Cześć.
Ponieważ mamy okres świąteczno-noworoczny (jakkolwiek lata liczymy od narodzin mitycznego Chrystusa!), a Drogie Panie szykują już zapewne kreacje na Sylwka, postanowiłem oto zająć się pewnym niewyczerpanym tematem - kobiecą urodą, ściślej urodą blondynek, a jeszcze ściślej - urodą kobiet białej rasy.
Bo bez dwóch zdań są one najpiękniejsze na świecie. Jaka rozmaitość wyglądu! Włosy - od bardzo jasnych do bardzo ciemnych, różne kolory oczu, różne odcienie barwy skóry... Porównajmy to na przykład z monotonną urodą Azjatek - praktycznie nie do odrożnienia, prawda? Nic więc dziwnego, że tak popularne są tam wszelkie zabiegi rozjaśniania skóry, przebarwiania włosów czy ,,prostowania'' skośnych oczu. Afrykanki także zazdroszczą białaskom ich urody. I to wcale nie z rasistowskich powodów, ale estetycznych właśnie. Czerń nie jest dla naszego gatunku kolorem miłym - czerń to kolor nocy, a noc jest ewolucyjnie niebezpieczna: to pora, gdy na żer wychodzą drapieżniki i dobrze jest mieć bezpieczne schronienie. Ludzka fantazja od zawsze ,,zaludniała'' noc demonami, wampirami i duchami. Lubimy kolory jasne - obojętnie, czy będzie to ,,światłość wiekuista'' czy ,,oświecenie''. Tak nas ukształtowała ewolucja - najlepszy dowód, że ludzie bardzo szybko zatracili ciemny pigment w skórze po opuszczeniu Afryki około 100 tys. lat temu. Czerń była koniecznością przystosowawczą, a nie kanonem estetycznym,choć zapewne jakiś ,,ewolucjonista'' będzie zapewne kontrargumentował, że jego ciocia ubiera się na czarno.
Jasny kolor włosów występuje praktycznie tylko w Europie i obrzeżach, i ograniczony jest do dwóch grup językowych: indoeuropejskiej i ugrofińskiej. Wśród innych ludów trafia się bardzo rzadko; czasami u dzieci (np. Melanezyjczycy), bywa też gdzieniegdzie spotykany u ludzi dorosłych, ale prawie zawsze można to wytłumaczyć europejskim wpływem genetycznym - tym nowym i dawniejszym (w starożytności rasa biała sięgała aż do Chin, vide słynne mumie z Tarim).
Blond kolor nie jest (i nigdy nie był) związany z jakąkolwiek umysłową dysfunkcją, dlatego nie śmieszą mnie wcale dowcipy o blondynkach. Zaczęły się one rozpowszechniać w latach 50., a początek im dało istotnie nieco ,,gęsiowate'' zachowanie gwiazd tamtych lat, jak Marilyn Monroe czy Brigitte Bardot. Ale był to znak czasów - nowoczesny feminizm dopiero raczkował. W każdym razie taki wizerunek skwapliwie podchwyciły media (wiadomo, przez kogo kontrolowane...), którym bardzo zależało na wyśmianiu ideału aryjskiej urody. Dzisiejsza polityczna poprawność teoretycznie chroni blondynki, ale z dużo mniejszym zapałem niż Murzynów czy Żydów. Ale nie przejmujmy się tym - blondynki (i blondyni) będą w końcu, jak zawsze, górą!!