więcej morduje, tym więcej ma wrogów, rzeczywistych i urojonych. O ile zbrodniarz bezideowy często dochodzi do wniosku, że czas już przestać, to ideowym na ogół się to nie zdarza. Swoją "misję" kończą na ogół razem z zakończeniem żywota.

Nadmiar ideowości nie jest wskazany również w przypadku osób dzierżących władzę. Bo albo będą mordować, albo doprowadzą państwo do ruiny, albo jedno i drugie. Savonarola zbrodniarzem nie był. Ideowy był jednak niezmiernie. Doprowadził we Florencji do takiego bałaganu i terroru jedynie słusznej opcji, że nie dało się żyć. A za bezideowych Medyceuszy żyło się i to nie najgorzej. Jak to się skończyło chyba nie muszę przypominać.

Na szczęście członkowie władz PO oraz namaszczeni przez nich "bezpartyjni fachowcy" ideowi nie są, choć niektórzy udają. Gdybyż jeszcze byli pragmatykami!