Wygląda na to, że książka ta może przekonać tych, którzy jeszcze wierzyli, albo już wierzą, że taka była dziejowa konieczność, że "musieliśmy uderzyć", jak to przedstawiają niektórzy zwolennicy tej tezy.
Nie musieli. Ci bardziej zmotywowani owszem chcieli dać łupnia Niemcom, ale dowództwo powinno wiedzieć jaka jest sytuacja, utrzymać spokój i nie liczyć na drugi cud nad Wisłą.

Trudno to całkiem negatywnie oceniać gdy się mówi o 200 tys. ofiar, ale warto zachować także umiar w glancowaniu historii.
A w ogóle, może tak ciszej nad tymi prochami.

"A w ogóle, może tak ciszej nad tymi prochami".

Czy uwagę ową kieruje Pan do tych, którzy odpalaniem rac chcą upamiętniać Powstanie?

Smutny w tym wszystkim jest stosunek do Powstanców, ktorzy często mają zdecydowanie odmienne poglądy na wiele spraw od tych, którzy na gwałt chcą ich czcić i których (Powstańców) nikt nie słucha. Bo tak naprawdę nie o Powstanie tu chyba chodzi tylko o narrację historii - której - gdy trzeba - Powstanie jest bezpardonowo podporządkowywane.

>"A w ogóle, może tak ciszej nad tymi prochami".
>Czy uwagę ową kieruje Pan do tych, którzy odpalaniem rac chcą upamiętniać Powstanie?
Nie mam tu racjonalnej odpowiedzi. Nie lubię pompy nad grobami, obchodów "ku czci" z udziałem polityków. Pachnie mi to załatwianiem politycznych interesów. Intuicyjnie wyczuwam fałsz tak w polityce nad grobami jak i w symbiozie wojska i kościoła.
"Może już tak ciszej nad tymi prochami" - to była pierwsza moja myśl gdy rano 10 kwietnia 2010 roku usłyszałem komunikat radiowy o katastrofie w Smoleńsku.

>Trudno to całkiem negatywnie oceniać gdy się mówi o 200 tys. ofiar, ale warto zachować także umiar w glancowaniu historii.

Właśnie z powodu liczby ofiar negatywnie należy to - czyli jak mniemam powstanie - oceniać. Zniszczona zostałaby infrastruktura, pal licho nic więcej niż błąd. Tymczasem przy takiej liczbie zabitych nie o błędzie a o zbrodni można mówić, zbrodni, której według mnie nie sposób inaczej niż negatywnie ocenić.

---

Pierwsza rewolta winna być rewoltą przeciwko tyranii teologii, przeciw widmu boga. Dopóki mamy pana w niebiosach, dopóty będziemy niewolnikami.
Michaił Bakunin.

>
>Z zapisów, o których wyżej, wynika, iż wcale - jak się powszechnie głosi - żołnierze AK nie rwali
>się do walki, zdając sobie sprawę, iż dysproporcje są ogromne, a rzucanie się z gołymi rękami na
>wroga może się skończyć masakrą. W zapiskach czynionych na gorąco, w gorących chwilach przed
>wybuchem i po wybuchu powstania znajduje się mnóstwo wpisów typu "niestety, stało się", "boję się
>tego, co będzie" albo "mam złe przeczucia".

Ale AK była armią ochotniczą tz. że nikt ich do konspiracji nie mógł zmusić. A że się bali, to chyba naturalne.

