O tym jak człowiek stworzył boga na swój obraz i podobieństwo.

Każdy z bogów jest metaforą niepojętego. Tak jak umysł myszy nie jest wstanie pojąc tego, czym jest człowieczeństwo tak też człowiek istoty boga nie jest wstanie ogarnąć. Stwarza, więc sobie uproszczenia i obrazy, których znaczenie w ziemski sposób może poznać. Nadaje bogom cechy ludzkie, spłycając go i ośmieszając. Każdy bóg każdej religii przeszedł taka samo drogę. Rozważmy ten dylemat opierając się o logikę: religie mówią o bogu jedynym -> każda z religii jest dobra -> wszystko, co dobre jest dziełem boga -> religie mają różnych bogów, wniosek jest oczywisty. Tak wiec to człowiek stworzył sobie boga i dał mu cechy pana-władcy, jakiego znał. Bóg stał się małostkowy i próżny jak to bywało wśród władców feudalnych, każe bóg oddawać sobie daniny i klęczeć przed swoim wizerunkiem, prawdziwy bóg nie może być tak próżny. Prawdziwy bóg nie potrzebuje: zaklęć, kadzidełek, półmroku, pozornej wspólnoty i totalitarnej indoktrynacji, całą gamę tych środków stosowano na zjazdach SS w Norymberdze, jeszcze słyszę zapamiętany w zbiorowej pamięci szoah, krzyk Hitlera - człowiek wraz z brzaskiem słońca staje się gotowy do odpierania wpływu innych na własną osobę, inaczej zachowuje się jego umysł po zmroku, inaczej na zbiorowych wiecach, inaczej niesiony falą większości. Te metody tworzą nić, niewidzialną nić jednak nie do przerwania, na której prowadzi się ludzi do zbawienia, które w rzeczywistości zawsze jest zagładą. Od tysiącleci człowiek zna wielką moc, która daje wiara - tą mocą jest możliwość kontroli i wywierania wpływu na ludzi, a więc daje władza największą i najbardziej totalna, - bo wielki brat zawsze na nas patrzy. Tylko te dynastie i rody, które wprost od bogów pochodziły, które były ziemską emanacją boga trwać mogły przy władzy, przez tysiąclecia a ich władza paść mogła jedynie wtedy, gdy ich boskość ktoś zdołał niepodważalnie podważyć. Tak dynastie władców Sumeru, Babilony i Egipty zdawały się wieczne i niezastępowalne, również mesjasze a wiec królowie Izraela z plemienia, Judy wydaja się być do dnia dzisiejszego obdarzeni niepowtarzalna predyspozycja dla władania światem. Oni to, bowiem boscy pomazańcy we władanie, którym zgodnie z obietnica, jaką bóg dał Abrahamowi mieli władać światem jako królowie królów. Ostatnim z rodu królów (Judy - wprost, od Davida) jakiego znamy - to Jezus. Wiele mitów mówi o tym jak to owa święta krew judy płynie w żyłach monarchów europy począwszy od Merowingów a kolejno rozpłynie się w krwi królów Karolingów, arystokracji angielskiej, normandzkiej, saskiej, po Hastings przywędrowała ona rody panującego w Wilnie, najpóźniej legenda żyła jeszcze wśród Habsburgów wszech maści. Depozytariuszami narodu wybranego prze smalą osadę SteMaximestac miało stać się wiele rodów a posłannictwo i tajemnica zawędrowała do europy. Przypominając ludzkich uzurpatorów bożej mocy, nie wolno by pominąć Konstantyna Wielkiego. On to w końcu posunął się do pełnej personifikacji każdego z bogów monoteizmu we własnej jak ze pustej osobie, pozbawianej wszelkiej duchowości. Jedyny cel, jaki przyświacał działalności Konstantyna to pełnia ludzkiej władzy. W tym celu cesarstwo musiało stać się monolitem, czasy jego panowania to religijne zamieszki rywalizujących ze sobą bogów. Co takiego wielkiego dokonał Konstantyn? Widząc ze wygrywają walkę religie monoteistyczne to tez postawił na takowe. Nie koniecznie na chrześcijaństwo, raczej na SOL INVICTUS - kult słońca. A sam przyją nim najwyższe funkcje. To właśnie w tej religii miał scalić wszystkie religie mono. Dość szybko kościół ujrzał epokową szanse, by stac się religia już nie prześladowaną i wyjść z ukrycia. Za cenę przywilejów i możliwości rozwoju - podpisano wzajemne układy. Trwa od tej chwili wielka myśl unitaryzmu i jednoczenia. Owe praktyki objeły także inne wielkie religie monoteistyczne jak m.in. Mitrianizm, - który w konsekwencji o włos przegrał wielka rywalizacje. Triumfował Jezus - po pełnym LIFTINGU. Już wcześniej nadano mu wile nadprzyrodzone cechy, zbudowano w tej osobie pełnie ludzkich tęsknot i pragnień wobec boga. Konstanty tedy począł finalizować swój wielki plan. Gdy na scenie pozostała już tylko jedna - zwołał I sobór. Na którym jednostronnie nażucil ojcom kościoła nowe zasady, zgodne religia i psychika Rzymu. Niedziele dzień boga SOL (Sudany) stał się dniem świętym, zastępując szabat, dalej aureole, święta przesilenia itp. Trzecie z bożych przykazań (to mówiące: Nie będziesz odzwierciedlał wizerunku boga...")Wymazano, zbyt mocno ingerowało w kulturę rzymską. Za to X-ąte z przykazań podzielono na dwa i mamy dekalog na powrót. Tadaaaa! Jak to wyjaśni kościół? W jaki sposób poganin mógł decydować o podstawach teologicznych chrześcijaństwa? To proste, przez Konstantyna przemawia duch św. Stworzony zresztą właśnie na tym soborze i na takie niewytłumaczalne chwile, w przyszłości wyjaśnianie poprzez działalność ducha świętego będzie jeszcze bardziej potrzebne - majstersztyk propagandowy! Na tym Konstantyn nie poprzestaje jeszcze czas na wielki koniec zabawy w boga, ziemska karnacje SOL - na pełną personifikacje Jezusa w swojej osobie. Tak! To właśnie on da Jezusowi swój wizerunek, do XIII w to rzymski młodzieniec będzie uznawany za oblicze Jezusa. Sam Jezus mesjasz, który poległ w walce doczekał się godnego następcy. Konstantyn stanie się, dlakosciola nowym Jezusem, to on wygra rywalizacje, to był element niepisanej umowy, przywileje w zamian za uznanie boskich rządów w cesarstwie. Historia zamieni rolami cesarstwo i kościół. Kilka wieków później Rzym padnie - a jedynym, co pozostanie po dawnej świetności będzie kościół. On napisze historia na nowo wymrze wszystko, co mogło go pokazać w niekorzystnym świetle, zapomni o dawnych układach, a za parę lat sfałszuje tak zwana DONACJE KONSTANTYNA, która da kościołowi prawo kreacji królów. Stanie się podstawa cezaropapizmu i prymatu kościoła w Europie.
O dziejach kościoła w siedmiu sakramentach cz. I
I Chrzest.
Chrzest wydaje się być