Witam wszystkich, dziś po raz pierwszy zdecydowałam się napisać od momentu rejestracji. Przekonał mnie do tego meil. Parę dni temu otrzymałam na skrzynkę MYŚLnick nr 95.Odebrałam go jako zaproszenie do dyskusji. Dotyczy on (cytat) roli wychowawcy i nauczyciela.
Z wykształcenia jestem pracownikiem socjalnym i pedagogiem. Pracuje jako wychowawca w palcówce opiekuńczo-wychowawczej jako wychowawca. Interesuje mnie problematyka społeczna,a w szczególności dotycząca dzieci i młodzieży.
Pierwszymi nauczycielami- wychowawcami są nasi rodzice, potem kolejne etapy kształcenia oferują nam "pomocników", którzy w tych działaniach nas wspierają a także kształtują nas samych. Człowiek uczy sie całe życie napotykając na drodze bardziej lub mniej kompetentnych nauczycieli czy wychowawców. I to jest dla nas oczywiste.
Nauczyciel- wychowawca jest bez wąpienia potrzebny, by kształtować młodego człowieka. Jednak przede wszystkim powinien wspierać podopiecznego i traktować z całą odpowiedzialnością swoją działalność.
Zazwyczaj wychowywanie jest definiowane jako wywieranie wpływu na jednostkę lub grupę w celu osiągania pożądanych przez wychowacę- nauczyciela zachowań lub działań. Jednak ja bym skłaniała sie ku stwierzdeniu, że nauczyciel- wychowawca raczej powinien wspierać w rozwoju, aktywizować, wyzwalać,pobudzać do zachowań zgodnych z oczekiwaniami społecznymi, przygotowywać do przyszłego życia.
Niestety nie zawsze tak się dzieje. Nauczyciele lub wychowawcy często traktują swoich podopiecznych jako swoją własność, czując przewagę wykorzystują ją. Moim zdaniem brakuje ludzi z ideą i otwartych na ludzi i świat.Ograniczenia te wpływają na upośledzenie procesu wychowawczo- kształcącego.Nie zdając sobie sprawy zaburzają ten proces co ma negatywny wpływ na rozwój dziecka lub młodego człowieka. Czasem nawet świadomie wykorzystują pewne działania by zaspokoić chore ambicje.
Dziecko i młody czlowiek zdolny do samokształcenia i samorozwoju nie wie jak wykorzystać swój potencjał wiedzy, zdolności, umiejętności.
To moim zdaniem jest straszne jednak nie do sprawdzenia. Kiedy przyjrzałam się procesom kształcenia (miałam praktyki na wszystkich szczeblach szkolnictwa od przedszkola po studia wyższe) załamałam się.
Nauczyciel nadal jest tym, którego trzeba słuchać i traktować jak autorytet nawet gdy na to nie zasługuje. Zauważyłam, że jest wielu nauczycieli trafiających przez przypadek do szkół a realizowanie głośnego hasła "nauczyciel (wychowawca) dla ucznia (podopiecznego" niestety ma się nijak do rzeczywistości. Często przepracowany pedagog, zmęczony psycholog, zajęty dyrektor nie istnieją w życiu szkoły. Potem dziwić się, że młodzież jest zła, niedobra itp.
Dlatego też ważne jest by przy naborach nauczycieli czy wychowaców brano pod uwagę nie tylko uprawnienia do wykonywania zawodu ale i predyspozycje oraz chęć do pracy.
Oczyiście temat potraktowałam skrótowo nie opisując wielu aspektów wychowania czy nauczania. nie wspomniałam również, że są także wspaniali i oddani nauczyciele i wychowawcy. Chciałam się podzielić własnymi refleksjami i mam nadzieje, że jeszcze ten temat pojawi się nieraz i będziemy mogli podyskutować o nim szerzej.
życzę dobrej nocy.