Dziś napotkałem na swojej drodze adres onanizm.pl, nie mogłem oderwać się od lektury aż do teraz. To co wyprawiają Ci młodzi ludzie to jest poprostu straszne. Oni podejmują walkę z własnym sobą, ich posty są przerażające, aby nie być gołosłownym przytoczę jeden z nich, który wywarł na mnie szczególne wrażenie:
Przepraszam, ale nie przeczytałem całego tematu. Na forum jestem od niedawna i nie lubie dużo czytać. To co piszecie jest ciekawe i jakże szczere, doceniam to.
Teraz ja opowiem o sobie i wyciągnę pewne wnioski. Podpisałem się Iskra, w znaczeniu, że zawsze jest iskra nadzieji. Jestem Grzegorz i mam 18 lat. Mój problem z masturbacją ma charakter, wydaje mi się poważny. Nie znalazłem pomocy u psychiatrów i księży, to ja sam muszę sobie pomóc. Zacząłem z samogwałtem mając jakieś 3 lata, pewien nie jestem, ale pamięć mam doskonałą i wiem, że w wieku 5 lat na pewno się masturbowałem. Miałem operację genitaliów jak miałem 2 lata, może to miało wpływ na "przedwczesny popęd seksualny" ? Trudno mi powiedzieć. Wiem, że jak miałem kilka zaledwie lat masturbacja zaczynała wywierać poważny wpływ na moje życie. Lubiłem nagość, kochałem swoje ciało, kochałem swój zapach, podniecałem się rajstopami na dziewczynkach i podniecało mnie lanie po tyłku...
Onanizmowałem się, jak sądzę, rzadko, bo około 1 na miesiąc, dwa... Orgazmy w wieku dziecięcym miałem nieziemskie! O mój Boże, jak ja przypominam sobie te chwile, tego uniesienia, w kilka sekund pocierania się o coś doświadczałem półminutowego odlotu. Nie wiedziałem co to jest i coś czułem, że to złe, ale nie mogłem się powstrzymać. Myślałem, że jestem jedyną osobą na świecie, która to wymyśliła i nikt tego poza mną nie umie. Byłem dzieckiem wrażliwym, zdolnym, wcześnie nauczyłem się pisać, czytać, liczyć, pisałem własne bajki, wiersze. Zaczęła się podstawówka i byłem ciotą. Nie radziłem sobie, łatwo mnie było zranić, poddawałem się bez walki. Choć nie miałem problemów z nauką, ze sportem, miałem powane problemy ze swoją psychiką i nawiązywaniem kontaktów. Należy podkreślić, że miałem, będąc dzieckiem, z resztą nadal mam, pełno NERWIC, NATRĘCT, PSYCHOZ I DZIWACTW. SKĄD TO SIĘ MOGŁO WZIĄŚĆ JAK NIE OD MASTURBACJI ? Dopiero niedawno sobie to uświadomiłem...
Zawsze się odizolowywałem od innych dzieci. Zacząłem się oddalać od przyjaciół, rodziny i nie rozumiałem tego, ale teraz rozumiem... To było podświadoma chęć oderwania się od prawdziwego życia na rzecz samogwałtu.
Kiedy byłem w gimnazjum były ze mną same problemy. Zakochałem się, ale tylko "fizycznie" w dziewczynie młodszej o 3 lata. Bardzo to przeżyłem. To była miłość bez wzajemności.
Teraz kończę drugą liceum.
