W Riksdagu, szwedzkim parlamencie, nie obowiązują specjalne akredytacje dziennikarskie, wystarczy legitymacja prasowa. Wstęp do budynku mają też korespondenci mediów zagranicznych akredytowani przy szwedzkim MSZ. Zagraniczni dziennikarze, przebywający w Szwecji okresowo, również mogą wejść do Riksdagu na podstawie legitymacji prasowej, jeśli ich związki zawodowe są członkami IFJ - International Federation of Journalists. Obrady na sali plenarnej reporterzy mogą obserwować z ław dla publiczności. Jedynie podczas krótkiej uroczystej sesji z udziałem pary królewskiej inaugurującej rok pracy Riksdagu, lub podobnej sesji po wyborach parlamentarnych, wstęp ten jest ograniczony liczbą wolnych miejsc. Posiedzenia plenarne są transmitowane przez wewnątrz telewizję sejmową, a ważniejsze sesje przez telewizję publiczną. Dziennikarze mogą też przysłuchiwać się posiedzeniom stałych komisji parlamentarnych, po uzyskaniu zgody np. od ich przewodniczących. Mogą odwiedzać kancelarie, siedziby klubów, pokoje posłów, jeśli są umówieni. Numery telefonów komórkowych posłów i ich adresy e-mailowe są jawne, a sami parlamentarzyści, których nie chroni immunitet poselski, zazwyczaj chętnie współpracują z mediami.

W niemieckim Bundestagu wszyscy dziennikarze mają te same prawa i ograniczenia. Reporterzy nie mają wstępu na salę obrad; korzystają z loży prasowej lub transmisji telewizyjnej albo internetowej w pokoju prasowym. Nie mogą również uczestniczyć w zamkniętych posiedzeniach komisji parlamentarnych. Niedostępne dla dziennikarzy jest piętro, gdzie znajdują się biura przewodniczącego parlamentu. Mogą tam przebywać, jeżeli są umówieni z przewodniczącym, jego zastępcami lub innymi osobami z administracji. Osobne piętro przeznaczone jest dla klubów parlamentarnych. Każdy klub ma swoje stanowisko dla mediów opatrzone logo partii. Tam organizowane są konferencje prasowe. Stałą akredytację parlamentarną ma obecnie ponad 3 tys. dziennikarzy. Jednorazową wejściówkę można otrzymać od ręki w biurze prasowym, po przedłożeniu legitymacji prasowej. Parlamentarne służby porządkowe nie tylko kontrolują legitymacje dziennikarzy, lecz zwracają także uwagę na ich zachowanie. Korespondenta PAP upomniano kiedyś w grzeczny, lecz stanowczy sposób, że w czasie dyskusji plenarnej, siedząc w loży prasowej, nie powinien czytać gazety.

W brytyjskim parlamencie, Westminsterze, obowiązują różne zasady udzielania przepustek dla dziennikarzy krajowych i zagranicznych. Oddzielne akredytacje obowiązują dla Izby Gmin i dla Izby Lordów. Osobną przepustkę uzyskują dziennikarze, którzy w parlamencie zajmują się obsługą rządu lub pisaniem politycznych komentarzy. Potrzebują specjalnej przepustki tzw. lobby pass dającej wstęp na briefingi z przedstawicielami rządu na terenie parlamentu. Jest to jedno z najważniejszych źródeł sterowanych przecieków i zakulisowych informacji. Jeśli dziennikarz jest umówiony z posłem, to zwykle za pośrednictwem pracownika recepcji kontaktuje się z biurem posła i czeka na jego zejście. Reporter spacerujący bez celu po budynku parlamentu może się spodziewać, że zostanie odprowadzony do recepcji przez ochroniarzy. Jeszcze nie tak dawno temu telewizja w ogóle nie miała wstępu do parlamentu i nie mogła filmować przebiegu debat. Obecnie jest to możliwe, choć wcale nie proste: przepustka dla ekipy telewizyjnej określa wyraźnie, gdzie można filmować.

Stałą kartę wstępu do hiszpańskiego parlamentu mają tylko wyspecjalizowani dziennikarze dużych redakcji: agencji informacyjnych, telewizji publicznej itp., którzy na bieżąco informują o pracach parlamentu. Inni reporterzy muszą wcześniej ubiegać o akredytację na jedną, interesującą ich sesję lub na przeprowadzenie wywiadu. Zdarza się, że ze względu na ograniczoną liczbę miejsc dziennikarze mniej liczących się mediów nie uzyskują przepustki. Jeśli dziennikarz umawia się na wywiad, otrzymuje akredytację upoważniającą do przebywania tylko w konkretnym miejscu w parlamencie np. w gabinecie deputowanego. Reporterzy nie mogą spacerować po całym budynku.

