Wczoraj, w Kaplicy Królewskiej Bazyliki Mariackiej w Gdańsku miały miejsce uroczystości pogrzebowe dwóch członków antykomunistycznego podziemia działającego po II wojnie światowej, znanego obecnie głównie pod ukutą przez prawicę nazwą "żołnierze wyklęci"- Danuty Siedzikówny ps. "Inka" i Feliksa Selmanowicza ps. "Zagończyk". Cała ceremonia odbyła się z wielkim rozmachem, z honorami wojskowymi, na typowo narodowo-katolicką modłę. Trumny ze szczątkami "Inki" i "Zagończyka" zostały wystawione na katafalkach przed ołtarzem i okryte biało-czerwonymi flagami. Ustawiono też na nich portrety dwójki bohaterów. Przed kościołem są tłumy ludzi z flagami oraz zdjęciami Inki i Zagończyka. Na uroczystości przyjechali Polacy z całego kraju. Była oczywiście msza z udziałem spędzonych na tę okazję żołnierzy z kompanii reprezentacyjnej WP, był i były biskup polowy WP, a obecnie arcybiskup gdański Sławoj Leszek Głódź, jak zwykle w takich przypadkach w pierwszej ławie siedział prezydent Andrzej Duda, który wygłosił płomienne przemówienie, a następnie wraz z premier Beatą Szydło otrzymali pierścienie z inskrypcją "Tak trzeba - Inka". "Inkę" awansowano do stopnia podporucznika, a "Zagończyka" do stopnia podpułkownika.

W związku z tym mam pytanie: Za co to wszystko?

Danuta Siedzikówna urodziła się w roku 1928. W 1943 wstąpiła do AK, gdzie po ukończeniu kursu medycznego została sanitariuszką w jednym z oddziałów. Po przejściu frontu podjęła pracę kancelistki w nadleśnictwie Hajnówka. Wraz z innymi pracownikami nadleśnictwa została w czerwcu 1945 aresztowana za współpracę z antykomunistycznym podziemiem. Została jednakże uwolniona z konwoju przez operujący na tym terenie patrol wileńskiej AK. Na przełomie 1945/46 zaopatrzona w fałszywe dokumenty ponownie podjęła pracę w nadleśnictwie, tym razem w miejscowości Miłomłyn (powiat ostródzki). Nawiązała też kontakt z odtwarzaną na Pomorzu 5 Wileńską Brygadą AK. 28 czerwca 1946, została wysłana przez jednego z dowódców po zaopatrzenie medyczne do Gdańska. 20 lipca została aresztowana przez UB w jednym z lokali kontaktowych. Została osądzona, skazana na śmierć i miesiąc po wydaniu wyroku stracona.

Niewiele bogatszy życiorys ma Feliks Selmanowicz.
Urodzony 6 czerwca 1904r. w Wilnie. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 jako ochotnik. W 1939 r. został zmobilizowany i przydzielony do Korpusu Ochrony Pogranicza Pułk "Wilno". Po agresji ZSRR brał udział w walkach z Armią Czerwoną. Po przekroczeniu granicy polsko-litewskiej internowany przez władze litewskie. Zbiegł z obozu internowania i powrócił do Wilna. Tam nawiązał kontakt z konspiracją. Z tego powodu został aresztowany przez policję litewską w 1940 r. lecz zwolniono go z powodu braku dowodów. Od chwili zwolnienia ukrywał się, korzystając z fałszywych dokumentów.
W styczniu 1944 r. wstąpił do 3. Wileńskiej Brygady AK, a następnie został przeniesiony do 5. Wileńskiej Brygady AK mjr. Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”, gdzie pełnił funkcję zastępcy dowódcy plutonu. W czasie walk był dwukrotnie ranny. W maju 1944 r. objął dowództwo kompanii w 4. Wileńskiej Brygadzie ppor. Longina Wojciechowskiego ,,Ronina". Funkcję tę pełnił do rozwiązania brygady 17 lipca 1944 r. Po rozbrojeniu został internowany przez Sowietów w Kałudze, 20 kwietnia 1945 r. zbiegł i przedostał się do Wilna, skąd wyjechał w październiku 1945 r. transportem repatriacyjnym do Polski.
Na przełomie lat 1945/1946 nawiązał kontakt z mjr. „Łupaszką”. W odtwarzanej na Pomorzu 5. Wileńskiej Brygadzie AK objął dowództwo pięcioosobowego patrolu bojowo-dywersyjnego. W 1946 r. oddział ten dokonał szeregu akcji m.in. w Gdańsku, Sopocie, Olsztynie i Tczewie celem zdobycia broni oraz gotówki, która przekazana została oddziałowi "Łupaszki".
17 lipca 1946 r. został zatrzymany przez milicję w Sopocie i osadzony w miejscowym więzieniu. Miesiąc później Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku skazał go na karę śmierci. Został stracony razem z "Inką".

Ci ludzie nie mają żadnych zasług dla państwa, ani nie wsławili się wielkimi czynami na polu walki! Dlaczego więc nazywamy ich bohaterami!? Gdyż zostali straceni? Jeśli tak, to stawiajmy też pomniki i gloryfikujmy nie tylko tych, których poddano egzekucji, ale także ofiary wypadków samochodowych, lotniczych (to niestety w pewnym przypadku już ma miejsce!), czy utonięć!
Bycie skazańcem nie jest bohaterstwem, gdyż nie wymaga od osoby żadnej szczególnej odwagi (nie jest dobrowolne, idziesz bez względu na strach i opory), ani też nikogo nie ratuje, czy nie pozwala wygrać bitwy. „Inka” i „Zagończyk” są męczennikami, a nie bohaterami. Mieszanie jednego z drugim niestety jest typowe dla tradycji narodowo-katolickiej. Dezawuuje to bohaterstwo i czyni polski patriotyzm smutnym, męczeńsko-cierpiętniczym. Podkreślanie takich ofiar ma też uzasadniać nienawiść do winnych tych czynów, czyli komunistów i jak to bywa u narodowców, uogólniając do całego „lewactwa”, a także do Rosjan.

Ten pogrzeb jest zresztą po to zorganizowany, żeby budować takie nastroje! Całe to przywracanie pamięci o podziemiu antykomunistycznym ma na celu pogłębienie katolicko-narodowego mitu i jego zakorzenienie w postawach silnie konserwatywnych. Są to działania o charakterze inżynierii społecznej, której celem jest faszyzacja młodzieży, a także być może utworzenie z narodowców bojówki PiS-u i ostateczne przejęcie władzy na długie lata, a być może także utworzenie dyktatury!

Dowodem na taki stan rzeczy jest pojawienie się na pogrzebie licznej świty zarówno pisowców, jak i środowisk nacjonalistycznych (NOP, ONR, MW), a także to, co działo się po najważniejszej części uroczystości w kościele, czyli bójki i napaści na przybyłych tam działaczy KOD. Niektórzy z nich musieli być eskortowani przez policję, inni trafili do SOR miejscowego szpitala z obrażeniami powstałymi na skutek pobicia.

Co gorsza PiS, żeby wychować rzesze nowych nacjonalistów zaczyna majstrować przy lekcjach historii...