Być może ten post jest trochę nielogiczny i niespójny, ale piszę go na prędce, chciałem tylko podzielić się moimi ogólnymi spostrzeżeniami:
PO KILKUNATU LATACH MASTURBACJI STWIERDZIŁEM, ŻE:
- mam skłonności do schizofrenii
- jestem kłębkiem nerwów, mam zaburzenia snu, bezsenność, bądź senność, czasem miewam koszmary i halucynacje
- jestem przewrażliwiony psychicznie; wystarczy szczegół, abym dostał furii, bądź popadł w depresję
- niejednokrotnie miałem myśli samobójcze
- kiedy jestem sam płaczę i śmieje się na przemian
- odpycham od siebie ludzi, a oni zaczynają mnie unikać
- z ogromnym trudem biore się do nauki, chociaż jestem zdolny
- mam trudności z koncentracją, skupieniem, panowaniem nad sobą
- nigdy nie miałem dziewczyny
- czuję wstręt do płci przeciwnej, gardzę kobietami, nienawidzę ich za to czym są, mam wrażenie, że Bóg stworzył kobietę, a szatan jej ciało
- w każdej kobiecie widzę jakieś wady, jakieś nieuzasadnione zło
- jestem indywiduum aspołecznym, jednostką destruktywną, wrogiem publicznym
- stałem się agresywny
- wyolbrzymiałem problemy
- wyobrażałem sobie coś (np. to, że wszyscy mnie nienawidzą) i potem sam w to wierzyłem
- mam problemy z oddawaniem moczu
- jestem wysportowany, ponieważ wszelką złość, agresję przelewałem na intensywny, forsowny i nieprzerywany wysiłek fizyczny, ale wielokroć przesadziłem
- nienawidzę sam siebie, choć wiele osób twierdzi, że jestem przystojny, inteligenty, ja mam kompleksy i poczucie niższości
- mam częste poczucie pustki wewnętrznej, dyskomfortu i ogólnej niewygody w życiu
- nie potrafie odwzajemniać miłości i generuje nienawiść
- miałem liczne nerwice: przesadne mycie rąk po 20 razy dziennie, nie przełykanie pokarmów, ze strachu, że się zatruję, bądź udławię; izolacja od społeczeństwa ze strachu, że stanie mi się krzywda, bądź sam zrobie komuś krzywdę; ile razy gdzieś wyjdę, muszę wracać się dokładnie tą samą drogą (natręctwo); liczę wykonywane czynności; zwracam uwagę na szczegóły, których inni nie widzą (widzę spadający liść i ogarnia mnie melanchoia); nie potrafie spokojnie ustać/ usiedzieć
- nie mam przyjaciół
- rodzice zawsze dawali mi wszystko, miałem rodzeństwo, przyjaciół, dostatek, ale nigdy tego nie doceniłem, myślełem tylko o sobie
- zacząłem się podniecać chłopcami
- przede wszystkim podniecają mnie dzieci
- podniecam się w kościele, sklepie, szkole, a zwłaszcza jak kładę się do łóżka
- stałem się narcyzem, egocentrykiem, przesadnie dbałem o siebie
- pigmantelizm ( podniecanie się fotografiami), najbardziej lubie nastoletnie modelki w wieku 12- 14 lat skąpo ubrane, ale także zasięgałem pornografii dziecięcej
- będąc sam masturbowałem się od 7 do 50 razy na dobę przez kilka godzin, nie zawsze z orgazmem, nie zawsze z wytryskiem
MAM NADZIEJĘ, ŻE MOJA WYLICZANKA PRZEKONAŁA KOGOKOLWIEK O DESTRUKTYWNYM ODDZIAŁYWANIU MASTURBACJI
Podziwiam tych, którzy są zdolni wytrzymać bez masturbacji dwa, lub trzy miesiące, mnie nie udało się to NIGDY odkąd pamiętam.
Deklaracje o porzuceniu masturbacji są ciekawe, ale ja nie jestem na to gotowy, pomaga mi trochę chodzenie do częstej spowiedzi. Ale jak już powiedziałem muszę sam uporać się z tym problemem.
Nie chcę tutaj się popisywać, ale myślę, że ja o masturbacji wiem wszystko i chyba jestem jednym z najgorszych przypadków pod względem tego uzależnienia. Po tylunastu zniszczonych latach nałogowej praktyki, myślę, ż