>> KG czerpała wiedzę i podejmowała decyzję niemal wyłącznie na podstawie komunikatów radiowych z oficjalnych szczekaczek Oberkommando der Wehrmacht oraz tzw. stawki, czyli dowództwa Armii Czerwonej. <<

Czyli to były głupie ch...
Mieli aż nadto czasu, żeby posłuchać Goebbelsa i pomniejszych szczekaczy. O Katyniu i wywózkach na Syberię też powinni wiedzieć. Zresztą jednych i drugich uważali - słusznie zresztą - za swoich wrogów. Gdyby mieli jakiś własny wywiad, a powinni mieć, jeśli marzyła im się jakaś akcja zbrojna, to wiedzieli by, co sowieci wyprawiali na zajmowanych terenach.
A na dodatek wiedzieli, że praktycznie nie dysponowali żadnym uzbrojeniem.
W takiej sytuacji nie byli by nawet w stanie pomagać wojskom sowieckim, gdyby te już przekroczyły Wisłę. A z perspektywy to można sądzić, że wówczas sowieci potraktowali by ich jako przeszkadzających.
W efekcie dali nam kolejną okazję świętowania klęsk narodowych.

"Gdyby mieli jakiś własny wywiad, a powinni mieć, jeśli marzyła im się jakaś akcja zbrojna, to wiedzieli by, co sowieci wyprawiali na zajmowanych terenach".

Ale w tym zakresie przecież akowscy liderzy mieli wiedzę. Wiedzieli jak Sowieci postępowali w latach 39-41 na terenach okopowanej przez nich Polski, był przecież casus Katynia, były gorące jszcze doniesienia o tym jak potraktowano AK-owców, uczestników "Burzy" na Kresach. W tym jest własnie problem. Iż naturę Sowietów oni mieli - w jakimś sensie - wygarbowaną na własnej skórze. I żadnych wniosków z tego nie wyciągnęli.

>>Ale w tym zakresie przecież akowscy liderzy mieli wiedzę. <<
To co, przewidywać nie potrafili? Bo jeśli potrafili, czego należało by oczekiwać od dowódców wojskowych, to z całą premedytacją skazali miasto na zagładę. I co? Został któryś z nich powieszony, albo rozstrzelany? Gó...! Jeszcze ich awansowano. www.um.war(*)wstania-warszawskiego?page=0,0
Poszli "honorowo" do niemieckich łagrów, a potem szpanowali na Zachodzie.
A nam w kraju wciskano przez lata kit o bohaterach i kazano świętować tę totalną klęskę.

>>> KG czerpała wiedzę i podejmowała decyzję niemal wyłącznie na podstawie komunikatów radiowych z oficjalnych szczekaczek Oberkommando der Wehrmacht oraz tzw. stawki, czyli dowództwa Armii Czerwonej.

Czyli jak się to dziś mówi "biały" wywiad. To była pierwsza dobrze płatna fucha jaką Wałęsa-senior załatwił Wałęsie J.-juniorowi a polegała tylko na czytaniu gazet i piciu kawki, słuchaniu wiadomości z radia (tak jakby Jarosław był geniuszem-lingwistą) z całkowitą swobodą interpretowania informacji wyczytanych i wysłuchanych, bez odpowiedzialności personalnej.

>Czyli to były głupie ch...

Myślę, że raczej delikatnie to określiłeś. To byli szaleńcy. Dlaczego? Wyjaśniam poniżej moje widzenie tematu.

>Mieli aż nadto czasu, żeby posłuchać Goebbelsa i pomniejszych szczekaczy. O Katyniu i wywózkach na Syberię też powinni wiedzieć. Zresztą jednych i drugich uważali - słusznie zresztą - za swoich wrogów.

To nie dziwi specjalnie. Sanacyjna polityka polska w praktyce doprowadziła nie tylko do osamotnienia i braku faktycznej pomocy, ale również do tego, że wykazując militarną i polityczną słabość na arenie przynajmniej europejskiej, obnażyła się jako łatwy kąsek do zajęcia zbrojnego państwa.

>Gdyby mieli jakiś własny wywiad, a powinni mieć, jeśli marzyła im się jakaś akcja zbrojna, to wiedzieli by, co sowieci wyprawiali na zajmowanych terenach.

AK miało komórkę wywiadu wojskowego. Tyle tylko, że w samym dowództwie nie było zgodności co do wywołania powstania, zresztą nie tylko tego.

>A na dodatek wiedzieli, że praktycznie nie dysponowali żadnym uzbrojeniem.

