Nomokracja czyli "władza inteligencji" (νοημοσύνη.) (noïmosýni)(inteligencja) ) (κρατέω.). (krateo) (władza/rządy) może być uznana za na swój sposób odgrzewany przeze mnie kotlet w stylu nookracji czy technokracji.

In principio

Warto więc byście Wy szanowni czytelnicy zapoznali się z tymi konceptami podczas gdy ja wypiszę dlaczego uznałem za stosowne stworzenie nowego pojęcia i definiowania go.

Po pierwsze w moich założeniach nomiokracja ma być czymś więcej niż technokratycznym skupieniem się na produkcji jako celu nadrzędnym typowym dla filozofii z początków i okresu industrializacji. Jako iż XXI wieczne społeczeństwo nie jest wyłącznie zbudowane wokół usprawniania środków produkcji i dystrybucji, nie przewiduję by w najbliższym czasie miało się to zmienić, więc i pragnę rozciągnąć "władzę inteligencji" na wszystkie sfery życia.

Po drugie definiuję nomiokrację jako wolną od oskarżeń o feudalistyczny charakter nookracji, choć w tym wypadku nie mogę odciąć się całkowicie od spadku Platońskich idei.

Powody
Idea nomiokratyczna zrodziła się za sprawą zarówno licznych inspiracji, jak i potrzeby dostrzeżonej w dzisiejszym świecie. Jesteśmy bowiem codziennymi świadkami obłędu pokroju antyszczepionkowców, ruchu płaskiej ziemi czy niezliczonej ilości rodzajów nieuzasadnionego lęku wobec modyfikacji genetycznych.

Okres gdy Nauka była przyjmowana przez społeczeństwo nie tyle neutralnie co entuzjastycznie minął wedle moich obserwacji wtedy gdy poziom jej komplikacji wzrósł na tyle by wymykać się nawet "chłopskiemu rozumowaniu" ludności.

Nieumiejętność do zrozumienia będąca nie do przeskoczenia w dzisiejszym świecie połączona z licznymi niechlubnymi nadużyciami doprowadziły do spadku społecznego zaufania a nawet powstania "Alternatywnych Nauk" pokroju "Alternatywnej Medycyny" czy wspomnianego ruchu płaskoziemskiego.

Gdy społeczeństwo nie jest w stanie pojąć różnorodnych zagadnień technologicznych, filozoficznych czy w jakikolwiek sposób specjalistycznych wchodzących w życie publiczne to ciężko oczekiwać by było w stanie wybrać na drodze demokratycznej kompetentne osoby do podejmowania w owych materiach sądy, szczególnie uwzględniwszy upadek sztuki dyskusji w obecnej polityce zarówno światowej jak i lokalnej.

Demokracja ważona

Jako, że doszukuję się bolączek ludzkości w niekompetentnym podejściu do tematów wymagających wysokich kompetencji lekarstwo widzę w modyfikacji obecnego, demokratycznego ustroju.

Najczęstszym zarzutem wobec niego jest równość głosu wykwalifikowanego wykładowcy nauk społecznych i oderwanych od zagadnień wyższych ludzi których umysł jest zaćmiony chorobami pokroju alkoholizmu.
W nomiokracji rozwiązuję ten problem rozróżnianiem wagi głosu w zależności od tego przez kogo ten głos jest oddawany.

Nierealnie idealistycznym jest pogląd głoszący, że każda osoba kształcąca się dłużej w wybranym kierunku automatycznie posiada większą wiedzę ogólną, ale statystyka ogółu grup społecznych gdyby podzielić je względem wykształcenia działa korzystnie nawet w polskim, posiadającym wiele przeciwników systemie kształcenia.

Należy zastanowić się jak wielkie dysproporcje w wartości głosu względem położenia w drabinie kształcenia ustalić i czy nie uwzględnić innych czynników pokroju wieku czy ogólnych badań psychiatrycznych, jednakże są elementy które są najpewniej zmienne dla różnych społeczeństw oraz nie posiadam kompetencji by wydawać sądy w tej materii, więc w duchu nomiokracji zamilknę.

W historii na podobne propozycje był wylewany zimny kubeł niewykonalności technicznej, uważam jednak, że w obecnym momencie rozwoju ludzkości, z naszą biegłością informatyczną bylibyśmy w stanie stworzyć samo utrzymujący się system będący w stanie podołać złożoności operacji koniecznych w podejmowaniu powszechnych decyzji.

Moje propozycje znacząco uderzają w oświeceniowy trójpodział władzy, gdyż naturalnym wydaje się być to, że osoby posiadające prawo do decyzji w kwestiach legalizacji przykładowo środków chemicznych, nie będą zapewne tymi sami osobami którym przyjdzie debatować nad zmianami w prawie komunikacyjnym.

Idąc dalej

Jak daleko można sięgnąć ideami nomiokratycznymi w kształtowanie społeczeństwa?
Czy kolejnym krokiem nie byłoby podzielenie go na klasy względem posiadanych kompetencji, i przyznawanie praw w zależności od położenia w stworzonym tak systemie?

Wobec tych i poprzednich propozycji roztacza się ciemne widmo potencjału do nadużyć wobec jednostki które w mojej opinii może być rozwiane tylko silnymi założeniami wstępnymi.

Oto moje propozycja takowego:
"Niezbywalne prawo człowieka do kształcenia się i podejmowania uniwersalnych, powszechnych i niezawisłych testów mających wykazać jego umiejętności"

Kończąc

Zamieszczając swe myśli tutaj celowo i w duchu nomiokracji wystawiam je na ostrzał (mam nadzieję) konstruktywnej krytyki.

Daję Wam wolną rękę w propozycjach modyfikacji tego systemu, oraz upraszam o wytykanie mi i jemu nawet najdrobniejszego błędu czy sprzeczności.

~Marcin R.-pierwszy nomiokrata.