Od kiedy jestem racjonalistą?

Nie jest to takie banalne pytanie wbrew pozorom. To ciekawy problem ogólny: kiedy ateista ma prawo nazywać siebie racjonalistą?

Ja zostałem ateistą na kilka miesięcy przed przystąpieniem do Komunii. Jest dla mnie jednak oczywiste, ze w podstawówce ani przez chwilę nie byłem racjonalistą.

Do zrozumienia pojęcia "racjonalista" też trzeba dojrzeć. Teraz mam przekonanie, że kolejność jest następująca: najpierw zostaje się ateistą, potem zostaje się racjonalistą, a dopiero na końcu przychodzi świadomość, że jest się racjonalistą.

Mamy więc właściwie trzy pytania (wbrew pozorom - do wszystkich, niezależnie od płci):

1. Kiedy uświadomiłeś sobie, że jesteś racjonalistą?
2. Kiedy stałeś się faktycznie racjonalistą, nie wiedząc jeszcze, że nim się stałeś - kiedy nastąpił ten kluczowy moment w Twoim życiu?
3. Kiedy zdałeś sobie sprawę, który moment w Twoim życiu był tym kluczowym momentem.

Warto zauważyć, że ścisła odpowiedź na pytanie 2. wymaga opowiedzenia się ze zrozumieniem za jedną z wielu definicji "racjonalizmu", dlatego może być bardzo trudna dla wielu osób.

Dopiero wczoraj uświadomiłem sobie, kiedy u mnie nastąpił ten moment. Miałem wtedy około 30 lat i podjąłem decyzję, że nie będę słodził herbaty. Pamiętam swoje motywacje, myśli i swoją sytuację i wiem teraz, że była to decyzja czysto racjonalna - uświadomiłem sobie, jaka to głupota, jaki absurd, jakie marnotrawstwo... jak mogłem być tak głupi?! A jednak mogłem, bo byłem jeszcze za młody, by stać się racjonalistą.

Dzięki temu polubiłem herbatę i od tamtego czasu picie herbaty sprawia mi przyjemność.

W ogóle życie racjonalisty jest tysiąc razy przyjemniejsze, bo racjonalista układa swoje życie tak właśnie w każdym aspekcie - nagle puka się w głowę: "jak mogłem być taki głupi?!" i zmienia swoje przyzwyczajenia na tańsze, przyjemniejsze i pożyteczniejsze - na tym właśnie polega sztuka racjonalizmu: "taniej, przyjemniej i z większym pożytkiem dla wszystkich" - nie znam lepszej definicji racjonalizmu.

Nauczyłem się bardzo przyjemnej formy gimnastyki - bardzo wciągającej, skomplikowanej, bezpiecznej od kontuzji i bardzo dobrej dla zdrowia - nawet po 15 latach nauki wciąż się uczę i coraz więcej nauki przede mną - nie może być mowy o monotonii czy nudzie. Sam ruch sprawia fizyczną przyjemność większą niż najlepszy masaż. Czy może być coś racjonalniejszego?

Oczywiście, że może. Zamiast ćwiczyć tylko dla siebie, od wielu lat uczę innych. Wszystkie przyjemności i pożytki są zachowane, bo nauczanie polega głównie na tym, że pokazuję ruch i mówię: "naśladujcie mnie". I pokazuję im, jak ćwiczyć i pokazuję im, jak przyjemnie jest ćwiczyć w ten sposób, i opowiadam o tym, gdzie i jak czuję tę przyjemność.

Dodatkowo zyskuję satysfakcję, że pomagam innym poprawiać zdrowie, że czynię dobro, a jeszcze zaznaję wdzięczności i sympatii. A ponieważ robię to za darmo (tak, bez żadnego wynagrodzenia, to moje hobby, jak dla innych wędkarstwo), więc nic nie zakłóca mojego racjonalnego samopoczucia. Zauważcie, że branie pieniędzy za coś takiego nie jest racjonalne. Pieniądze są mniej warte niż dobre samopoczucie.

To był oczywiście tylko przykład wyboru racjonalnej drogi w życiu. Może ktoś inny opisze swój racjonalizm, tak jak ja opisałem swój. A może ktoś jakoś inaczej rozumie racjonalizm?