Otóż to. Broń lekka w postaci karabinów i pistoletów oraz granatów i granatników p.panc. zdobytych na wrogu, nie stanowiła żadnej realnej siły przeciw frontowym, uzbrojonym po zęby, bardziej licznym oddziałom zaprawionym już w bojach na froncie. Poza tym logika nawet kaprala krzyczała wręcz, że są podstawy, by osąd o faktycznym położeniu nie trafił do głów w KG AK. No bo jakich sukcesów można by się spodziewać po wywołaniu powstania gdy prawa strona Wisły opanowana przez frontowe wojska Armii Czerwonej, lewa przez frontowe wojska niemieckie, a w środeczku armia powstańcza składająca się z kilku chudziutkich batalionów w dodatku nieuzbrojonych tak, by stanowić realną groźbę dla obu stron. Tak, obu. Bo Rosjanie na pewno, gdyby się włączyli do pomocy powstańcom, zaraz by ich eksterminowali pokazując kto tu rządzi. Tu nie można zarzucić Stalinowi, że uprawiał własną politykę, przyklepaną w Jałcie przez "sojuszników" z zachodu o strefach powojennych wpływów, tym bardziej, że powstanie wybuchło bez ustaleń ze Stalinem, a paradoksalnie z Londynem. Stalin, faktyczny zwycięzca (nie mówię jakim kosztem), dyktował jak przyszłość będzie wyglądała i jakie przyszłe rządy widzi po zakończeniu wojny. Powstanie od początku przypominało o micie (faktycznie to nie była prawda) kawalerii polskiej idącej do walki z szablą w ręku z czołgami, co Niemcy pokazywali z lubością w filmach propagandowych, by wyśmiać polskich dowódców. Powstanie nie przyniosło żadnych korzyści politycznych i militarnych, nawet propagandowych (do dziś w książkach do nauki historii wydawanych na zachodzie o powstaniu warszawskim ani słowa), a okazało się dramatem narodowym i grobem ok. 200 tys. ludzi/cywilów, systematycznym równaniem z ziemią największego miasta polskiego. To był pokaz zdesperowanych szaleńców nie mających żadnej pomocy ani ze strony zachodu (w tym i rządu na uchodźctwie w Londynie bo nie wiadomo już było kogo reprezentuje i nikt nie traktował tego "rządu" poważnie), ani ze wschodu (amunicja, broń, lekarstwa, nawet żywność).
Więc pozostaje stale pytanie czy zryw powstańczy był samobójczym aktem desperacji, czy tylko wyrazem ambicyjek kilku skłóconych generałów? Bo heroizm powstańców, czego im się nie odbiera, to za mało, by nazwać ten akt rozpaczliwy, potrzebny strategicznie, jak i jako część taktyczna dla większych operacji militarnych.

>W takiej sytuacji nie byli by nawet w stanie pomagać wojskom sowieckim, gdyby te już przekroczyły Wisłę.

Sowieci nawet tego w ogóle nie brali pod uwagę i nie chcieliby, gdyby co. Toż to był dla Stalina policzek, bo efekt propagandowy byłby spalony. Co? Polscy powstańczy musieli pomagać niezwyciężonej Armii Czerwonej????

>A z perspektywy to można sądzić, że wówczas sowieci potraktowali by ich jako przeszkadzających.

Z całą stanowczością to potwierdzam, co napisałem powyżej.

>W efekcie dali nam kolejną okazję świętowania klęsk narodowych.
>

No cóż. Nie pierwsze to i nie ostatnie zważywszy polską mentalność żyjącą martyrologią. Zacznij może od powstań "narodowych" listopadowe, styczniowe, trzy śląskie, słabiutko za to jedyne zakończone powodzeniem wielkopolskie, czy innych jak Samosierra.

Pozdrawia plut. podchorąży już w stanie spoczynku, gdzie sprawę powstania wałkowano na podchorążówce na tzw. szkoleniach politycznych.

---

Jednak jestem lepszy niż moja reputacja. Cholera! A może gorszy?