Parlament bułgarski ma dwa budynki: w jednym znajduje się sala posiedzeń plenarnych, w drugim obradują komisje. Do każdego z nich obowiązują oddzielne akredytacje i na dodatek dla określonej liczby dziennikarzy. Publiczne radio i telewizja mogą akredytować po 8 dziennikarzy na obrady plenarne, po 6 - w budynku, gdzie zbierają się komisje i po 10 członków ekip technicznych. Media elektroniczne o zasięgu o ogólnokrajowym mogą akredytować odpowiednio po 6 i 4 dziennikarzy oraz 4-osobowe ekipy techniczne. Oficjalna agencja BTA ma prawo do 8 akredytacji w budynku obrad plenarnych, 4 - w budynku komisji i 2 dla fotoreporterów. Tak samo jest w przypadku ogólnokrajowych dzienników. Inne media np. telewizje kablowe, media prywatne, dzienniki regionalne i tygodniki mogą akredytować najwyżej po 3 dziennikarzy. Po otrzymaniu akredytacji wszyscy dziennikarze mają jednakowy dostęp do dozwolonych dla prasy miejsc - korytarzy i balkonu w sali posiedzeń. Media mogą obserwować otwarte posiedzenia z balkonu, lecz nie wolno ich stamtąd filmować, po tym jak kilka lat temu pokazano, że wobec braku kworum posłowie głosują cudzymi kartami. Obecnie akredytacje są bezpłatne, ale jeszcze przed dwoma laty przepustka dla jednej osoby kosztowała 100 lewów (50 euro). Opłaty zniesiono po ostatnich wyborach parlamentarnych w czerwcu 2005 r. Dziennikarze mogą też z jednodniowym wyprzedzeniem ubiegać się o jednorazową przepustkę do obu budynków.

W Kongresie USA akredytowanych jest około 1800 dziennikarzy prasy i mniej więcej drugie tyle korespondentów mediów audiowizualnych. Mają oni względnie sporą swobodę działania. Rozpatrując wnioski o akredytację, odpowiednie biura Kongresu sprawdzają przede wszystkim czy podana przez wnioskującego gazeta, periodyk, stacja radiowa lub telewizyjna rzeczywiście istnieje i jak długo działa na rynku - w wypadku np. dziennika warunkiem akredytacji jest ukazywanie się go przez co najmniej 18 miesięcy. Akredytacja może być też nie przyznana (lub cofnięta), jeśli dane medium lub jego korespondent uprawia działalność lobbystyczną. Korespondent musi być poza tym stałym mieszkańcem Waszyngtonu. Nie stosuje się natomiast żadnych kryteriów "profesjonalizmu" dziennikarzy, ich przygotowania do obsługi parlamentu, ani gradacji - wszystkie akredytacje dają równe prawa. Nie ma w związku z tym żadnego "zróżnicowanego dostępu" na terenie Kongresu.
Na Kapitolu, czyli w głównym budynku Kongresu, dziennikarze mogą poruszać się wszędzie poza salami Izby Reprezentantów i Senatu - mogą tam obserwować obrady z galerii prasowych - oraz poza salami, gdzie trwają posiedzenia i spotkania przy drzwiach zamkniętych. Strefą specjalnie przeznaczoną do spotkań i rozmów polityków z dziennikarzami jest tzw. Speakers Lobby, czyli fragment korytarza, gdzie korespondenci muszą być nawet odpowiednio ubrani - obowiązuje marynarka i krawat. Dziennikarze mogą jednak zaczepiać i wypytywać członków Kongresu także w innych miejscach, gdzie ci akurat przechodzą. Czynią to zwłaszcza w budynkach biur poszczególnych kongresmanów i senatorów położonych w pobliżu Kapitolu. Z drugiej strony, jeżeli politycy nie mają ochoty odpowiadać na pytania prasy, poruszają się zwykle w eskorcie swych współpracowników, lub nawet ochroniarzy, którzy blokują do nich dostęp.

If you don't read the newspaper, you're uinformed. If you do read it, you're misinformed. What is the long-term effect of too much information? One of the effects is the need to be first, not even to be true anymore. So what a responsibility you all have - to tell the truth, not just to be first.

Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią, z dniem dzisiejszym przestają obowiązywać ogłoszone ostatnio zmiany w dostępie dziennikarzy do budynków Sejmu RP.

Nie zmieniają się także zasady dotyczące organizacji pracy i poruszania się dziennikarzy w budynkach Sejmu i Senatu. (źródło)