>Da się go tylko tak interpretować, że ateista/racjonalista
>zostaje upokorzony przez Boga, którego odrzucił? A może to
>film o naiwnym stosunku człowieka do nauki i techniki, bez
>żadnego słowa o Bogu?

Interpretować dzieło można na niezliczoną ilość sposobów. Tyle że niektóre z interpretacji wydadzą się niedorzeczne. Akurat "bez żadnego słowa o Bogu" w przypadku tego filmu obejść się raczej nie można. By nie byc niedorzecznym, znaczy się.

Niedobrze gdy wciska się religijne odniesienia gdzie ich nie ma, ale też źle gdy próbuje się je wyrugować z dzieł gdzie ich pełno.

Pozdrawiam.

>>Da się go tylko tak interpretować, że ateista/racjonalista
>>zostaje upokorzony przez Boga, którego odrzucił? A może to
>>film o naiwnym stosunku człowieka do nauki i techniki, bez
>>żadnego słowa o Bogu?
>Interpretować dzieło można na niezliczoną ilość sposobów. Tyle że niektóre z interpretacji wydadzą się niedorzeczne. Akurat "bez żadnego słowa o Bogu" w przypadku tego filmu obejść się raczej nie można. By nie byc niedorzecznym, znaczy się.
>Niedobrze gdy wciska się religijne odniesienia gdzie ich nie ma, ale też źle gdy próbuje się je wyrugować z dzieł gdzie ich pełno.
>Pozdrawiam.

No i obejrzałem. Nigdy nie ufaj recenzentom
Film mi się wydał strasznie dziwny i faktycznie trudno powiedzieć właściwie o co w nim chodziło. Zwrócił jednak moją uwagę ciekawy fakt. Cała historia toczy się wokół cudu. Oto wbrew wszystkiemu, wbrew prawom fizyki załamuje się lód, topi się syn głównego bohatera, choć nawet to nie jest pokazane. Tyle, że w normalnych przypowieściach cuda zawsze polegają na uzdrowieniu, jakiejś cudownej pomocy, usunięciu przeszkodu w dążeniu do celu itd. Tutaj za to cud jest zły i okrutny, tak jakby nie dobry Bóg chrześcijan rządził światem, ale jakiś złośliwy demon.

Dlatego dziwi mnie ta scena w kościele. Zburzenie ołtarza przed matką boską częstochowską, w dodatku "płaczącą" ...

Zły Bóg ojciec zabija, mści się i każe w szale za niewiarę, a dobra matka boska płacze? To jak obraz polskiej patologii rodzinnej.

Ciekawe, że takie wydarzenie może jednych umocnić we własnym ateiźmie, a innych właśnie skłonić do wiary. Choć w filmie mogło się dokonać chyba tylko etyczne odrzucenie Boga, bo autor z góry zakłada isnienie jakiś sił nadprzyrodzonych wkraczających w nasze życie.

>Zły Bóg ojciec zabija, mści się i każe w szale za niewiarę, a dobra matka boska płacze? To jak obraz polskiej patologii rodzinnej.

Sory za to każe zamiast karze, ale jak się długo przed ekranem siedzi to najprostsze rzeczy się zaczynają mylić.

>Cała historia toczy się wokół cudu. [...] Tyle, że w normalnych przypowieściach cuda zawsze polegają na uzdrowieniu, jakiejś cudownej pomocy, usunięciu przeszkody w dążeniu do celu itd. Tutaj za to cud jest zły i okrutny, tak jakby nie dobry Bóg chrześcijan rządził światem, ale jakiś złośliwy demon.

To szalenie ciekawa interpretacja. Można dyskutować czy zaprezentowana sytuacja zasługuje na miano cudu (może był to jedynie błąd w obliczeniach?). Przyjmijmy jednak, że był to cud. Zatem wynika z niego, że życie ludzkie nie ma dla Boga żadnego znaczenia; ważna jest jedynie wiara będąca celem samym w sobie. W Biblii aż roi się od przypowieści zmierzających do tej właśnie konkluzji (np. Abraham i jego syn, potop, Sodoma i Gomora).

>Dlatego dziwi mnie ta scena w kościele. Zburzenie ołtarza przed matką boską częstochowską, w dodatku "płaczącą" ...

Mnie nie. Jest to w pełni uzasadniona psychologicznie reakcja. A symbolizm...? No cóż, artyście wolno. Z podobną sytuacją (psychologiczną) mamy do czynienia już w "Trenach" Kochanowskiego.

>Zły Bóg ojciec zabija, mści się i karze w szale za niewiarę, a dobra matka boska płacze? To jak obraz polskiej patologii rodzinnej.

To także ciekawa interpretacja. I, na swój sposób, słuszna.

>Ciekawe, że takie wydarzenie może jednych umocnić we własnym ateiźmie, a innych właśnie skłonić do wiary. Choć w filmie mogło się dokonać chyba tylko etyczne odrzucenie Boga, bo autor z góry zakłada isnienie jakiś sił nadprzyrodzonych wkraczających w nasze życie.

Wiemy, że Kieślowski był wierzący. Dlatego jego "Dekalog" jest w jakiś sposób "tendencyjny". Ale już zdanie napisane przez Ciebie powyżej świadczy o tym (co jest zresztą prawdą), że ta tendencyjność jest na tyle mała, iz może być pomijana. Zatem film zmusza do myślenia, do głębokiej refleksji, do samookreślenia. I w tym tkwi jego siła i artyzm.

Pozdrawiam.

---

fides ex necessitate esse non debet